Λογοτεχνία, Ποίηση & Ναυτιλία

[Georgios]

OSES FORES KI AN TO DIABASEIS THA NIWTHEIS TA IDIA IDIOS AN EISAI STHN STERIA KAI AKOMA PIO PERA AP TO SPITI SOY POY OPWS KAI EISAI. EINAI KALH SYNTROFIA.
Na sai kala

[Morgan]

ναι αλλα τελειωνει γρηγορα...και μενει ενα πουσι..

[Eleni]

μα το τέλος του ποιήματος ήρθε κι έδεσε με το sms που μου έστειλε μόλις πριν λίγο...
"εδώ 38 βαθμούς... άντε να πάμε καμια παραλία γιατί πήξαμε εδώ..."

Ανδρέας Εμπειρίκος

Για τον Ωκεανό που γίνεται θάλασσα.

Έλα απόψε αγάπη μου, Έλα τουλάχιστο στον ύπνο μου απόψε,
Να μου απαλύνης τον καϋμό που με παιδεύει

Έλα απόψε αγάπη μου
Και στάσου λίγο δίπλα μου και άγγιξέ με
Έτσι με το απαλό το χέρι σου στο χέρι μου
Και τα μαλλάκια σου στο πρόσωπό μου επάνω
Έτσι όπως μια μέρα με άγγιξες στο θέατρο -
θυμάσαι;


Έτσι κι απόψε αγάπη μου άγγιξέ με
Να νιώσω κι εγώ για μια στιγμή
Έστω για μια στιγμή μονάχα,
Ότι δεν είμαι πάντα Ωκεανός που συνεχώς βογγά
Αλλά και θάλασσα αυγουστιάτικη
που σπαρταρά
στον ήλιο.
14.8.45

[Eleni]

είπε κανείς το να λες Χρόνια Πολλά δεν είναι ποίημα ε; ε;
:D


Eleni

ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΑ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΑΝΕΙ ΤΟ RADAR ΚΙ ΕΓΩ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΠΟΙΟ ΒΑΠΟΡΙ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ.........

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ
ΑΨΥΧΟ ΝΕΡΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕΣ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ
ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΚΡΥΟ?
ΟΧΙ!
ΕΝΑ ΚΑΤΑΛΕΥΚΟ ΚΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΒΟΥΝΟ
ΕΝΑ ΑΠΑΤΗΤΟ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ
ΕΙΣΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΕΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑΤΟ ΞΕΡΕΙΣ
ΣΤΕΚΕΙΣ ΕΚΕΙ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ
ΔΕΝ ΠΑΣ ΜΑΚΡΥΑ
ΔΕΝ ΘΕΣ ΝΑ ΠΑΣ ΜΑΚΡΥΑ
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΑΣ ΜΑΚΡΥΑ
ΘΑ ΛΙΩΣΕΙΣ.

ΠΟΣΟΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕ ΕΙΔΑΝ
ΠΟΣΟΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΚΟΙΤΑΞΑΝ ΜΕ ΦΟΒΟ
ΠΟΣΟΙ ΜΕ ΔΕΟΣ
ΠΟΣΟΙ ΜΕ ΘΑΥΜΑΣΜΟ

ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΝΑ ΒΑΠΟΡΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΜΟΙΡΑ ΣΟΥ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ
ΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ
ΓΙΑΤΙ ΠΟΤΕ ΤΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΕΙ
ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΣΥ ΛΕΣ ΓΙΑΤΙ?

ΗΣΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ
ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΡΥΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΦΤΑΝ ΠΑΝΩ ΣΟΥ
ΜΕΓΑΛΩΝΕΣ ΚΑΙ ΓΙΝΟΣΟΥΝ ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΙ ΓΕΡΟ
ΚΙ ΟΜΩΣ Eleni ΤΟ ΒΑΠΟΡΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΠΑΝΩ ΣΟΥ
ΘΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΕΙ ΑΝ ΗΣΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ.
ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΟ ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΘΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΕΙ.

ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΒΑΠΟΡΙ ΕΧΕΙ ΚΑΛΟ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟ
ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΠΟΡΙ ΓΛΥΤΩΣΕΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΕΙ ΠΩΣ ΗΣΟΥΝ
ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΣ.

Υ.Γ ΘΑ ΘΕΛΑ ΝΑ ΓΡΑΦΑ ΚΙ ΑΛΛΑ ΑΛΛΑ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΣ.

ΝΑ ΣΑΙ ΚΑΛΑ Eleni
ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ
Georgios

[apeiranthos]

Δεν ήτανε να μη σε δω
να μη σε συναντήσω
Αν κάτι με κρατήσει εδώ
μέρες για να κολλήσω
είναι εικοσιτέσσερις
σελίδες που με καίνε
μ' αλμύρα
σ' όλες τις πληγές

- Πελώριο ψάρι καπετάνιο.
Τρέχα να ειδεις πως σπαρταρά
καθώς από τα δίχτυα μας
μαίνεται να ξεφύγει.

- Αγάντα στο μπαλάγκο την καλάδα
να δώσω την πορεία στον Ερμάνο και προφταίνω.
Εκατόν ογδόντα μοίρες στο κουμπάσο
να 'ναι το μαϊστράλι δευτερόπριμα.

- Κράτει Μαντζέλο.
Ποιάς μοίρας το παιχνίδι στη ρότα μας ποντάρει ;
και φροταράζει τα νερά δυναμαντάρα τόκου ;
Κόμη του ρετσινιού κυματιστά αντανακλά ακτίνες
σε στήθια πλούσια απλώνεται
ένα στο μπλέ σιμώνουν
λαγώνες, λέπια σύμεικτα πλεξούδα τα ποδάρια
και οι πατούσες έλικαν
τη θάλασσα οργώνουν.

- Σάλτα κόψε το λώρο μας
αμόλα την καλάδα
κι ας είναι πάλι νηστικοί
στην εκκλησιά την ερμική
ν΄ανάψωμε τη δάδα

- Δελφίνια πλώρια καπετάνιο.
Μύρισε τ' αρχιπέλαγο

[Eleni]

Το Σουέλ της Καρυστιάνη το διάβασα 2 φορές. Τέλειο

Κλασσικό και αναντικατάστατο το "η μεγάλη Χίμαιρα" του Καραγάτση

[Eleni]

...το είχα βάλει στην "οικογένεια"
http://forum.naytilia.gr/showthread.php?p=15013#post15013

και στην ποίηση
http://forum.naytilia.gr/showthread.php?t=186&page=22

αλλά ανήκουν εδώ...

Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ...


http://img99.imageshack.us/img99/603/himera6de1.jpg (http://imageshack.us)


http://img124.imageshack.us/img124/4314/himera7il4.jpg (http://imageshack.us)


http://img262.imageshack.us/img262/8217/himera8vb8.jpg (http://imageshack.us)


http://img182.imageshack.us/img182/2102/himera9lp0.jpg (http://imageshack.us)

[Eleni]

http://img182.imageshack.us/img182/2102/himera9lp0.jpg (http://imageshack.us)

http://img408.imageshack.us/img408/5619/himera10tc1.jpg (http://imageshack.us)

http://img257.imageshack.us/img257/5940/himera11yp7.jpg (http://imageshack.us)

http://img264.imageshack.us/img264/5880/himera12ej4.jpg (http://imageshack.us)

[Eleni]

http://img145.imageshack.us/img145/7938/himera13ps1.jpg (http://imageshack.us)

http://img241.imageshack.us/img241/2284/himera14zg8.jpg (http://imageshack.us)

[Eleni]

http://img100.imageshack.us/img100/7945/himera15ez7.jpg (http://imageshack.us)

http://img261.imageshack.us/img261/4623/himera16wp3.jpg (http://imageshack.us)

http://img264.imageshack.us/img264/9205/himera17qv9.jpg (http://imageshack.us)

http://img256.imageshack.us/img256/5347/himera18tn2.jpg (http://imageshack.us)

[Eleni]

http://img266.imageshack.us/img266/4655/himera19jr8.jpg (http://imageshack.us)

http://img182.imageshack.us/img182/806/himera20xg4.jpg (http://imageshack.us)

http://img183.imageshack.us/img183/1627/himera21lb6.jpg (http://imageshack.us)

[Eleni]

http://img124.imageshack.us/img124/3043/himera22ft9.jpg (http://imageshack.us)

http://img145.imageshack.us/img145/9974/himera23os9.jpg (http://imageshack.us)

http://img181.imageshack.us/img181/1023/himera24ee7.jpg (http://imageshack.us)

http://img266.imageshack.us/img266/8273/himera25hs9.jpg (http://imageshack.us)

[shrimp]

Έχετε να μου προτείνετε κάποιο βιβλίο ναυτικού περιεχομένου από το οποίο να μπορούμε να χρησιμοποιούμε μεμονωμένα αποσπάσματα τα οποία δημιουργούν εικόνες?
Ελπίζω να καταλαβαίνετε τι εννοώ...
Ευχαριστώ.

[Καπετάν Φουρτούνας]

Έχετε να μου προτείνετε κάποιο βιβλίο ναυτικού περιεχομένου από το οποίο να μπορούμε να χρησιμοποιούμε μεμονωμένα αποσπάσματα τα οποία δημιουργούν εικόνες?
Ελπίζω να καταλαβαίνετε τι εννοώ...
Ευχαριστώ.

Εγώ έχω διαβάσει τη Βάρδια του Καββαδία που είναι μυθιστόρημα.

Αν θες έρευνα διάβασε το Οι Σύγχρονοι Πειρατές Των Θαλασσών του William Langewiesche.

[shrimp]

Οκ. Θα τα κοιτάξω...ευχαριστώ!

[Nash]

Σχετικα με το Βιβλιο Σουελ δεν το εχω διαβασει ομως η συγγραφεας εχει ταξειδεψει με φορτηγα ως επιβατης καποιο διαστημα οπως ειπε σε μια συνεντευξη και εχει επαφες με ναυτικους

[unforgetable]

"ΑΓΑΠΑΩ"

Αγαπάω τ'ό,τι είναι θλιμμένο στον κόσμο.
Τα θολά τα ματάκια,τους αρρώστους ανθρώπους,
τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,
τις νεκρές πολιτείες,τους τρισκότεινους τόπους.
Τους σκυφτούς οδοιπόρους που με ένα δισάκι
για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε,
τους τυφλούς μουσικούς των πολύβουων δρόμων,
τους φτωχούς,τους αλήτες,αυτούς που πεινάνε.
Τα χλωμά τα κορίτσια που πάντα προσμένουν
τον ιππότην που είδαν μια βραδιά στ'όνειρό τους,
να φανεί απ'τα βάθη του απέραντου δρόμου.
Τους κοιμώμενους κύκνους πάνω στ'ασπροφτερό τους.
Τα καράβια που φεύγουν για καινούρια ταξίδια
και δεν ξέρουν καλά-αν ποτέ θά'ρθουν πίσω
αγαπάω,και θά'θελα μαζί τους να πάω
κι ούτε πια να γυρίσω.
Αγαπάω τις κλαμμένες ωραίες γυναίκες
που κυττάνε μακριά,που κοιτάνε θλιμμένα...
αγαπάω σε τούτον τον κόσμο-ό,τι κλαίει
γιατί μοιάζει μ'εμένα.

-Έργο του Νίκου Καββαδία που δημοσιεύτηκε το 1929 λίγο πριν μπαρκάρει.Δεν περιέχεται σε καμιά ποιητική του συλλογή.

[b@silis]

Καλησπέρα!
Παιδια, ψαχνω να βρω ενα βιβλιο-λευκομα..λεγεται ''τα ναυαγια στις ελληνικες θαλασσες,1900-1950'' τομος 'α. Ειναι εκδοσεις finatec. Το ψαχνω παντου κ δεν το βρισκω..αν μπορει κ του ειναι ευκολο καποιος να με βοηθησει..

[Παναγιώτης]

Στον Παπασωτηρίου (www.papasotiriou.gr (http://www.papasotiriou.gr)) το δέιχνει μη διαθέσιμο αλλά μπορέις να το παραγγείλεις:

http://assets.in.gr/papasotiriou/covers/9608659051.jpgΤα ναυάγια στις ελληνικές θάλασσες
Ντούνης, Χρήστος Ε. (http://www.papasotiriou.gr/results.asp?field=Author&ty=1&aid=5&av=Ντούνης, Χρήστος Ε.)


Τελική τιμή (με ΦΠΑ): €46,71Αρχική τιμή: €51,90Κερδίζετε: €5,19
Διαθεσιμότητα: Μη Διαθέσιμο. Μπορείτενα το παραγγείλετε. (Οδηγίες (http://www.papasotiriou.gr/help01.asp#notavail))

[b@silis]

Φιλε μου σ'ευχαριστω παρα πολυ!!
Πηρα τηλεφωνο στο συγκεκριμενο βιβλιοπωλειο(της Αθηνας) κ μου ειπε πως δεν ειναι διαθεσιμο ουτε κ απο τον εκδοτικο οικο..για την ακριβεια μου ειπαν πως εχει σταματησει να το εκδιδει κ οτι να ψαξω μονο σε κανενα μικρο βιβλιοπωλειο της Αθηνας που μπορει να τους εχει μεινει. Τωρα δεν ξερω..θα πεταχτω μεχρι εκει να δω αν υπαρχει καποια περιπτωση να το βρω.
Σ'ευχαριστω πολυ για το ενδιαφερον σου..

[unforgetable]

Αμάν, ρε Μαρίνα, μας έκανες χάλια καλοκαιριάτικα.
Και αυτός ο Μάνος γιατί δε σε συγχωρεί να τελειώνουμε ;
Ισως γιατί για να μπορούμε να συγχωρήσουμε τους άλλους πρέπει να έχουμε μάθει να συγχωρούμε τον εαυτό μας.
Τέλος πάντων για να σε αποζημιώσω που σε έκανα χάλια σου στέλνω αυτό:
http://www.in.gr/agro/wallpapers/puzzle/anagnwstes/small/49521.jpg (http://javascript<b></b>:popUp('49521.htm'))
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

[xara]

Αφιέρωμα στον μεγάλο ποιητή της θάλασσας Νίκο Καββαδία, απο την πολύ καλή εκπομπή του Α, "ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ"

http://video.google.com/videoplay?docid=7662601514342593781

[Finnpartner_1966]

Φοβερά όλα αυτά....

[Apostolos]

Για όποιον ενδιαφέρετε έχω το original CD των Ξέμπαρκων με αρκετά του ποιήματα μελωποιημένα με διαφορετικό στυλ απο αυτά του Μικρούτσικου... Έχει αρκετα απο τα παραπάνω και σαν παράδηγμα έχω το Aboard de la Aspasia, Γραμμα ενος αρρωστου (με μία τρομέρη εκτέλεση απο την Δ. Γαλάνη - εχω κλαψει πολλες φορές εν πλω), οι Γάτες των ναυτικών Θεσσαλονικη ΙΙ και άλλα υπέροχα....

[Παναγιώτης]

οποιος μπορει να ανεβασει λιγακι Καρκαβιτσα και "Λογια της Πλωρης"....

καπου ακουσα για Φώτη Αγγουλέ που ειναι ναυτικος ποιητης...
οποιος θελει....
Μία πολύ ενδιαφέρουσα σελίδα για το Φώτη Αγγουλέ:
http://www.sarantakos.com/liter/aggoules.html

Αν και δεν ήταν ναυτικός πέρασε πολλές φουρτούνες στη ζωή του.
Και μια λεπτομέρεια για τους φίλους της ακτοπλοΐας πέθανε στο πλοίο της γραμμής για Χιο τον Κολοκοτρώνη.
http://museum.yen.gr/Photos/Paintings/Full/KOLOKOTONIS.jpg
Πηγή εικόνας: http://museum.yen.gr

[Espresso Venezia]

Ο Ναυτικός Χάρτης του Αρτούρο Περέθ Ρεβέρτε

Ένας ναυτικός χωρίς καράβι, εξορισμένος από τη θάλασσα, γνωρίζει μια παράξενη γυναίκα που έχει τις απαντήσεις σε ερωτήματα που κάποιοι άντρες θέτουν στον εαυτό τους από καταβολής κόσμου....


Τελευταια διαβασα το ΣΟΥΕΛ της Ιωαννας Καρυστιανη, παρα πολυ καλο, συστηνεται


Το διάβασα πριν καμιά βδομάδα.καλό, με συναίσθημα, απλά κάποιες φορές ο τρόπος που γράφει μπερδεύει λιγο

Ο Ναυτικός Χάρτης του Ρεβέρτε είναι ένα από τα αγαπημένα μου μυθιστορήματα. Όχι τόσο για το στόρυ του, όσο για την περιγραφή των συναισθημάτων ενός ναυτικού που βρέθηκε ξαφνικά χωρίς πλοίο, αλλά και για τα σημεία που περιγράφει παλιές ιστορίες ναυτικών σε λιμάνια αλλά και πάνω σε πλοία.

Όσον αφορά το ΣΟΥΕΛ της Ι. Καρυστιάνη, θα συμφωνήσω απόλυτα με το σχόλιο του φίλου triad.

[Espresso Venezia]

Ανοίγω αυτό το θέμα στο οποίο θα μπορούμε να μεταφέρουμε αποσπάσματα από βιβλία, που σαν θέμα τους έχουν την θάλασσα,
την ναυτική μας παράδοση, τα πλοία, την Ναυτιλία μας γενικότερα.

Πιστεύω ότι με αυτή την κίνηση θα δώσουμε την ευκαιρία στους επισκέπτες αλλά και στα μέλη του φόρουμ μας, να απολαύσουν
στιγμές από την Ελληνική αλλά και παγκόσμια λογοτεχνία (σε σχέση πάντα με την θάλασσα), αλλά ταυτόχρονα να την προβάλουμε
και -γιατί όχι- ακόμα και να διαφημίσουμε κάποια καλά βιβλία, και να δώσουμε την δυνατότητα να τα γνωρίσουν άνθρωποι που ίσως τα αγνοούσαν.

Το μόνο που θα ήθελα να παρακαλέσω, είναι το να προσέχουμε ιδιαιτέρως την ορθογραφία και την πιστή μεταφορά του κειμένου,
σαν ελάχιστο δείγμα σεβασμού προς τον δημιουργό, καθώς επίσης να αναφέρουμε απαραιτήτως τον τίτλο του βιβλίου,
το όνομα του συγγραφέα, καθώς και τον εκδοτικό οίκο που το εξέδωσε.

[Espresso Venezia]

''Οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες περνούσαν. Οι σφουγγαράδες ανοιχτά στο πέλαγος βουτούν ολημερίς πεινασμένοι, διψασμένοι
να μη βαραίνουν την καρδιά, τα πλεμόνια, το στομάχι.

Το μόνο που τους επιτρέπεται είναι λίγη γαλέτα, σαν την μισή απαλάμη τους, που καφαρτίζουν μόλις ξυπνήσουν με τον αυγερινό
ή κανένα ωμό σκόρδο που ανοίγει τα πλεμόνια. Αλλά κόλαση τους το νερό. Πως να δροσίσουν το στεγνό, ξεγδαρμένο λαρύγγι
και το καφτό σίδερο που τσουρουφλά τα μέσα τους και το κορμί τους, σαν ολημερίς δεν έχουνε δικαίωμα να πιούνε μια γουλιά νερό.

Κι ακόμα εκείνες οι πρώτες βουτιές που τους σπάζουν τα ρουθούνια και τ' αυτιά και που το αίμα τρέχει άφθονο με πόνους μεγάλους,
ενώ από ψηλά οι κάθετες, φλογερές αχτίδες του ήλιου τους μαστιγώνουν αλύπητα.

Όμως σιγά-σιγά, με την αδάμαστη θέληση τους συνήθιζαν σ' όλα: στην πείνα, στην δίψα, στην κάψα και τ' αυτιά πια κ' η μύτη δεν πονούσαν.

Ο καπετάνιος χωμένος στην κόμιζα της βάρκας, σκυμένος ολημερίς, τσακισμένος στα δύο με το γυαλί στο χέρι, ανιχνεύει την θάλασσα.
Ένα - δύο - τρία - τέσσερα σφουγγάρια σε βάθος είκοσι, τριάντα και σαράντα οργιές. Τα δείχνει στο δύτη κι εκείνος κρατώντας το
σκαντάλι δυνατά στα δύο τεντωμένα χέρια του, παίρνει βαθιά την ανάσα του και βουτά. Σ' έξη - εφτά δευτερόλεπτα είναι κάτω.
Σφίγγει το σκαντάλι στην αμασκάλη, για να μην ανασηκώνεται από το ρέμα της θάλασσας και προχωρεί.

Κάθε σφουγγάρι που θα δει τ' αρπάζει απότομα και το ξεριζώνει, ύστερα το βάζει στην απόχη, πουναι κρεμασμένη μπροστά του
κι ολοένα προχωρεί γυρεύοντας άλλα.

Όταν θελήσει ν' ανέβει αφήνει το σκαντάλι να πέσει κι αυτός δίνοντας στον πάτο δυνατή κλωτσιά με τις πατούσες του, πετιέται απάνω
με όση γρηγοράδα κατέβηκε. Αμέσως ή σειρά του άλλου, του τρίτου, του τέταρτου και πάλι του πρώτου...

Έτσι ως την ώρα του ηλιογέρματος, που ο καπετάνιος με την ήρεμη φωνή του θα διατάξει: ''Ε! φτάνει παιδιά η δούλεψη, αύριο πάλι με το καλό''.
Τότε μονομιάς νιώθουν όλη την δύναμη να τους παρατά, τα νεύρα τους να χαλαρώνουν, τους ποντικούς τους ν' αδυνατίζουν και μόλις βρίσκουνε
την δύναμη να ξύσουν την μαύρη πέτσα των σφουγγαριών και να πατήσουνε για να βγει η μαύρη και γλιτσερή ουσία, που οι σφουγγαράδες
λένε ''γάλα'', να φάνε κουρασμένα, ανόρεχτα και να ξαπλώσουν για ύπνο...

...Και κάτω εκεί μακριά, μια κουκίδα, ένα μικρό νησάκι, η γλυκιά πατρίδα τους περιμένει: οι γυναίκες, τα παιδιά τους κι ότι γλυκό και ιερό
έχουνε στη ζωή, τους περιμένει.

Αχ! Ας είτανε μπορετό να καθίζανε, δέκα λεφτά μονάχα, έξω στο ασβεστωμένο κατώφλι του σπιτιού τους, χωρίς σκοτούρες και βάσανα,
με το μαστραπά στα χέρια γιομάτο κρύο νερό... Τα παιδιά θα παίζανε τον κούκο στο δροσιό της αλαφροίσκιωτης μουριάς κ' η γυναίκα που μόλις
σηκώθηκε απ' τον κράβατο και την αγκαλιά του άντρα, θα σουρτούφερνε ξυπόλητη ραντίζοντας με νερό το πάτωμα για ν' αποδιώξει
την καλοκαιρινή κάψα...

Μα είσανε τόσο μακριά... τόσο μακριά ολ' αυτά τα παιγνιδίσματα του νου, που μένανε τρομερές, απραγματοποίητες λαχτάρες.''

ΓΙ¶ΝΝΗΣ ΜΑΓΚΛΗΣ
''Οι κολασμένοι της θάλασσας''
Εκδόσεις ''ΔΩΡΙΚΟΣ''

[MELE]

ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΒΑΡΔΙΑΣ Ή ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΜΠΙΝΑ ΣΙΓΟ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ.ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΣΤΗΝ ΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΥΩ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΙ ΣΤΗΝ ΣΤΕΡΙΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ.

[glaroni]

....Κύριε...ετούτο το κορμί το τόσο αμαρτωλό
σε λίγο στις υδάτινες ειρκτές νεκρό θα πέσει...
Μα τέσσερα όμως σκέφτομαι γαλόνια εγώ χρυσά
κι ένα θλιμμένο δόκιμο, που δε θα τα φορέσει...

ΟΝΤΩΣ Ο ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΘΕ ΝΑΥΤΙΚΟΥ,ΦΙΛΕ ΜΟΥ.

[MELE]

mhpws exei kapoios to ΓΡΑΜΜΕΣ ΟΡΙΖΟΝΤΩΝ?eyxaristw

[Παναγιώτης]

Κυκλοφορεί σε CD! Πέτυχα και το Σταυρό του Νότου στο δισκάδικο στο αεροδρόμιο και ...χάζεψα μια και είχα χάσει (δανεικό κι αγύριστο) το βινύλιο και δεν περίμενα να το βρω

[MELE]

to cd to exw alla to sygekrimeno tra goydi den exw.to tragoydi poy paizei sto telos ths ekpomphs <mhxanhs toy xronou>

[Παναγιώτης]

Μάλλον εννοείς "Το γράμμα στον Ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ". Η μελοποίηση δεν είναι του Μικρούτσικου αλλά του Δημήτρη Ζερβουδάκη που μελοποίησε τις τέσσερις πρώτηες στροφές, την έκτη, την έβδομη την ένατη στροφή με τίτλπ "Γράμμα σε ένα ποιητή". Κάπου το έχω σε κάποιο CD με επιλογές από περιοδικό (ΜΕΤΡΟ, Δίφωνο δε θυμάμαι) αν το βρω πριν μπαρκάρεις θα στο στείλω. Προς το παρόν άκουσε το εδώ

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΚΑΙΣΑΡΑ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ


&#171;Φαίνεται πια πως τίποτα – τίποτα δεν μας σώζει…&#187;
ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ


Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ’ αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη.


Κάτι που θα ‘κανε γοργά να φύγει το κοράκι,
που του γραφείου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά.
να φύγει κρώζοντας βραχνά, χτυπώντας τα φτερά του,
προς κάποιαν ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.

Κάτι που θα’ κανε τα υγρά, παράδοξά σας μάτια,
που αβρές μαθήτριες τ’ αγαπούν και σιωπηροί ποιηταί,
χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουν
με κάποιο τρόπο που, ως λεν, δε γέλασαν ποτέ.

Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ… Σκεφτήτε… Εγώ.
Ένα καράβι… Να σας πάρει, Καίσαρ… Να μας πάρει…
Ένα καράβι, που πολύ μακριά θα τ’ οδηγώ.

Μιά μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε.
– Τα ρυμουλκά περνώντας θα σφυρίζαν,
τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε,
κι’ οι γερανοί στους ντόκους θα γυρίζαν.

Οι πολιτείες ξένες θα μας δέχονταν,
οι πολιτείες οι πιό απομακρυσμένες
κι’ εγώ σ’ αυτές αβρά θα σας εσύσταινα
σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.

Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε
παράξενες στη γέφυρα ιστορίες,
γιά τους αστερισμούς ή γιά τα κύματα
γιά τους καιρούς, τις άπνοιες, τις πορείες.

Όταν πυκνή ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν’ ακούγαμε να κλαίνε
και τα καράβια αθέατα θα τ’ ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.

Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,
κι’ ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει.
εσείς τσιγάρα &#171;Κάμελ&#187; να καπνίζετε,
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουϊσκυ.

Και μιά γριά στο Αννάμ, κεντήστρα στίγματος,
– μιά γριά σ’ ένα πολύβοο καφενείο –
μιά αιμάσσουσα καρδιά θα μου στιγμάτιζε,
κι’ ένα γυμνό, στο στήθος σας, κρανίο.

Και μιά βραδιά στη Μπούρμα, ή στη Μπατάβια
στα μάτια μιάς Ινδής που θα χορέψει
γυμνή στα δεκαεφτά στιλέτα ανάμεσα,
θα δείτε – ίσως – τη Γκρέτα να επιστρέψει.

Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι’ από ένα χωμάτινο πεζό μνήμα,
δε θα ‘ναι ποιητικότερο και πι’ όμορφο,
ο διάφεγγος βυθός και τ’ άγριο κύμα;

Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, &#171;καπνός κι αθάλη&#187;,
που ίσως διαβάζοντας τα να με οικτίρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.

Η μόνη μου παράκληση όμως θα ‘τανε,
τους στίχους μου να μην ειρωνευθείτε.
Κι’ όπως εγώ για έν’ αδερφό εδεήθηκα,
για έναν τρελόν εσείς προσευχηθείτε.

Νίκος Καββαδίας, Μαραμπού, Κέδρος 1982
(πρώτη έκδοση, Περιοδικό &#171;Ο Κύκλος&#187; 1933)

[Παναγιώτης]

Μια που θυμήθηκα τον κυρ Αλέξανδρο και με αφορμή τις πρόσφατες ειδήσες για ηγουμένους και καλόγερους μπίσνεσμεν, ας βάλω ένα απόσπασμα που είχα βάλει σε παλιότερο μήνυμα που περγράφε ένα Παπά να σκέφτεται πως θα κάνουν Χριστούγεννα δύο ενορίτες του, θα παρακαλέσει καπεταναίους να του δώσουν λίγα από τα στόρια τους μια και στο σπίτι δεν έχει τίποτα και δεν θα διστάσει να πιάσειο τη λαγουδέρα της βάρκας στην κακκαιρία. Αξίζει να το διαβάσει κάποιος όλο το διήγημα:



«Τὸ Γιάννη τὸ Νυφιώτη καὶ τὸν Ἀργύρη τῆς Μυλωνοῦς τοὺς ἔκλεισε τὸ χιόνι ἀπάν᾿ στὸ Κάστρο, τ᾿ν πέρα πάντα, στὸ Στοιβωτὸ τὸν ἀνήφορο, τ᾿ ἀκούσατε;»
...
«Τώρα, Χριστούγεννα θὰ κάμουν ἀπάν᾿ στὸ Στοιβωτὸ τάχα;» εἶπε μετ᾿ οἴκτου ἡ παπαδιά.
«Νὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ τοὺς ἔφερνε βοήθεια...» ἐψιθυρισεν ὁ ἱερεύς, ὅστις ἐφαίνετο κάτι μελετῶν μέσα του.
Ἦτον ἕως πενήντα πέντε ἐτῶν ὁ ἱερεύς, μεσαιπολιος, ὑψηλός, ἀκμαῖος καὶ μὲ ἀγαθωτάτην φυσιογνωμίαν. Εἰς τὴν νεότητά του ὑπῆρξε ναυτικός, κι ἐφαίνετο διατηρῶν ἀκόμη λανθανούσας δυνάμεις, ἦτο δὲ τολμηρὸς καὶ ἀκάματος.
«Τί βοήθεια νὰ τοὺς κάμουνε;» εἶπεν ὁ Πανάγος ὁ μαραγκός. «Ἀπ᾿ τὴ στεριά, ὁ τόπος δὲν πατιέται. Ἐρριξε, ἐρριξε χιόνι, κι ἀκόμα ρίχνει. Χρόνια εἶχε νὰ κάμῃ τέτοια βαρυχειμωνιά. Ὁ Ἅη-Θανασης ἐγιν᾿ ἕνα μὲ τὰ Κάμπια. Ἡ Μυγδαλιὰ δὲν ξεχωρίζει ἀπ᾿ τοῦ Κουρούπη».
Ὁ Πανάγος ὠνόμαζε τεσσάρας ἀπεχούσας ἀλλήλων κορυφὰς τῆς νήσου. Ὁ παπα-Φραγκούλης ἐπανέλαβεν ἐρωτηματικῶς:
«Κι ἀπ᾿ τὴ θάλασσα, μαστροΠανάγο;» «Ἀπ᾿ τὴ θάλασσα, παπά, τὰ ἴδια καὶ χειρότερα. Γραιολεβάντες δυνατός, φουρτοῦνα, κιαμέτ. Ὅλο καὶ φρεσκάρει. Ξίδι μοναχό. Ποῦ μπορεῖς νὰ ξεμυτίσης ὄξ᾿ ἀπ᾿ τὸ λιμάνι, κατὰ τ᾿ Ἀσπρόνησο!»
«Ἀπὸ σοφραν τὸ ξέρω, Πανάγο, μὰ ἀπὸ στχβετ;» Ὁ ἱερεὺς ἐπροφερεν οὕτω τοὺς ὅρους Sopra vento καὶ Sotto Vento, ἤτοι τὸ ὑπερήνεμον καὶ ὑπήνεμον, ἐννοῶν εἰδικώτερον τὸ βορειοανατολικὸν καὶ τὸ μεσημβρινοδυτικόν.
«Ἀπὸ στχβετ, παπά, μὰ εἶναι φόβος μὴν τόνε γυρίση στὸ μαΐστρο».
«Μὰ τότε, πρέπει νὰ πέσουμε νὰ πεθάνουμε» εἶπεν ὡς ἐν συμπερασματι ὁ ἱερεύς. «Δὲν εἶναι λόγια αὐτά, Πανάγο».
«Ἔ, παπά μ᾿, ὁ καθένας τώρα ἔχει τὸ λογαριασμὸ τ᾿. Δὲν πάει ἄλλος νὰ βάλῃ τὸ κεφάλι του στὸν τρουβᾶ, κατάλαβες, γιὰ νὰ γλυτώσ᾿ ἐσένα».
Ὁ παπα-Φραγκούλης ἐστεναξεν, ὡς νὰ ὠκτειρε τὴν ἰδιοτέλειαν καὶ μικροψυχίαν, ἧς ζῶσα ἠχὼ ἐγίνετο ὁ Πανάγος.
«Καὶ τί θὰ πάθουνε, τὸ κάτω κάτω;» ἐπανελαβεν, ὡς διὰ ν᾿ ἀνάπαυση τὴν συνείδησίν του, ὁ μαραγκός. «Νά, θὰ εἶναι χωμένοι σὲ καμμία σπηλιά, τσακμάκι θά ῾χουν μαζί τους, ξύλα μπόλικα. Μακάρι νὰ μοῦ ᾿χε κι ἐμὲ ἡ Παναγαινα ἀπόψε στὴν παραστιὰ μου τὴ φωτιὰ ποὺ θεν᾿ ἔχουν αὐτοί. Γιὰ μία βδομάδα πάντα, θὰ εἴχανε κουμπάνια, καὶ δὲν εἶναι παραπαν᾿ ἀπὸ πέντε μέρες ποὺ ἀγρίεψε ὁ χειμῶνας».
«Νὰ πήγαινε τώρα κανένας νὰ λειτουργήση τὸ Χριστὸ στὸ Κάστρο» ἐπανελαβεν ὁ ἱερεύς, «θὰ εἶχε διπλὸ μισθό, ποὺ θὰ τοὺς ἐφερνε κι αὐτοὺς βοήθεια. Πέρσυ ποὺ ἦταν ἐλαφροτερος ὁ χειμῶνας, δὲν πήγαμε. Φέτος ποὺ εἶναι βαρύς...»
...
«Στὲς τρεῖς, στὲς τεσσερες, παπά, γιὰ νὰ μὴν πέση ὁ ἀέρας, νὰ τὸν ἔχουμε πρύμα ὡς τὲς Κουκ᾿ναριές, νά ᾿χουμε μέρα μπροστά μας. Ἀπὸ ᾿κεῖ ὡς τὸ Μανδράκι κι ὡς τὸν Ἀσέληνο, τραβοῦμε σιγὰ σιγὰ μὲ τὸ κουπί. Ἀπὸ ᾿κεί ὡς τὶς Κεχρεὲς κι ὡς τὴν Ἅγια Ἑλένη, θὰ μᾶς παίρνῃ ἀγάλι ἀγάλια μὲ τὸ πανάκι. Κι ἀπ᾿ τὴν Ἅγια Ἑλένη κι ἐκεῖ, ἂν δὲν μπορέσουμε νὰ μ᾿ντάρουμε...»
«Ἔ, ὕστερα;»
«Ἐγὼ θαλασσώνω καὶ βγαίνω στὴ στεριά, καὶ σᾶς τραβῶ μὲ τὴν μπαρούμα ὡς τὸν Ἅη Σώστη».
Ἐκάγχασαν ὅλοι πρὸς τὸν ἀστεϊσμὸν τοῦ ἁπλοϊκοῦ ναύτου, ὁ δὲ παπάς, ὅστις ἐφοβεῖτο καὶ αὐτὸς τὴν τροπὴν τοῦ ἀνέμου εἰς τὸ μέρος περὶ οὗ ὁ λόγος, παρετηρησε πρὸς παραμυθίαν τῶν ἀκροατῶν:
«Μὰ ἐγὼ λέω ὅτι θὰ μπορέσουμε στεριὰ νὰ τραβήξουμε στὴν ἀκρογιάλια, τὸν κρεμνα τὸν ἀνήφορο. Ὅσο ψηλὰ κι ἂν τὸ στοίβαξε τὸ χιόνι στὰ βουνά, στὲς ἀκρογιαλιὲς ὁ τόπος πατιέται».
Ἔμειναν σύμφωνοι, νὰ ἔλθη ὁ λεμβοῦχος νὰ τοὺς δώση εἴδησιν εἰς τὰς τρεῖς διὰ νὰ ἑτοιμασθοῦν, καὶ εἰς τὰς τεσσάρας νὰ ἐκκινησωσιν. Ὁ παπα Φραγκούλης διέταξε νὰ τεθῶσιν εἰς σάκκους αἱ προσφοραί, ὅσας εἶχε, καὶ τινὰ δίπυρα, καὶ εἰς δυὸ μεγάλα κλειδοπινακια ἐθεσεν ἐλαίας καὶ χαβιάρι. Ἐγέμισε δυὸ ἐπταοκαδους φλάσκας μὲ οἶνον ἀπὸ τὴν ἐσοδείαν του. Ἐτυλιξεν εἰς χαρτιὰ δυὸ ἡ τρία ξηροχταποδα, καὶ μικρὸν κυτίον τὸ ἐγεμισεν ἴσχαδας καὶ μεγαλορραγας σταφίδας. Τὰ δυὸ παπαδοκοριτσα, μὲ τὰ παράπονα καὶ τοὺς γογγυσμούς της ἡ μία, μὲ τοὺς κρύφιους γελωτας καὶ τὴν ἐλπίδα τῆς συμμετοχῆς τοῦ ταξιδιοῦ ἡ ἄλλη, ἔβρασαν ὅσα αὐγὰ εἶχαν, ἕως τεσσάρας δωδεκάδας, καὶ τὰ ἔθεσαν εἰς τὸν πάτον ἑνὸς καλαθιοῦ, τὸ ὁποῖον ἀπεγέμισαν εἴτα μὲ δυὸ προσφορὰ τυλιγμένα εἰς ὀθονας, μὲ κηρία καὶ μὲ λίβανον. Προσέτι ὁ παπα-Φραγκούλης εἶχε παρακαλέσει τὸν μπαρμπα-Στεφανην νὰ περάση ἀπὸ τὰ σπίτια δυὸ ἐμποροπλοιάρχων φιλῶν του, ἐκ τῶν παραχειμαζόντων μὲ τὰ πλοῖα τῶν εἰς τὸν λιμένα, νὰ τοὺς παρακαλέση ἐκ μέρους του νὰ τοῦ στείλουν, ἂν τοὺς εὐρισκετο, ὀλίγον κρέας σάλαθο, ἐξ ἐκεινοῦ τὸ ὁποῖον μαγειρεύουν εἰς τὰ πλοῖα τὰ ἐκτελοῦντα μάκρους πλοῦς. Ἐκεῖνοι φιλοτιμηθέντες ἔστειλαν δυὸ μεγάλα τεμάχια, ἕως πέντε ὀκαδας τὰ δυό.
Ὀλας ταυτας τὰς προμήθειας ἐκαμνεν ὁ παπάς προβλεπτικως διὰ τοὺς ἀποκλεισθέντας εἰς τὸ βουνὸν ἀπὸ τὴν χιονα, περὶ ὢν ἔγινε λόγος ἐν ἄρχῃ, καθὼς καὶ δι᾿ ἑαυτὸν καὶ τοὺς μεθ᾿ ἐαυτοῦ συνεκδημησοντας προσκυνητας, καθ᾿ ὅσον ἐνδεχόμενον ἦτο νὰ θυμώση καὶ πάλιν ὁ καιρὸς καὶ νὰ τοὺς κλείση ὁ χειμὼν εἰς τὸ Κάστρον, ἂν ἐν τοσουτῳ ἐμελλον νὰ φθασωσιν εἰς τὸ Κάστρον σῶοι καὶ ὑγιεῖς.
Πρὶν κατακλιθῆ, ὁ παπα-Φραγκούλης ἔστειλε μήνυμα εἰς τὸν συνεφημέριόν του τὸν παπα-Ἀλέξην, ὅστις ἄλλως ἦτο καὶ ὁ ἐφημέριος της ἑβδομάδος, ὅτι δὲν θὰ ἦτο συλλειτουργὸς τὴν ἐπιοῦσαν, παραμονὴν τῶν Χριστουγέννων, ἐν τῷ ἐνοριακῷ ναῷ, καθ᾿ ὅσον ἀπεφασισε, σὺν Θεῷ βοηθῶ, νὰ ὑπάγῃ νὰ λειτουργήση τὸν ναὸν τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ Κάστρον.
...
Ἐξέπλευσαν. Ἐστράφησαν πρὸς τὸ μεσημβρινοδυτικον τοῦ λιμένος, κι ἔβαλαν πλώρη τὸ ἀκρωτήριον Καλαμάκι. Ὁ ἄνεμος ἦτο βοηθητικὸς καὶ ὁ πλοῦς εὐοίωνος ἠρχιζε. Ναὶ μὲν ἐκρυωναν πολύ, ἀλλ᾿ ἠσαν ὅλοι βαρεως ἐνδεδυμε·νοι. Ὁ παπάς ἐκαθισεν εἰς τὸ πηδάλιον φορῶν τὴν γουνάν του.
...
Ὁ παπάς, ὅστις δὲν εἶχεν ἀποβάλει τὴν φαιδρότητά του, οὐδ᾿ ἔπαυε ν᾿ ἀνταλλάσσῃ ἀστείσμους καὶ σκώμματα μὲ τὸν μπαρμπα-Στεφανην, στρεφόμενος πρὸς αὐτὴν ἐνίοτε τῆς ἔλεγε:
«Νά, γι᾿ αὐτονε τὸ Λαμπράκη, τὸ γυιό σου, τὰ παθαίνουμε αὐτά, παπαδιά».
«Καὶ τί πάθαμε, μὲ τ᾿ δυναμ᾿ τ᾿ Θεοῦ;» ἀπηντα ἡ παπαδιά, ἥτις, κατὰ βάθος, πολὺ ἀνησυχεῖ μὲ αὐτὸ τὸ παράτολμον ταξιδιον. Εὐτυχῶς, ἡ παρουσία τοῦ παπά τῆς ἔδιδε θάρρος.
«Δὲ μ᾿ λές, παπαδιά» εἶπε μὲ τὴν τραχείαν φωνὴν τοῦ ὁ μπαρμπα-Στεφανης, θελησας ν᾿ ἀστείσθη καὶ μὲ τὴν πρεσβυτέραν, «δὲ μ᾿ λές, γιατί λένε: Κυρι᾿ ἐλέησον, παπαδιά! πέντε μῆνες δυὸ παιδιά»;
«Γιατί, μαθές, τὸ λένε;» ἀπήντησε χωρὶς νὰ πειραχθῆ ἡ πρεσβύτερα. «Πάρε παράδειγμα ἀπὸ μενα. Ὀχτὼ γέννες, δέκα παιδιά».
«Θὰ πῇ, τὸ λοιπόν, πὼς οἱ παπαδιὲς εἶναι πολὺ καρπερές. Μὰ γιατί;»
«Γιατί οἱ παπάδες δὲ λείπουν χρονοχρονικης ἀπὸ κοντὰ τοὺς» εἶπεν ἡ θειὰ τὸ Μαλαμῶ.
«Νά, τὸ Μαλαμῶ πάλι τὸ κατάλαβε» εἶπεν ὁ παπάς, «δὲν σᾶς τὸ ᾿λεγα ἐγώ; Ἐσὺ κι ὁ ἐξάδερφός σου ὁ Ἀλεξανδρης» — ἐννοῶν τὸν ψαλτην — «ἔχετε μεγάλον νοῦ».
Ὁ παπάς δὲν ἔπαυε ν᾿ ἀστεΐζεται μὲ ὅλας τὰς ἐν τῷ πλοιαρίου ἐνορίτισσάς του. Εἰς τὴν μίαν ἔλεγε: «Μὰ κεῖνος ὁ Θοδωρής» —ἐννοῶν τὸν ἄνδρα της— «κοιμᾶται ὅταν τὰ φτιάνῃ αὐτὰ τὰ παιδιά;» Εἰς τὴν ἄλλην: «Μὰ δὲν εἶναι καμμία ποὺ νὰ μὴ θέλῃ παντρειά! Ἐγὼ ἔχω στεφανωμένα, τριάντα χρόνια τώρα, παραπαν᾿ ἀπὸ διακόσια ἀνδρόγυνα, καὶ καμμία δὲν εὑρεθῆ νὰ πῇ πὼς δὲν θέλει!»
Ἀλλὰ τὸ κυριωτερον θῦμα τοῦ παπα-Φραγκούλη ἦτον ὁ Ἀλεξανδρῆς ὁ ψάλτης. Ἔξαφνα τὸν ἠρώτα:
«Δὲ μοῦ λές, Ἀλεξανδρῆ, τί θὰ πῇ, τώρα, στὴν καταβασία τῶν Χριστουγέννων, 'ὁ ἀνυψώσας τὸ κέρας ἡμῶν'; Ποιὸς εἰν᾿ αὐτὸς ὁ ἀνυψώσας;»
«Νά, ὁ ἀνιψιός σας» ἀπήντα ὁ κὺρ Ἀλεξανδρῆς, μὴ ἐννοῶν ἄλλως τὴν λέξιν.
«Καὶ τί θὰ πῇ 'σκῦλα Βαβυλὼν τῆς βασιλίδος Σιών;» ἠρωτα πάλιν ὁ παπάς.
«Νά, σκύλα Βαβυλών» ἀπήντα ὁ ψάλτης, νομίζων ὅτι περὶ σκύλας πράγματι ἐπρόκειτο.

[sonia24]

Αυτο το θεμα που ανοιξατε ειναι καταπληκτικο και επειδη λατρευω το διαβασμα, ελπιζω να γεμισει με αποσπασματα που σε ταξιδευουν και να παροτρυνει και αλλους να διαβασουν! Θα ηθελα πολυ να παραθεσω και εγω ενα αποσπασμα απο το πολυ αγαπημενο μου βιβλιο "20000 ΛΕΥΓΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ"¨του Ιουλιου Βερν, αλλα δεν μπορω να βρω κατι τωρα, καθως δεν ειμαι σπιτι για να αντιγραφω 5 πραγματα. Οποιος εχει την ευχερεια να ποσταρει κατι αμεσα...καλοδεχουμενο!!:rolleyes:

Το βλεπω βεβαια απο μια διαφορετικη προσεγγιση και οχι τοσο απο την πλευρα του ναυτικου, αλλα και παλι νομιζω οτι ειναι αρκετα "θαλασσινο" βιβλιο...

[photinoula2]

Πόρτο Ρίκο

Φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη
στο φως του φεγγαριού ανθίζει πάλι
γιατί όλη την ζωή του την εξόδεψε
παράφορα γυρεύοντας μιαν άλλη

Θυμάμαι σαν παιδί γελούσε και έλεγε
στην σέλα ακροβατώντας ποδηλάτου:
«Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας
πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του»

Μα ο κόσμος προχωρά χωρίς να μας ρωτά
κλεισμένοι δρόμοι, κλέφτες και αστυνόμοι
αγάπα το κελί σου, του παν, κι ύστερα
έξω πιο μόνος μα γελούσε ακόμη

Μια νύχτα μεθυσμένη παίρνει ανάποδες
ημερολόγια καίει και πτυχία
Το χάραμα μπαρκάρει σε πειρατικό
για τις ζωής του την σκηνοθεσία

Αλγέρι, Αλεξάνδρεια, Σαουθ ¶φρικα
στο ¶μστερνταμ δυο τέρμινα και κάτι
γλιστρούσαν οι αγάπες μες στα μάτια του
σαν τον αφρό στα δάχτυλα του ναύτη

Στο Πόρτο Ρίκο χρόνια ασυλλόγιστα
και τις καρδιάς του σκόρπισε τα φύλλα
σε υπόγεια σκοτεινά και ύποπτα
λες και έψαχνε το φως μες στην ξεφτίλα

Κάποια ζεστή βραδιά σε ένα μπλουζάδικο
άκουσε να φαλτσάρει η μουσική του
τα αφεντικά στον δρόμο τον πετάξανε
τα στίγματα σαν είδαν στο κορμί του

Κι η Σύλβια που με πάθος τον αγάπησε
δεν έλειψε στιγμή απ' το πλευρό του
ζητώντας με μανία στην αγκάλη
την κόλαση και τον παράδεισό του

Σαλπάρισε μια νύχτα με πανσέληνο
και στο στερνό του γράμμα μου 'χε γράψει:
«Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο
και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»

Τα χρόνια έχουν περάσει δεν θυμάμαι πια
Ερνέστο τον ελέγανε η Νίκο;
Κι ακόμα συγχωρείστε με που ξέχασα
αν χάθηκε στο Μετς η στο Πόρτο Ρίκο

Όσο για μένα είμαι πάντα εδώ
με τον ματιών σας την φωτιά σημαία
είναι όμορφα απόψε που ανταμώσαμε
μ’ αρέσει να αρμενίζουμε παρέα

dear morgan αυτο το καμματι το εχω κανει σταση
ζωης. γιατι οπως και να το κανουμε
αξιζει φιλε να υπαρχεις για ενα ονειρο
κι ας ειναι η φωτια του να σε καψει...

[Κυριάκος Μαύρος]

Γραιοτραμουντάνα
Δεκαοχτώ του Γενάρη του 1916. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος συνεχιζόταν, όμως Ελλάδα και Ιταλία ήταν ακόμα ουδέτερες. Γενάρης μήνας κι ο άνεμος άρχισε να μαϊνάρει και να πέφτει. Από τα μεσάνυχτα μια παράξενη κι ασυνήθιστη καλοσύνη παρατηρήθηκε στα νερά της Ρόδου. ¶ρχισε να φέγγει κι επικράτησε πλήρης άπνοια. Το φως του πρωινού δυνατό, λαμπερό, ο ουρανός καταγάλανος, κρυστάλλινη η ατμόσφαιρα, η ορατότητα αφάνταστα μεγάλη, τα πάντα ξεχώριζαν πεντακάθαρα. Και η θάλασσα μπουνάτσα, ξεγυάλι, ούτε κυματάκι! Μόνο το κρύο ήταν τσουχτερό, διαολεμένο, τα χέρια δυσκολόπιαναν, τα στόματα άχνιζαν. Φάνταζαν κάτασπρα τα βουνά της Καραμανιάς, τα χιόνια κατέβηκαν ως τη θάλασσα κι οι πρώτες ακτίνες του ήλιου τα έκαναν ν’αστράφτουν, γαλαζόασπρα.
Μαζεύτηκαν οι πρυμάτσες, σαλπαρίστηκαν οι δυο άγκυρες και ζεστάθηκαν τα ξυλιασμένα κορμιά. Πετάχτηκαν μέσα στη βάρκα οι ναύτες, έπιασαν τα κουπιά και λάμνοντας δυνατά άρχισαν να ρυμουλκούν το καΐκι τους, που ξεφόρτωτο όπως ήταν γλίστρησε έξω από το Μαντράκι της Ρόδου. Στητός στην πρύμνη το τιμόνευε ο Μίχαλος. Στην άπνοια το βαρκάκι συνέχισε με άνεση να ρυμουλκεί το καράβι κι έξω απ’ το λιμάνι. Οι ναύτες που’ταν στα κουπιά ήθελαν να ζεσταθούν, ώσπου έβαλε φωνή ο καπετάνιος. Ανέβηκαν στο σκάφος, ανέβασαν και τη βάρκα, άνοιξαν όλα τα πανιά και περίμεναν ασάλευτοι στην απόλυτη γαλήνη. […]
Στον Μίχαλο δεν άρεσε καθόλου τούτη η χειμωνιάτικη καλοσύνη, ούτε το λαμπερό φως του ήλιου, μήτε η καθαρότητα της ατμόσφαιρας, και προπάντων η έλλειψη υγρασίας. «Τούτα εν' σημάδια Τραμουντάνας, θα την κατεβάσει απόψε ... , το πολύ αύριο», σκέφτηκε. Ψήλωσε καλά ο ήλιος, όταν ο Μαΐστρος κατέβηκε δυνατός, υγρός και σταθερός, ολόιδιος με καλοκαιρινό' έπιασαν ν' αρμενίζουν δευτερόπριμα παραξενεύτηκε όμως που ξεγελάστηκε τόσο, «τρελαθήκανε οι καιροί φαίνεται», παραδέχτηκε. Σα θηρίο γυρόφερνε την κουβέρτα. Ήταν ακόμα αγκρισμένος, δε χώνεψε τον τρόπο με τον οποίο οι Ιταλοί τον πέταξαν έξω από το λιμάνι, στο καταχείμωνο.
Το μεσημέρι ο άνεμος δυνάμωσε, γύρισε κι έγινε καθαρά δυτικός. ¶ρχισαν να πριμοταξιδεύουν κι η σκούνα έπιασε μια τρελή πορεία. Υστερότερα κατέβασε και μια φουσκοθαλασσιά με ψηλό κύμα. Ευτυχώ; τα σκαστά κύματα ήταν ελάχιστα' δεν έχει χειρότερο πράμα από το σκαστό κύμα άμα το σκάφος πριμοταξιδεύει. Το «Ευαγγελίστρια» όμως δεν είχε κοφτή, ούτε στρογγυλή πρύμη κι έτσι η τάση του να γυρίζει ασταμάτητα η πλώρη με κάθε κύμα που ερχόταν από πίσω και το 'σπρωχνε ήταν λιγότερη. Ήταν αμφίπρωρο σκαρί, η πρύμη του μυτερή σαν της πλώρης, και στα πρίμα μοίραζε το κύμα έτσι όπως έρχουνταν από πίσω. Ο Σάββας με τη λαγουδέρα στο χέρι δυσκολευόταν μα πάλευε με το δυνατό άνεμο και τη φουσκοθαλασσιά, δεν άφηνε το κύμα να τους πλευρίσει. Αυτό όχι μόνο θα τους έβγαζε συνέχεια από την πορεία τους, αλλά υπήρχε και κίνδυνος να μπατάρουν. Είχαν σχεδόν την ίδια ταχύτητα με το κύμα, κοντά οκτώ κόμβους, κι έτσι κανένα κύμα δεν έσκασε, δεν καβάλησε την πρύμη τους. Αφροί όμως από τις κορφές των κυμάτων πετάγουνταν συνέχεια κι έβρεχαν τον τιμονιέρη. «Με έτσι καιρό, αν κρατήσουμε τούτη τη ρότα, σε δυο μέρες θα 'μαστε Κερύνεια», ακούστηκε όλος χαρά ο Σάββας.
«¶σε την Κερύνεια και βάστα καλά πάνω στον Λεβάντη κι ανοιχτά», απάντησε ο κύρης του κι ύστερα πρόσθεσε: «Μείνε ν' αρμενίζεις μαζί με το ρεύμα της Ρόδου ... , γιαλό να μην μπεις ... , ξέρεις πως το στεριανό ρεύμα πάει ανάποδα, δυτικά ... , δε θέλω να πέσουμε πάνω του».
Ο ήλιος πήγαινε να δύσει κι ο άνεμος ακόμα βαστούσε ο ίδιος, γερός και σταθερός. Είχαν ανοίξει πολύ κι οι στεριές της Καραμανιάς δε φαίνουνταν. Ο καιρός συνέχιζε φρέσκος, χάθηκε όμως η παγωνιά! Ούτε και τούτο άρεσε στον Μίχαλο, που τώρα παραήταν σκεφτικός κι αναποφάσιστος ... , να γυρίσει γιαλό για να μπορέσει στην ανάγκη να μπει σε κανένα αραξοβόλι ή να συνεχίσει τούτη την πορεία ... , κι άθελά του σκέφτηκε την κουβέντα του γιου του, «αν τον βαστάξει έτσι, σε δυο μέρες θα αράξει στο λιμάνι του, στην Κερύνεια». Δεν ήταν όμως καλοκαίρι κι οι χειμωνιάτικοι καιροί δεν είχαν εμπιστοσύνη. Τον ανησυχούσε η ξηρασία κι ο ξαφνικός θερμός καιρός που τώρα έπιασε να γαρμπινιάρει, να κατεβαίνει από την Αφοική: κι έτρεμε το πάλιωμα των καιρών. «Τρελαθήκανε οι καιροί», έλεγε και ξανάλεγε και ξανάπιασε να μελετά τον ορίζοντα ολόγυρά του. Πρόσεξε πως η ατμόσφαιρα έπιασε να καθαρίζει.
«ο άνεμος που έπιασε να φυσά, ο Γραίος, είναι δυνατός ..., σύντομα θα τον γυρίσει σε Τραμουντάνα ίσης έντασης», σκέφτηκε. «Καιρός, καιρού δε χαρίζει», του 'λεγε ο θαλασσοδάσκαλος, ο κύρης του.
Κι άξαφνα φάνηκαν τα χιονισμένα βουνά της Καραμανιάς ζερβά της μάσκας της σκούνας ξεχώρισαν στεριές και νησιά' ένα νησί ψηλό ξεχώριζε πεντακάθαρα. Λίγη ώρα πιο πριν τίποτα δε φαινόταν. Αναγνώρισε με την πρώτη τα νησιά του Καστελλόριζου κι ας ήταν είκοσι πέντε τόσα μίλια ανοιχτά. Και στη στιγμή άλλαξε γνώμη και πορεία! Κατάλαβε πως έπρεπε να βιαστεί, να προσορμιστεί στο πιο κοντινό καταφύγιο!
«Γιαλό, γύρισε γιαλό, η πλώρη σου πάνω στη Μεγίστη» φώναξε στον τιμονιέρη και με όλη του τη δύναμη χτύπησε την καμπάνα.
Φερμαρίστηκαν οι σκότες και κουπαστάρισαν στη δεξιά πάντα. Η ταχύτητα της σκούνας ξεπέρασε τώρα τους οκτώ κόμβους, από τα μπούνια ανέβαιναν νερά στην κουβέρτα. Στην πρύμη τους φάνηκαν γλάροι, κοπάδια κοπάδια, να εγκαταλείπουν το πέλαγο, να τραβούν καταβορρά, προς τις στεριές μπροστά από την πλώρη τους ανέφαναν δελφίνια, αυτά να τραβούν αντίθετα κατά το πέλαγο: κόντεψαν μα δεν έμειναν να κολυμπούν μαζί με τη σκούνα όπως άλλες φορές. Έφεραν δυο τρεις βόλτες γύρω τους κι εξαφανίστηκαν, καταπέλαγο μεριά. Δεν αμφέβαλλε πια ο Μίχαλος.
«Θα τον γυρίσει Τραμουντάνα, γύρω στα μεσάνυχτα», είπε στον εαυτό του.
Έλπιζε να προλάβει, να μην πέσουν οι δυο καιροί μαζί, να πιάσουν να παλεύουν και να τον βάλουν στη μέση. Ήξερε πως τους χειμώνες σε τούτα τα νερά δεν υπάρχουν χειρότερες καταιγίδες σαν πιάσουν να μαλώνουν οι Τραμουντάνες με τους απέναντι καιρούς, τις Όστριες. Δεν είπε όμως τίποτε, σε κανέναν. Βιαζόταν να χωθεί μέσα στο μεγάλο λιμάνι της Μεγίστης κι ευχόταν να βρει τόπο να κοστάρει, «το λιμάνι πρέπει να 'ναι γιομάτο» σκέφτηκε• κι ακόμα ήταν σίγουρος πως μέσα στο λιμάνι θα βρίσκονταν και γαλλικά πολεμικά: τα νησιά δεν ήταν τώρα ιταλικά.
Το Καστελλόριζο στις αρχές του αιώνα ήταν μεγάλη ναυτική δύναμη, είχε κοντά 200 σκάφη. Κάποιοι μιλούσαν για το μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στο Αιγαίο. Μα τώρα με τον πόλεμο τα πιο πολλά θα 'ναι στο λιμάνι δεμένα. Από την άλλη, το καρνάγιο του είναι μικρό και δε χωοά: ελάχιστα ισοτόπια' έχει το νησί.
Νύχτωσε γρήγορα, τ' άστρα που τρεμόπαιζαν στον καθαρό ουρανό φάνηκαν να χαμηλώνουν. Το φεγγάρι στη χάση του, πέντε μέρες ύστερα από την πανσέληνο, δε φάνηκε ακόμα. Αν ο καιρός βαστάξει έτσι, δε θα δυσκολευτεί καθόλου να ελλιμενιστεί. Και δεν έπεσε έξω, λίγο πριν τα μεσάνυχτα περνούσαν ανάμεσα Μεγίστης και Ρω. Ζήτησε και κατέβασαν τον ένα φλόκο και τη μαΐστρα. Ετοίμασαν πρυμάτσες, κρεμάστηκαν οι άγκυρες και στα δυο όκια, η γαλλική σημαία βρέθηκε για πρώτη φορά ν' ανεμίζει στο πλωριό άλμπουρο.
«Βάστα κοντά στη Μεγίστη, πολύ κοντά στη στεριά ... , κόντεψε καλά, καμιά δεκαριά οργιές, μεν φοάσαι, τα νερά εν' βαθιά ... , και να γυρίζεις όπως γυρίζει κι η στεριά, να την ακολουθάς από δίπλα και κοντά, ... , ως να πάρει την πλώρη σου στο νοτιά».
«Εντάξει, καπετάνιο, εντάξει, ξέρω, θυμάμαι», απάντησε ο Σάββας.
Ολόγυρα, καταβορρά, καταλεβάντη, ελάχιστες μόνο οργιές από τη Μεγίστη, ο γιαλός είναι γιομάτος ξερονήσια, ξέρες και υφάλους. Τα περάσματα τρομερά επικίνδυνα και με το φως της μέρας ακόμα. Ξάσπριζαν στην αστροφεγγιά τα βραχονήσια. Οι πανύψηλοι βράχοι της Μεγίστης κατέβαιναν απότομα και γκρεμίζουνταν μέσα στο γιαλό. Ο τιμονιέρης κάτω από το άγρυπνο μάτι του καπετάνιου ακολουθούσε τις οδηγίες που έπαιρνε. Κόντεψαν τη βορεινή πλευρά του νησιού.
«Λάσκα σκότες ... , κι εσύ τιμονιέρη γύριζε ... , γύριζε, όπως γυρίζει ο κάβος, ακολούθα τη στεριά, θα σε γυρίσει κατανοτιά και θα σε μπάσει στο λιμάνι».
Πριμοταξίδεψαν για λίγο, προχώρησαν, πέρασαν το κεφάλι του κάβου και φάνηκε σκοτεινός ο μεγάλος ανοιχτός κόλπος. Στο βάθος κατασκότεινο το λιμάνι λόγω πολέμου, μα γιομάτο καράβια. Δάσος τα άλμπουρα, τα ξάρτια τους λαμπύριζαν στην αστροφεγγιά. Έπλεαν ξυστά με τις ακτές, ζερβά τους μικρονήσια. Με το που γύρισαν κατανοτιά, ευτύς ο άνεμος κατέβηκε από στεριά μεριά κι έπεσε σχεδόν κάθετα πάνω στα πανιά. Ξαναφέρμαραν τις σκότες και ζερβοκουπαστάρισε η σκούνα, η πλώρη της γυρισμένη στο νοτιά, στην μπούκα του μεγάλου λιμανιού.
Κουτσουρεμένο το φεγγάρι, φάνηκε ν' ανατέλλει πάνω από τα χιονισμένα βουνά της Τουρκιάς. Βρίσκουνταν στην πλατιά μπούκα του λιμανιού, έχοντας ζερβά τους το φάρο κάτω από τον πανύψηλο κοφτό σιδερόβραχο να κρέμεται στο χάος κατακόκκινος. Στη μέση του, σημάδι αλάνθαστο, λαξεμένος, καμιά πενηνταριά οργιές πάνω από το νερό, χρύσιζε κι έλαμπε στο φως του φεγγαριού ο πανάρχαιος Λυκιακός Τάφος. Αντίκρυ η βραχοπλαγιά κατεβαίνει απαλά και σβήνει μέσα στο νερό. Πίσω, στις πάντες, ολόγυρα η πόλη. Χιλιάδες τα σπίτια, χτισμένα αμφιθεατρικά, το ένα κάτω από το άλλο, κατρακυλούν ως το γιαλό' παραπίσω ξανά πανύψηλοι κάθετοι βράχοι. Στη μέση, στην καρδιά του νησιού, το μεγάλο απάνεμο λιμάνι, ολόιδιο με κρατήρα ηφαιστείου.
Παράξενος τόπος, κι ακόμα παραπάνω παράξενοι οι Καστελλοριζιανοί, κοντά 12.000, κι όλοι οι αρσενικοί να 'ναι θαλασσινοί. Χιλιάδες χρόνια επιμένουν πεισματικά πάνω σε τούτο τον ξερόβραχο, χωρίς χώμα, δίχα νερό, χωρίς καμιά βρύση, μήτε έστω κι ένα πηγάδι' κανένας ποτέ δεν έσπειρε, ποτέ δε θέρισε! Κι όμως τα καταφέρνουν κι επιβιώνουν μαζεύοντας τα βροχόνερα κι έχοντας στενές επαφές με τους απέναντι αδερφούς τους, από τα πανάρχαια χρόνια. Τώρα όμως για πρώτη φορά με τον πόλεμο κόπηκαν οι επαφές, ξέκοψαν με τους απέναντι, με τους συγγενείς. Θαλασσοπέρασμα σημαντικό τούτος ο ξερόβραχος και τώρα όπως παλιά, από τα χρόνια της ελληνικής ναυσιπλοΐας, από τα χρόνια της Ρότας του Λεβάντη! Κι ούλοι πέρασαν από πάνω του. Τα τελευταία πέντε χρόνια άλλαξε τέσσερις αφέντες ... , Τούρκους ... , Έλληνες ... , Ιταλούς ... , Γάλλους! Τίποτε όμως δεν άγγιξε τους Καστελλοριζιανούς, έμειναν βράχοι ασάλευτοι, ελληνορθόδοξοι, πάνω στον ξερόβραχο με το αλμυρό θαλασσινό νερό να τους περιβάλλει και να ζουν απ' αυτό και μόνο από αυτό.
Κόπηκε ο άνεμος, σταμάτησε να φυσά και τούτο δεν ήταν απρόσμενο για τον καπετάνιο. Η σκούνα ίσιωσε, μα συνέχισε ν' αρμενίζει, με τη φόρα που είχε. Τότε ακούστηκαν το κύματα που πρωτοχτύπησαν έξω στα ξερονήσια και στο φάρο. Ήταν τα κύματα της Γραιοτραμουντάνας που κατέβαινε από τις ακτές της Τουρκιάς κι ας ήταν τόσο κοντά. Ύστερα ακούστηκε ο άνεμος να σφυρά και να κατεβαίνει από τα βορειοανατολικά. Τα ξερονήσια μπροστά από την μπούκα προστάτευαν το λιμάνι, κύμα ζωντανό δεν μπορούσε να μπει, όμως η αναιρούσα που έπιασε ήταν τρομερή.
Όλοι οι μόλοι, όλες οι γωνιές του μεγάλου λιμανιού γιομάτες καράβια' καταλεβάντη μεριά ένα μεγάλο γαλλικό πολεμικό πλοίο. Στη μέση του λιμανιού τα νερά είναι πολύ βαθιά, όμως στη δυτική μεριά τα νερά είν' ρηχά, κι εδώ τίποτα δεν μπορεί να κοστάρει. Αγκυροβόλησαν ανάμεσα στ' άλλα καράβια, κατέβασαν τη βάρκα, κουβάλησαν κι έριξαν άγκυρα και στην πρύμη. Ο καπετάνιος θέλησε να πρυμνοδετήσει το καράβι για να μην αλωνίζει μέσα στο λιμάνι. Την ίδια ώρα από παντού, από τους μόλους, απ' όλα τα καράβια ακούγονταν φωνές όλοι έτρεχαν να τσεκάρουν, να δέσουν, ν' ασφαλίσουν τα πλεούμενα.
«Μόλις που την προλάβαμε» είπε ο Χαλκίδης.
«Απόψε θα τη βγάλουμε στο πόδι, να ξημερώσει ο Θεός και βλέπουμε» είπε με το που νετάρισαν ο καπετάνιος.
¶ρχισε να ροδίζει κι η Γραιοτραμουντάνα ήταν στο φόρτε της, τα αφρισμένα κύματα σκούλιζαν τα ξερονήσια μπροστά από την μπούκα του λιμανιού. Κανένας δεν έκλεισε μάτι, η αναιρούσα δεν τους άφησε, όλη τη νύχτα. Ξημέρωνε κι ο Μίχαλος ακόμα γυρόφερνε στην κουβέρτα, όταν άκουσε να τον φωνάζουν.
«Καπτάν Μίχαλεεε ... ».
«Μπάρμπα Φώτη», απάντησε ο Μίχαλος μέσα από την καμπίνα του, κατάλαβε τη φωνή και βγήκε στην κουβέρτα. «Καλωσορίσατεεε», ξανακούστηκε η ίδια φωνή.
Μια σαπιόβαρκα ανέφανε να πλευρίζει κλεφτάτα τη σκούνα.
Έγειρε, απίθωσε τη μέση του στην κουπαστή του καραβιού του ο Μίχαλος, κρεμάστηκε έξω κι άπλωσε το χέρι στον άλλο που στεκόταν χαμηλά μέσα στη βάρκα. Τα χέρια έσμιξαν με δύναμη, η χειραψία παρατεταμένη.
«Λίγο κοιμάμαι πια ... , σεργιάνιζα στο μόλο ... , πρόσεξα το καράβι να μπουκάρει ... , κατάλαβα την πλώρη σου».
«Στέκεις καλά, θωρώ μπορείς ακόμα να τραβάς κουπί. .. , έλα να σε βοηθήσω ν' ανέβεις», του 'πε ο Μίχαλος.
«Δε γίνεται, θα φωνάζουν οι φραγκόσποροι, τούτοι είναι αγροίκοι, δεν είναι σαν τους Ιταλούς» είπε κι έμεινε να κοιτάζει τον Σάββα που ήρτε και στάθηκε κάτω από το φανό, δίπλα στον κύρη του. «Σίγουρα γιος σου, δε θέλει ρώτημα, ολόιδιο το σκαρί σας» πιστοποίησε ο γερο Φώτης δείχνοντας τον Σάββα.
Παλιός γνώριμος, από την εποχή του κύρη του κι αυτός. Γέρος πια, ξεμπαρκάρισε κι άραξε στο νησί του, στο Καστελλόριζο, στον τόπο που τον γέννησε, για ν' αφήσει τα κόκαλά του. Έτσι όπως κάμνουν όλοι οι ναυτικοί, έτσι ακριβώς όπως είχε κάμει κάποτε και ο Οδυσσέας.
Δεν είχε άδικο ο μπάρμπα Φώτης, την ίδια στιγμή μια βάρκα έφυγε από το πολεμικό πλοίο, ήρτε και πλεύρισε το «Ευαγγελίστρια». Καμιά δεκαριά ναύτες σαλτάρισαν πάνω στη σκούνα κι άρχισαν να την ερευνούν. Ανακάτωσαν τα πάντα, τίποτα δεν άφησαν ασήκωτο, μα ούτε και βρήκαν τίποτα το παράνομο. Ο καπετάνιος εξήγησε πως έπιασαν λιμάνι για να γλιτώσουν την κακοκαιρία και πρόσθεσε: «Θα μείνουμε ως να μαϊνάρει ο καιρός».
«Και κανένας να μη βγει στη στεριά» ήταν η διαταγή του Φράγκου αξιωματικού. Φεύγοντας φώναξαν και στο γερο Φώτη να απομακρυνθεί. Στράφηκε αυτός στους Γάλλους και ρώτησε στα ελληνικά, φωναχτά, αν θέλουν τίποτε.
«Στεγνά κάρβουνα, τίποτε άλλο», απάντησε κοιτάζοντας ψηλά τα ξάρτια ο Μίχαλος.
«Δυσκολόβρετα, οι απέναντι είναι τώρα οχτροί, μα ας είναι καλά οι κοντραμπατζήδες» μουρμούρισε ο γέρος κι έπιασε τα κουπιά.
Πέρασε το μεσημέρι κι ο καιρός μαϊνάρει κομμάτι και μπόρεσαν να ξαπλώσουν, να ξεκουραστούν. Τα μεσάνυχτα όμως η Γραιοτραμουντάνα ξανάβαλε πάνω. Ήρτε το άλλο μεσημέρι και πάλι ξαναμαΐναρε.
«Λοιπόν κατάλαβες;» ρώτησε το γιο του ο Μίχαλος. «Όχι» έγνεψε εκείνος, με το κεφάλι του.
«Έτσι θα τον κρατήσει βρε. Μεσάνυχτα μπούκαρε, μεσάνυχτα θα ξαναφορτσάρει ... , και τα μεσημέρια θα μαϊνάρει ... , τρεις, τέσσερις, πέντε μέρες ... ».
«Για την Τραμουντάνα μιλάς;», «Όχι, για το φεγγάρι ... ».
«Μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο, από του να περιμένουμε;» διερωτήθηκε ο γιος.
«Δε λες ευτυχώς που προλάβαμε και μπουκάραμε στο λιμάνι!» μπήκε στην κουβέντα ο Χαλκίδης.
«Καλά, έξω στη στεριά δε θα βγούμε, να δούμε κανένα φίλο, να περπατήσουμε λίγο να ξεμουδιάσουμε;» ρώτησε ο Ποέρος.
«Όχι ... » απάντησε ξερά ο καπετάνιος και πρόσθεσε «φασαρίες με τους Γάλλους δε θέλω, αυτοί κουμαντάρουν εδώ, είναι και ζόρικοι ... , ξεχνάτε πως έχουμε πόλεμο;».
Το βράδυ σαν κλέφτης ο γερο Φώτης κόντεψε με το βαρκάκι του τη σκούνα και τους πέταξε μέσα μισή σακούλα κάρβουνα. Ξημέρωσε και ξανάρταν οι Γάλλοι, πρόσταξαν να τραβηχτεί η σκούνα πιο βαθιά, στο κατάκωλο' του λιμανιού. Δεν άρεσε στον Μίχαλο, μα δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς. Στήθηκε άλλη επιχείρηση, με βάρκες και βιραρίσματα με σκοινιά, με άγκυρες για να μετακινηθεί πιο μέσα η σκούνα.
Κατά το μεσημέρι, ανάμεσα στους αφρούς της μπούκας του λιμανιού, ανέφανε φορτσάτο να μπουκάρει άλλο πολεμικό. Μούγκριζαν οι ατμομηχανές του, οι καπνοί που έβγαιναν από τα φουγάρα του έπνιξαν το νησί. Τα κατάφερε και διπλοκόσταρε πάνω στο άλλο, στον ανατολικό μόλο. Διαλύθηκαν οι καπνοί και στη στιγμή οι μόλοι του λιμανιού γέμισαν με ναύτες. Την ίδια όμως ώρα οι Καστελλοριζιανοί άρχισαν να φεύγουν, να εγκαταλείπουν όπως όπως τα σπίτια τους. ¶ντρες, γυναίκες, παιδιά, φοβισμένες μανάδες με τα μωρά στην αγκαλιά, έτρεχαν να κρυφτούν μέσα στις βαθιές βραχοσπηλιές και στους πανάρχαιους λαξευτούς τάφους γύρω από την πόλη. Κάτεχαν πως οι Τούρκοι από απέναντι θ' άρχιζαν να βομβαρδίζουν το λιμάνι, ήταν σίγουροι πως πρόσεξαν το γαλλικό πολεμικό την ώρα που έμπαινε.
Δεν άργησαν ν' ακουστούν οι πρώτες κανονιές από το Κας, από τις απέναντι ακτές της Λυκίας. Απέχουν μόνο ένα μίλι και τώρα, όπως και τότε! Απάντησαν κι οι Γάλλοι με τα κανόνια τους. Στην αρχή οι τούρκικες οβίδες έπεφταν κι έσπαζαν τους ψηλούς βράχους πίσω από τα σπίτια του λιμανιού, τα κομμάτια τους πετάγουνταν ψηλά, κι ούλο το νησί τρανταζόταν. Το κακό σταμάτησε για λίγο, μα ξανάρχισε, με τις βολές τώρα να χαμηλώνουν και να πέφτουν πάνω στα σπίτια. Νύχτωνε κι οι φωτιές ανέβηκαν ψηλά. Οβίδες έπεσαν και μέσα στο λιμάνι, τα νερά πετάγονταν κι έπεφταν με παφλασμό. Χτυπήθηκαν και καράβια! Μια οβίδα έσκασε στην κουβέρτα της διπλανής σκούνας και το καράβι διαλύθηκε. Κομμάτια του έπεσαν και πάνω στο «Ευαγγελίστρια», κι ό,τι απόμεινε χάθηκε κάτω από τα νερά. Στη στιγμή από τον τόπο που 'ταν αραγμένο το καστελλοριζιανό σκαρί, ακούστηκαν φωνές. Βούτηξε ο Σάββας με τον Χαλκίδη στα παγωμένα νερά κι άρπαξαν αυτόν που φώναζε. Τον ανέβασαν στο δικό τους καράβι και περιποιήθηκαν τα τραύματά του, όσο μπορούσαν. Ήταν κι άλλος ένας μαζί του, όμως στο σκοτάδι δεν τον βρήκαν, όσο κι αν έψαξαν.
Ξημέρωσε ο Θεός κι οι καταστροφές στα σπίτια και στα καράβια φάνηκαν αλλού λίγες κι αλλού πολλές, μα όλες πάνω στους τόπακες. Τα δυο γαλλικά πολεμικά πλοία διπλοπλευρισμένα βρίσκονταν στη θέση τους άθικτα. Βρέθηκε σκοτωμένος κι ο ναύτης της διπλανής σκούνας, τόπακας κι αυτός, Λαζαρή τον φώναζαν.
Με την ανατολή του ήλιου έπιασε αντίθετος δυνατός άνεμος, Γαρμπής. Κατέβαινε μπουρίνια μπουρίνια από τη νοτιοδυτική πλευρά του νησιού, εκεί που χαμηλώνουν τα βραχόβουνα. Τεζαρίστηκαν οι πρυμάτσες σ' όλα τα καράβια, το σκόρσο τώρα έπεφτε πάνω στις πρυμάτσες. Στην ανοιχτή θάλασσα οι δυο αντίθετοι καιροί έπιασαν να μαλώνουν, ο ένας ήθελε να καταπιεί τον άλλο. Ο άνεμος του Γαρμπή ήταν δυνατός, κατέβαινε με μπουρί νια εκείνος της Γραιοτραμουντάνας αδύναμος, μα όπως πάντα το κύμα του θεόρατο. Μάλωναν όλη τη μέρα και λίγο πριν πέσει το σκοτάδι νικήθηκε η Γραιοτραμουντάνα, τα κύματά της σταμάτησαν να σκουλίζουν τα ξερονήσια έξω από το λιμάνι. Ο άνεμος που έμεινε να κατεβαίνει από τη νοτιοδυτική μεριά του νησιού σταμάτησε να μπουρινιάζει και σταθεροποιήθηκε, δυνατός Γαρμπής. Κρατήθηκε έτσι δυο ολόκληρες μέρες. Ύστερα όμως το κύμα ξανάπιασε να κατεβαίνει από την Καραμανιά, δίχα άνεμο. Ήταν μια σκέτη Ξεροτραμουντάνα, επέστρεψε, κατανίκησε κι έσβησε τον Γαρμπή. Το κύμα της ψηλό, θεόρατο, ερχόταν από παντού κι η αναιρούσα μέσα στο λιμάνι ήταν τώρα χειρότερη.
Την παράλλη μέρα, ξημερώματα της 28 του Γενάρη, 191ό, οι γαλλικές αρχές του λιμανιού διάταξαν το «Ευαγγελίστρια» και δυο άλλα καράβια να εγκαταλείψουν το λιμάνι. Η μοίρα της Ρόδου εμφανίστηκε κι εδώ. Αρνήθηκε ο Μίχαλος.
«Είναι Ξεροτραμουντάνα, άνεμος δε φυσά, η θάλασσα φουσκωμένη, ανακατωμένη, τούτο τον καιρό κανένα ιστιοφόρο δεν μπορεί να τον αρμενίσει κι ύστερα πώς θα κινηθώ, να βγω από το λιμάνι ... », εξήγησε στο Γάλλο αξιωματικό.
«Θα σε ρυμουλκήσω με το ζόρι έξω από το λιμάνι ... , αν δε φύγεις σε μια ώρα», ξεκαθάρισε εκείνος.
Δεν κουνήθηκε, τίποτα δεν έκαμε, μήτε και πίστεψε στα λόγια του Γάλλου αξιωματικού.
«Μπλοφάρουν οι φραγκόσποροι, μ' έτσι καιρό κανένα καράβι δεν αρμενίζει» εξήγησε στο πλήρωμα που ανήσυχο μαζεύτηκε στην κουβέρτα.
Κι όμως πάνω στην ώρα το γαλλικό πολεμικό αμόλησε τους κάβους του και κινήθηκε προ το μέρος τους. Έφερε μια βόλτα κι άρχισε ξυστά να τους πλησιάζει από την πρύμη. Κι ο Μίχαλος κατάλαβε πως δεν μπλόφαραν και το χειρότερο, δεν είχε καιρό να σαλπάρει τις δυο άγκυρες που τον κρατούσαν φουνταρισμένο. Το γαλλικό πλοίο τους πλεύρισε και πέταξε έναν κάβο στην πλώρη της σκούνας.
«Διάλεξε ... » του φώναξαν με τηλεβόα, «πάρε τον κάβο ή πας ίσια κάτω στον πάτο».
«Αρχίστε να σαλπάρετε την πλωριά άγκυρα» πρόσταξε ο Μίχαλος το λοστρόμο πριν πιάσει τον κάβο που του πέταξαν από το γαλλικό πολεμικό. «Να κοπούν οι πρυμάτσες και το σκοινί της πρυμιάς άγκυρας» φώναξε στους άλλους.
Έτρεξαν όσο πιο σβέλτα μπορούσαν κι εκτέλεσαν τη διαταγή.
Ο Μίχαλος βοηθούσε τον Αναστάση, που άρχισε με το βαρούλκο να φέρνει μέσα την καδένα της άγκυρας. Η πρύμη νετάρισε γρήγορα, εκεί δούλεψε το τσεκούρι. Κατάλαβαν πως ο Φράγκος καπετάνιος του σιδεροβάπορου δε θα περίμενε ούτε στιγμή κι ο Μίχαλος ήθελε να περισώσει τη μεγάλη, την πλωριά άγκυρα, που 'ταν φουνταρισμένη. Το πολεμικό κινήθηκε με ταχύτητα, έκαμε να προσπεράσει τη σκούνα, μα άξαφνα ακινητοποιήθηκε δίπλα από την πλώρη τους. Οι ατμοί που πετούσαν τα φουγάρα του σκούλισαν τ' άρμενα της σκούνας. Ξανάβαλε μπρος, τούτη τη φορά αργά, ώσπου τέντωσε το σκοινί που 'χε πιάσει ο Μίχαλος.
Με το που τέντωσε όμως ο κάβος που τους ρυμουλκούσε, ο Φράγκος ξαναφούλαρε τις ατμομηχανές του κι ο Αναστάσης, από την πλώρη, φώναξε:
«Η άγκυρα ξεπάτωσεεε ... ».
Συνέχισαν να σαλπάρουν την καδένα της ώσπου η άγκυρα ανέβηκε και σφηνώθηκε στο όκιο. Κατάφεραν και τη γλίτωσαν. Το πολεμικό κωλόσερνε τη σκούνα σαν πατσαβούρα, την τιμόνευε με τη λαγουδέρα στο χέρι ο Σάββας. Ξεμπούκαραν με ταχύτητα από το λιμάνι κι ένα τρελό σκαμπανέβασμα άρχισε κόντρα στα ψηλά κύματα. Πέρασαν ανάμεσα στα δυο ξερονήσια που φάνταζαν μεγάλα ψωμιά κι άρχισαν να ξανοίγονται ανάμεσα Στρογγύλης και Μεγίστης.
Θηρίο ανήμπορο ο Μίχαλος, στεκόταν στην πλώρη, με το μεγάλο τσεκούρι στο χέρι. Το πολεμικό δε σταμάτησε να τους ρυμουλκεί κι ο Σάββας όλο κι έστριβε ζερβά την πλώρη της σκούνας για να μην μπλέξει το μπαστούνι πάνω στο χοντρό τεντωμένο κάβο που τους ρυμουλκούσε. Τριζοκοπούσε η διπλή πίντα της πλώρης, το σκόρσο ήταν τρομερό κι ο Μίχαλος έτρεμε να μην τους διπλώσει το μπαστούνι, να μην ξεκολλήσει όλη η πλώρη. Ο Φράγκος καπετάνιος έτρεχε ολοταχώς με όλη τη δύναμη που του 'διναν οι δυο ατμομηχανές του, θα 'λεγε κανείς πως προσπαθούσε να βουλιάξει το ιστιοφόρο!
Συνεχίστηκε η τρελή πορεία κατανοτιά, τα δυο σκάφη σκαμπανέβαζαν στη φουσκοθαλασσιά. Και τότε ο Μίχαλος κατάλαβε πως η σκούνα δε θ' άντεχε άλλο το σκόρσο, θα ξεκολλούσε η πλώρη! Σήκωσε ψηλά το τσεκούρι κι έδωσε μια στο σκοινί που τους ρυμουλκούσε. Κόπηκε κι ελευθερώθηκε η σκούνα. Με τη φόρα που είχαν αρμένισαν δυο τρία λεπτά κι ύστερα η πάντα τους στράφηκε στον καιρό. Έμειναν να σκαμπανεβάζουν, να λαγκοδέρνουν, ανάμεσα στα κύματα της Ξεροτραμουντάνας.
Το γαλλικό πολεμικό έδωσε βόλτα και γύρισε καταπάνω τους, προς στιγμή φάνηκε πως θα τους εμβολίσει. Πέρασε προκλητικά ξυστά από δίπλα, το κύμα που σήκωσε τους κατάβρεξε κι έκανε τη σκούνα να σκαμπανεβάσει επικίνδυνα. Το σιδεροβάπορο έπλεε τώρα ολοταχώς, με φανερή κατεύθυνση το λιμάνι της Μεγίστης. Περνούσε ανάμεσα στα Ψωμιά, τα δυο ξερονήσια, όταν οι Τούρκοι από την απέναντι στεριά άρχισαν να του βάλλουν με τα κανόνια
τους.
Τα κύματα χτυπούσαν με μανία τα πλευρά της ξυλάρμενης σκούνας κι ανέβαιναν στην κουβέοτα: το απότομο σκαμπανέβασμα ταρακουνούσε, τράνταζε τ' άλμπουρα. Σαν τρελοί βιάστηκαν να κάμουν πανιά κι ας ήταν λιγοστός κι αδύναμος ο αέρας. Έπρεπε να κινηθεί, να ορτσάρει το σκάφος, έστω και λίγο, για ν' ακούει στο τιμόνι. ¶νοιξαν το πρυμιό πανί και τους δυο φλόκους. ¶ψυχα τα πανιά έπαιζαν, ώρες ώρες όμως ψευτοφούσκωναν και το σκάφος ορτσάριζε κομμάτι. Και ο Σάββας κατάφερε, μπόρεσε και γύρισε την πλώρη του πάνω στο κύμα, καταβορρά. Δεν τόλμησαν να σηκώσουν τη μαΐστρα, τα τραντάγματα ήταν τρομερά και σίγουρα η μακριά ξύλινη αντένα της δε θ' άντεχε, θα έσπαζε.
Βρέθηκαν να σκαμπανεβάζουν αναπάντεχα, απροετοίμαστοι, στο πέλαγο ανάμεσα στα ψηλά κύματα της Ξεροτραμουντάνας. Με τον άνεμο αδύναμο, το σκάφος στη φουσκοθαλασσιά γύριζε κι έπιανε να μποτζάοει επικίνδυνα, όσο κι αν προσπαθούσε ο τιμονιέρης. Το πλήρωμα αγωνιζόταν να βουλώσει τη μεγάλη μπουκαπόρτα του αμπαριού, να τριπλοδέσει τη βάρκα, να σφίξει τους συνδέσμους, να δέσει γερά τη μοναδική πια άγκυρα και να καθαρίσει την κουβέρτα από ό,τι δεν ήταν μόνιμα φιξαρισμένο. Τίποτε δεν έπρεπε να αφεθεί να κουτρουβαλά στην κουβέρτα. Χρειαζόταν σβελτάδα κι οι ανακατωμένες θάλασσες έκαναν κάθε τους κίνηση δέκα φορές πιο δύσκολη και τη δουλειά κοπιαστική. Η κούραση δεν τους λύγισε, τα 'φτιαξαν όλα με ανείπωτη αποφασιστικότητα και τέλειωσαν δίχα ν' αφήοουν τίποτε λάσκο στην τύχη. Πάλευαν για το καράβι και τη ζωή τους. Κοντραριζόταν η σκούνα με τα ψηλά κύματα και, το χειρότερο, συνέχισε ο άνεμος αδύναμος, τα πανιά δε φούσκωναν, δε δούλευαν καλά. Τα κύματα σωστά βουνά κατέβαιναν με δύναμη απ' ούλες τις μεριές της χιονισμένης Καραμανιάς κι η σκούνα χανόταν, κατέβαινε μέσα στ' αυλάκια των κυμάτων, ανέβαινε στις κορυφές και ξαναχανόταν. Και τα τραντάγματα ασταμάτητα και πάντα να υπάρχει ο κίνδυνος να σπάσει, να διπλωθεί κανένα άλμπουρο. Όλοι κρατιούνται στην κουβέρτα, βρεμένοι ως το κόκαλο, με τη θερμοκρασία κοντά στο μηδέν, έτοιμοι όμως να τρέξουν όπου χρειαστεί. Κι ο Σάββας ακούραστο θηρίο, κατάφερνε έστω και δύσκολα να γυρίζει την πλώρη του ασταμάτητα πάνω στο κύμα, να το καβαλά συνέχεια. Ο καπετάνιος πρόσεξε ένα μεγάλο κύμα να 'ρχεται καταπάνω τους από Γραίο μεριά κι ολοένα να ψηλώνει. Πρόλαβε και γύρισε την πλώρη πάνω του ο Σάββας, το καβαλίκεψε και σηκώθηκε ψηλά η σκούνα και τότε ο Μίχαλος πρόσεξε πως βρίσκονταν απέναντι από τη Στρογγύλη, είχαν ανοίξει αρκετά.
Όλοι οι ναυτικοί, άθελά τους, άλλοι λίγες κι άλλοι πολλές φορές, βρέθηκαν στην ανάγκη να τα δώσουν όλα για να κρατήσουν το σκάφος τους στην επιφάνεια της αφρισμένης θάλασσας, να το γλιτώσουν, να σώσουν έτσι και τη ζωή τους. Κι ο Μίχαλος κατάλαβε πως εδώ που άθελά του είχε φτάσει, δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω, μα ούτε και μπορούσε να χαράξει και ν' ακολουθήσει μια συγκεκριμένη πορεία! Έπρεπε απλώς ν' αγωνιστεί με τα όλα του, να κρατηθεί στον αφρό, αρμενίζοντας στ' ανοιχτά ... , να πελαγοδρομεί κι όπου τον βγάλει ... Ολόκληρη η επιφάνεια της θάλασσας είχε τεθεί σε κίνηση, όλος ο γιαλός είχε ανακατωθεί. Τα κύματα μανιασμένα όλο και μεγάλωναν. Ξεκινούν από πάνω, από την Καραμανιά. Το ένα σπρώχνει το άλλο κι όλο θεριεύουν, κουτρουβαλούν και κατρακυλούν κατακάτω, κατανοτιά, παρασύροντας μαζί τους και τη σκούνα. Κοίταζε ο Μίχαλος τ' αφρισμένο πέλαγο, μα τώρα είχε κι άλλη έγνοια. Αγωνιούσε να μην τον ξεσύρουν στην Όστρια, στις αφρικανικές κόστες. Κόντεψε τον τιμονιέρη.
«Όσο σου επιτρέπει το κύμα, με όλη τη δύναμη του κορμιού και της ψυχής σου, προσπάθα να γυρίζεις με κάθε ευκαιρία την πλώρη σου στον Γραίο ... ».
Ήθελε από την άλλη να θωρεί τις κόστες της Καραμανιάς, να ξέρει πού βρίσκεται κι ακόμα ακόμα να τραβά όσο μπορεί, όσο γίνεται ανατολικά. Αν δεν είχε πόλεμο, ήξερε χίλιους απάνεμους κόρφους για να μπηχτεί να γλιτώσει. Κι η Καραμανιά ήταν αντίκρυ, τόσο κοντά, γιομάτη με πάνορμους, με απάνεμους κόρφους που απαγκιάζουν όλους τους καιρούς, ακόμα και τις Τραμουντάνες.
Αρμένιζαν, θαλασσοδρομούσαν όλη τη μέρα, σκαμπανεβάζοντας ασταμάτητα, με τα κύματα να χτυπούν τη σκούνα απ' όλες τις πλευρές κι όλα να τριζοκοπούν. Έμειναν καρφωμένοι στην κουβέρτα, έτοιμοι να τρέξουν όπου χρειαστεί, μουσκεμένοι ως το κόκαλο. Και το τιμόνιασμα της λαγουδέρας δύσκολο, το σκαρί έπρεπε να γυρίζει ασταμάτητα δεξόζερβα, να καβαλικά το κάθε κύμα απ' όποια κατεύθυνση κι αν ερχόταν! Δυο ναύτες μάχουνταν να την κουμαντάρουν μαζί, και δύσκολα, πολύ δύσκολα τα κατάφερναν. Πλάκωσε παγωμένη η νύχτα, το σκοτάδι πηχτό! Ούλα ανάποδα, ούλα κόντρα. Αύριο θα φανεί το καινούργιο φεγγάρι…, τι φεγγάρι, μια γραμμή δηλαδή. Αναγκάστηκε ο καπετάνιος να βάλει άνθρωπο στην πλώρη, να παρατηρά στην αστροφεγγιά τα κύματα που σηκώνουνταν, να προειδοποιά εκείνους στο τιμόνι πίσω στην πρύμη.
Ξημέρωνε η 29 του Γενάρη. ...


- Αντρέας Κελέσης ( 2008 ) Ναυτικά κιάλια: Ιστορικό μυθιστόρημα (σελ. 221-236), Εκδόσεις ΓΕΡΜΑΝΟΣ, (ISBN: 978-360-762352-2)
http://www.biblioasi.gr/popup_image.php?pID=300152

[a.molos]

Σαν σήμερα, πάνε 34 χρόνια, πέθανε ( ταξιδεψε για πάντα ) αυτός που με τα ποιήματα του, μας ταξιδευει ακόμη, μας κάνει να ονειρευόμαστε, ακόμη-ακόμη και να κλαίμε ( το κλάμα δείχνει οτι ακόμη υπάρχουν αισθήματα στην αναίσθητη εποχή μας). Η απώλεια του για όλους εμάς, τους ιδανικούς και ανάξιους εραστές, είναι δυσαναπλήρωτη. Ο Καββαδίας θα ζεί για πάντα μέσα μας. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.

[Roi Baudoin]

Νομίζω ότι είναι καλό να ανοίξουμε ένα θέμα για τα ταξίδια που έχουμε όλοι κάνει μέσα από βιβλία της λογοτεχνίας.
Πλοία, ταξίδια, άνθρωποι, συνήθειες καταγεγραμένες με ένα τρόπο ξεχωριστό και χαρακτηριστικό για κάθε λογοτέχνη.

Ας ξεκινήσουμε με έναν σημαντικό λογοτέχνη, λίγο ξεχασμένο στις μέρες μας, τον Αντρέα Καραντώνη.
Το ταξίδι μας ξεκινά με το βιβλίο του "Ελληνικοί Χώροι", στο οποίο υπάρχουν εξαιρετικές καταγραφές από τα ταξίδια του.
Στον πρόλογο του βιβλίου σημειώνει, μεταξύ άλλων:

" ....Το τριγύρισμα μέσα στους χώρους τους ελληνικούς, χώρους από στεριές, βουνά και νησόσπαρτερς θάλασσες, έχει τόσα αναμνηστικά ζωής, ψυχής, ανθρωπιάς, φύσης και τέχνης να μας δώσει. Τόσες μνήμες, που μ' αυτές είναι δεμένη η σημερινή ζωή μας, η μοίρα μας, το αύριό μας. Ένα τέτοιο δειγματολόγιο από τέτοια αναμνηστικά είναι κι αυτό το βιβλίο ...."

Ξεκινάμε με ένα απόσπασμα στο οποίο ο Αντρέας Καραντώνης περιγράφει ένα ταξίδι στην Αίγινα με το περίφημο "Πίνδος" του καπτα-Γιάννη του Τρίπου.
Το απόσμασμα αποτελεί ένα είδος συνέντευξης με τον καπτα-Γιάννη τον Τρίπο, "ιδιοκτήτη του "Πίνδος" και της "Μάχης", ο οποίος ενσαρκώνει το θαλάσσιο πνεύμα του Σαρωνικού".

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον paroskayak, τον aegina, τον Nicholas Peppas, τον Ellinis, τον Νίκο, τον Παναγιώτη, τον Leo, τον Appia 1978, τον Έσπερο, τον Α. Μώλο, τον Karystos, τον Gregory, τον vinman, τον Avenger, τον Καπετάν-Αντρέα, τον polyka, τον Ben Bruce, τον Trakman, τον Rocinante, και σε όλους τους φίλους.

30150

30154

[Trakman]

Το θέμα που άνοιξε ο φίλος Αντώνης είναι καταπληκτικό! Όπως καταπληκτικό είναι και το απόσπασμα που παραθέτει. Ευχαριστώ πολύ για την αφιέρωση!!

Να βάλω κι εγώ λοιπόν το λιθαράκι μου. Και θα το βάλω από ένα βιβλίο μάλλον καθόλου ναυτικό, ξεκινά όμως με όμορφες θαλασσινές εικόνες.
Κάπου εκεί στον Πειραιά θα ήταν πριν από χρόνια, εκεί που σήμερα απολαμβάνουμε αγαπημένα βαπόρια να μπαινοβγαίνουν, όταν ένας ώριμος άντρας, με το μόχθο της ζωής ζωγραφισμένο πάνω του, έψαχνε μια ευκαρία για να κατηφορίσει στη Μεγαλόνησο. Όπως λέει και το τραγούδι:

"Συναντηθήκανε δυο φίλοι, εις τον Περαία μια φορά,
τον έναν λέγαν Καζαντζάκη, τον άλλο λέγανε Ζορμπά..."

Αφού λοιπόν ταξιδέψουμε στον Πειραιά της εποχής εκείνης μέσα από την εκπληκτική πένα του Καζαντζάκη, ή του "καλαμαρά" για το Ζορμπά, οι δύο φίλοι επιβιβάζονται στο βαπόρι που θα τους μεταφέρει στην Κρήτη.

Το τραγούδι περιγράφει καλύτερα από μένα τη συνέχεια:

"Και βάζουν πλώρα για την Κρήτη, με φεγγαράκι και βοριά,
να βρούνε τάχατες λιγνίτη, μ' αυτοί γυρεύαν λευτεριά..."

Πάνω στο βαπόρι περιγράφονται οι στιγμές που αποτυπώθηκαν μέσα μου και πραγματικά όταν το διάβαζα με κάναν και μένα επιβάτη του βαποριού. Σκηνές απλές, με ανθρώπους να υπομένουν τις ατέλειωτες ώρες του ταξιδιού και τον άσχημο καιρό. Με το Ζορμπά να ανακατεύεται από τη θάλασσα (:D), αλλά και να θαυμάζει σα μικρό παιδί δύο δελφίνια που θα δει! Με τους δύο φίλους να πιάνουν τη κουβέντα για πράγματα στα οποία ο Ζορμπάς έχει τις απαντήσεις του, κι ο συγγραφέας ψάχνει τη λύτρωση...

"Κι αρχίζουν τις φιλοσοφίες,για θάνατο και για ζωή,
γυναίκες, γλέντια και θρησκείες, παράδεισος και κόλαση..."

Γράφει ο Καζαντζάκης:

"Θάλασσα, χινοπωριάτικη γλύκα, φωτολουσμένα νησιά, διάφανο πέπλο από ψιλή βροχούλα που έντυνε την αθάνατη γύμνια της Ελλάδας. Χαρά στον άνθρωπο, συλλογίζουμαι, που αξιώθηκε, προτού πεθάνει, ν' αρμενίσει το Αιγαίο.
Πολλές χαρές έχει ο κόσμος ετούτος - γυναίκες, φρούτα, ιδέες. Μα να'ναι χινόπωρο τρυφερό και να σκίζεις το πέλαο ετούτο, μουρμουρίζοντας τ' όνομα του κάθε νησιού, θαρρώ δεν υπάρχει χαρά που να βυθίζει περισσότερο την καρδιά του ανθρώπου στην Παράδεισο. Πουθενά αλλού δεν μετατοπίζεσαι τόσο γαληνά και πιο άνετα από την αλήθεια στ' όνειρο. Τα σύνορα αραιώνουν και τα κατάρτια και του πιο σαράβαλου καραβιού πετούν βλαστούς και σταφύλια. Αλήθεια, εδώ στην Ελλάδα, το θάμα είναι ο σίγουρος ανθός της ανάγκης.........."

Ό,τι και να πω μετά από αυτό είναι λίγο νομίζω...
Αν και εικόνες που σας μετέφερα είναι από ένα μικρό μέρος του βιβλίου, τα πρώτα δύο κεφάλαια, για μένα σημαίνουν πάρα πολλά. Και από τότε πάντα όταν ταξιδεύω για Κρήτη και αρμενίζω το Αιγαίο μας, φέρνω στο μυαλό μου τους δύο φίλους, που πριν από αρκετά χρόνια κάναν το ίδιο ταξίδι με μένα...

(Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Νίκου Καζαντζάκη, εκδ. Καζαντζάκη. Οι στίχοι που αναφέρω είναι από το τραγούδι "Συνάντηση" του μεγάλου Κώστα Μουντάκη, και το δίσκο "Αναφορά στον Καζαντζάκη")

[Trakman]

Ξέχασα!!: Ήθελα να αφιερώσω το απόσπασμα στον Roi Baudoin και στο Leo!!
Επίσης να σημειώσω ότι η κινηματογραφική εκδοχή του βιβλίου είναι καταπληκτική! Σκηνοθεσία Κακογιάννη, μουσική Θεοδωράκη, και τον Anthony Quinn να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας!!!

[Appia_1978]

Είσαστε καταπληκτικοί Roi και Trakman!!!

[Παναγιώτης]

Ας δούμε ένα απόσπασμα από το δίηγημα του Βασίλη Λούλη Ο Γυρισμός που Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα, τ. 5 της ΒΆ περιόδου (15 Νοεμβρίου 1947). Το βρήκα στη σλίδα του Νίκου Σαραντάκου (http://www.sarantakos.com/elgr.html) και στα τρία διηγήματά περιγράφονται οι συνθήκες στα βαπόρια προπολεμικά.

"Ήταν στη Γδύνια. Τελευταία βραδιά στο πόρτο. ΠάντΆ αποφεύγω τΆ όξω το τελευταίο βράδυ, γιατί Άναι όλα πίκρα και καημός. Τα λουλούδια στα πάρκα ή στις βιτρίνες των μεγάλων δρόμων, τα παιδάκια που παίζουνε, κάποια νότα πΆ έρχεται Άπό Άνα παραθύρι, όλα με κάνουν να συλλογιέμαι τα χάλια μου και την άχαρη ζωή μου.
Μα οι καλοί σύντροφοι στην πλώρη δε μΆ αφήσανε να κάτσω μέσα. Δίπλα στο γιατάκι μου ήταν η σόμπα και το μπουρί της περνούσε κοφτά στο μαξιλάρι μου. Κοιμόμουνα καλά και ξυπνούσα άρρωστος.
Κάργα κάργα τη σόμπα ο μπαρμπα-Σπύρος, την έκανε τριαντάφυλλο και μΆ έκανε να σηκωθώ κα να πάρω δρόμο. Χιονιάς και δεν έδειχνε σημάδι να λασκάρει. Ψυχή στο δρόμο. Μόνο κάπου κάπου ξεπετιόταν Άπο το κούφωμα κάποιας πόρτας κάποια γυναίκα κουκουλωμένη και…
- Ψιτ ψιτ, κομάν, Τζακ…
Αύριο θα φύγουμε και πρέπει να βγούμε Άπό το λιμάνι να μαζέψουμε το μετάξι και να το σκεπάσουμε με κανα παλιομουσαμά. Όπως θα Άναι ο καιρός Άπό την πάντα μας, πού να πατήσεις μέσα, λίμνη σωστή.
Θα κοιμηθούμε πάλι δυο τρεις βραδιές στις γρανελάδες της μηχανής, θα κλείσουνε τα μάτια μας Άπό την απλυσιά και τΆ αλάτι. Ύστερα τι θα γίνει, θα κατηφορίσουμε, θα ζεσταθεί το κοκαλάκι μας σαν πιάσουμε το Λας Πάλμας και παρακάτω θα τρέξει ο ίδρωτας ποτάμι, για να φύγει καλύτερα το κρύο που φάγαμε Άδώ πάνου. Ύστερα θα φτάσουμε στο Ροζάριο με τις φωτεινές του ρεκλάμες, θα πιούμε τη μπύρα μας στο Σαβόι, θα ακούσουμε τα ταγκό τους, θα βρούμε ίσως την Αϊντέ ή την Πεπίτα κι ύστερα κάποιο βράδυ θα φύγουμε πάλι τον ανήφορο. Κι έτσι πότε βρεμένοι Άπό θάλασσα, πότε μούσκεμα στον ίδρωτά μας, θα περάσουνε τα χρόνια. Θα περάσουνε τα χρόνια κι η ζωή μας μαζί…
ΜΆ αυτό το πράγμα μπορεί να το πει κανείς ζωή;
Σκυλίσια δουλειά, λάσπη για νερό, ψωμί τσιμέντο, κι αυτό το σιδερένιο κουτί για σπίτι.
Ζητιάνοι της αγάπης…
Χτικιό, ρευματισμοί, στομάχι…
Σύφιλη, αλκολίκι…
Καπετάν Τάκηδες, μπαρμπα-Σπύροι, μερακλήδες…
Για όλη τη ζωή, για όλη τη ζωή, ώσπου να Άρθει ο Χάρος.
Να Άρθει ο Χάρος να μας περιμαζέψει κουρέλια, ρέστα ανθρώπινα Άπό κάποιο Σίμενς Χόσπιταλ[12] (http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/loulhs_gurismos.htm#_edn12) του Κάρδιφ, του Αμβούργου…
¶νοιξα την πόρτα μιας ταβέρνας και μπήκα. Να πιω, να πιω να μη συλλογιέμαι. Να ξεχάσω το χιονιά πΆ ούρλιαζε σαν να φοβέριζε προσωπικά μένα που θα Άφευγα αύριο. Να ξεχάσω τη σόμπα και το μπαρμπα-Σπύρο που τη σκάλιζε και τον καπετάν Τάκη που τον κοίταζε μια κείνον, μια μένα και γελούσε. Να ξεχάσω τα παιδάκια που παίζανε και τα κόκκινα τριαντάφυλλα στις βιτρίνες.
Να ξεχάσω τη σιχαμένη μου την ύπαρξη την ίδια. Με μια γυναίκα… Μια γυναίκα κι ας είναι και με λεφτά. ΝΆ ακούσω το γέλιο της, να νιώσω τη ζέστα του κορμιού της…
Μα με τη μπύρα μόνο το στομάχι που φούσκωνε, το μυαλό δε θόλωνε, κι άμα δε θόλωνε το μυαλό, τι να την έκανα την πληρωμένη γυναίκα;
Παράγγειλα μπύρα και βότκα. Ο αγαπητός συνάδελφος Ολάφ Χρίστενεσν Άπό το Μπέργκεν μου Άχε μάθει την τέχνη. Τραβάς πρώτα τη βότκα για μεζέ, να πούμε, κι ύστερα πίνεις τη μπύρα να δροσιστείς. Δε χρειάζονται πολλά, εξ εφτά ποτήρια και πιάνεις πουλιά στον αγέρα.
Δυο γνωστοί συνάδελφοι ΆπΆ άλλο ρωμέικο βαπόρι μπήκανε και με χαιρετήσανε, μα δεν τους φώναξα να κάτσουν.
Το κορίτσι ήρθε με το δίσκο. ¶φησε πρώτα την μπύρα, ύστερα τη βότκα και…
- Νο βότκα, Γιάννη! μουρμούρισε φοβισμένα.
Τι Άναι τούτο πάλι; «Νο βότκα, Γιάννη!» ΆΠό πού ως πού; Σήκωσα το ποτήρι να την καταβρέξω με την μπύρα, μα την είδα πΆ έτρεμε σύγκορμη και τΆ άφησα πάλι στο τραπέζι.
Έφυγε.
Έκατσα κάμποσο κει δα, έτσι σαν χαμένος. Η ορχήστρα έπαιζε τώρα ένα τραγούδι που λέει γιΆ αγάπη και για ψηλά βουνά. Δε μας παρατάνε, λέω Άγω…
Πλήρωσα και σηκώθηκα κι έφυγα χωρίς νΆ αγγίξω τίποτα. Βγήκα στους δρόμους πάλι. Νο βότκα, Γιάννη…
Κλέφτικα κοιτάζομαι στις βιτρίνες των μαγαζιών. Μάτια μου, μούτρο για κεραυνοβόλο έρωτα… Η Βαλτική κατέβαζε ολοένα, κατέβαζε. Δεν πάει να κατεβάσει φίδια… ΆΓω είχα την άνοιξη στην καρδιά μου, είχα κάνει μια σπουδαία ανακάλυψη: Οι άνθρωποι είναι καλοί. «Νο βότκα, Γιάννη!» Κι αν την έπαιρνε χαμπάρι ο δράκος που καθόταν στο τεζάκι, θα την άρπαχνε Άπό τα μαλλιά και μια κλωτσιά στον πισινό και στο δρόμο. Να μάθει να τιμάει το ψωμί που τρώει, κι όχι να κάθεται να κάνει αντιαλκοολική προπαγάνδα. Σαν είναι πονόψυχη, ας πάει να καταταχτεί στο SalvationArmy. Θα την πέταγε στο δρόμο κι ήταν πολλά κορίτσια που γυρεύανε δουλειά στη Γδύνια και δουλειά δε βρίσκανε. Κι ίσως κι αυτή καθότανε τότε στο κούφωμα κάποιας πόρτας και ψιτ! ψιτ! ψιτ! στη μεθυσμένη ναυτουριά που περνάει. ΓιΆ αυτό έτρεμε η φτωχούλα κι όχι για το βρέξιμο, κι όμως σαν ήρθε με την μποτίλια, που αντίς για Διόνυσους και Δήμητρες είναι στολισμένη με μια νεκροκεφαλή μόνο, δε βάσταξε, αψήφησε το μεγάλο κίνδυνο: «Νο βότκα, Γιάννη!»
Οι άνθρωποι είναι καλοί! Κι ο μπαρμπα-Σπύρος κι ο καπετάν Τάκης κι αυτοί καλοί, όλοι καλοί. Και το στραβόξυλο, το στριμμένο κέρατο είμαι Άγώ, Άγώ που χαράμισα τα νιάτα μου, τα πέταξα στους σκύλους, και τώρα πΆ άρχισαν οι πόνοι, λέω πως μου φταίει ο κόσμος.
«Νο βότκα, Γιάννη!»…
Μα Άπόψε δω στον τόπο μου, στη γη των πατέρων μου δε βρέθηκε ένα στόμα να μου πει: μη ούζο, Γιάννη. Ευλογημένη ας είσαι, ξανθή κοπέλα του Βοριά, πΆ ούτε και τΆ όνομά σου δε ρώτησα να μάθω ο αχάριστος. Ευλογημένη ας είσαι σΆ όλη σου τη ζωή, χίλιες φορές ευλογημένη.
Και κατεβάζω… κατεβάζω ούζο, κατεβάζω μπύρα κι κι κι ο ουρανός με τΆ άσπρα κι κι κι κι η γη με τα λουλούδια…
ΕίνΆ ένα μπρατσεράκι ξεσαβούρωτο, ένα μικρό φτωχό καϊκάκι, ρημαγμένο.
Ανοίχτηκε κάποιαν αυγή Άπό τα θολά νερά του λιμανιού της μετριότητας για το μεγάλο το ταξίδι.
Για πού; Σάμπως το Άξερε; Ήξερε μόνο πως θα Άταν μεγάλο κι ωραίο το ταξίδι…
Αδύνατα τα τζένια του, λίγες οι κουμπάνιες, μα δεν πειράζει, πολύ του το κουράγιο. Το περιλάβαν οι φουρτούνες και οι άνεμοι. Φυτίλια τα πανιά, κομμάτια το τιμόνι. Κι ακόμα παραδέρνει. Μα ως πότε; Αύριο, μεθαύριο πεινασμένα τα ποντίκια θΆ αρχίσουν να ροκανίζουν τα μαδέρια του…"

[Leo]

Καθυστερημένα (κάλιο αργά παρά ποτέ), βρήκα την ευκαιρία να ταξιδέψω με τα κείμενα σας φίλοι Roi Baudoin & Trakman. Σας ευχαριστώ πολύ είστε υπέροχοι!!

[Roi Baudoin]

Φίλοι μου όλα αυτά τα κείμενα είναι ονειρικά και ταξιδιάρικα.
Από την Γδύνια στη Ρόδο, από την Κρήτη στην Αίγινα, από τον Πειραιά σε όλο τον κόσμο.
Ευχαριστώ πολύ φίλε Παναγιώτη για την ενοποίηση του θέματος.
Είναι τόσο όμορφα αυτά τα κείμενα που αξίζει κανείς να τα τυπώνει και στο τέλος να τα δέσει σε τόμο.
Από τα ταξίδια του Ναυτιλία για όλο τον κόσμο.....

Καλά ταξίδια .....

[Ellinis]

Δείτε και το ποίημα “Ο Γλάρος” της Ευτυχίας Γερ. Μάστορα. Πόσα καράβια γίνανε ποιήματα, σίγουρα όχι πολλά αλλά το α/π Γλάρος (http://www.nautilia.gr/forum/showthread.php?goto=newpost&t=58524)ήταν ένα από αυτά τα λίγα.


Ο Γλάρος

Στον αδελφό μου Μιχάλη


Τον κάονα* τον ήξερα λευκό θαλασσοπούλι
μέσ’ στο γαλάζιο τ’ ουρανού και στο γλαυκό του πόντου
ν’ ακολουθεί τη ρότα μας και να φτεροκοπάει
τότε που το καΐκι μας για τους Παξούς τραβούσε.
Και μια βραδιά τον γνώρισα με τ’ άλλο τ’ όνομά του,
σαν ήταν να μπαρκάρουμε για θερινό ταξίδι
κι είδα το Γλάρο το καρί να καρτερεί στο μώλο
κι είδα το γλάρο ζωγραφιά στου καραβιού την πλώρη.
Πάνω ψηλά στη γέφυρα απίκου* ο καπετάνιος
κι οι ναύτες σκώνουν άγκυρα και λύνουνε τους κάβους.
Αγκομαχούν οι μηχανές κι αρχίζουν οι μανούβρες
κι ανάμεσα από τ’ άρμπουρα καπνίζει η τζιμινιέρα
κι ακούγεται το σφύριγμα κι ο Γλάρος να… σαλπάρει.
Μπουνάτσα έχει η θάλασσα, φυσάει το μαϊστράλι
κι ως τ’ ουρανού τα πέρατα φέγγουν σελήνη κι άστρα
κι αντιφεγγίζουν στα νερά του καραβιού τα φώτα.
Και στρώνει η μάνα καταγής μια μαλακιά κουβέρτα
σε μια άκρη στο κατάστρωμα και πέσαμε στον ύπνο,
αφού το ναύλο το φτηνό τέτοιο κρεβάτι παίρνει…
Δεν ξέρω τι με ξύπνησε… πού έπιασε φουρτούνα;
πού λάλησεν ο κόκορας και φτερακάνε οι κότες;
όπου γαβγίζει το σκυλί και δυο αρνιά βελάζουν;
Ό,τι και να με ξύπνησε, χαρά ήτανε για μένα
να βλέπω στην ανατολή να χρυσολάμπει ο ήλιος,
να βλέπω τα σκαλώματα που πιάνει το καράβι,
στον Αστακό, στο Μύτικα, στη Σάμη, στο Φισκάρδο
κι απ’ την Ιθάκη να τραβά ίσια για τη Λευκάδα
κι ύστερα από την Πρέβεζα πλώρη για το Νησί μας.
Πολύ το σκαμπανέβασμα κι η όστρια* ανεβαίνει
κι είναι τα κύματα θεριά κι αφρίζει το κανάλι,
μα ο Γλάρος καλοτάξιδος στα σίγουρα αρμενίζει
και φτάνοντας το σούρουπο, το Γάη καβαντζάρει*
και το νησί της Παναγιάς… και σταματάει αρόδο*.
Δυο βάρκες κάτω καρτερούν, χορεύοντας στο κύμα
κι από την ανεμόσκαλα για τη στεριά μάς παίρνουν.
Πάει καιρός που τέλειωσαν του Γλάρου τα ταξίδια,
μα οι γλάροι που φτεροκοπούν, μου τα θυμίζουν πάντα.

* κάονας = γλάρος
απίκου = ορθός
όστρια = νότιος άνεμος
καβατζάρει = παρακάμπτει
αρόδο = ανοιχτά



Δημοσιεύτηκε στην ποιητική της συλλογή Παξινοί Δεκαπεντασύλλαβοι, Εκδόσεις Γιάννη Σκ. Πικραμένου, Πάτρα.

[Παναγιώτης]

Την ανταρσία στο Μπάουντυ την έχουμε ακούσει λίγο πολύ έχει γυριστεί δύ φρές σε ταινία όπως έχω γράψει αλλού:

Κλασική ταινία που την προτιμώ στην πρώτη έκδοση με τον Μάρλον Μπράντο
http://www.youtube.com/watch?v=_iWMJEld5VU και άπειρα ντοκυμαντέρ.
Μια εξαιρετική περιγραφή της ιστορίας έχει κάνει ο Φώτης Κόντογλου που μπορέιτε να τη δείτε ολόκληρη στη σελίδα του Νίκου Σαραντάκου εδώ http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/kontoglou_mpaounti.htm. Αξίζει να τη διαβάσετε ολόκληρη. Παραθέτω εδώ ένα μικρο απόσπασμα από την άφιξη στο νησί που κατέληξαν οι στασιαστές (οι επαναστάτες όπως τους αναφέρει ο Κόντογλου) κι ένα σύγχρονο επικόλλημα που δείχνει το νησί.
"Οι επαναστάτες συλλογιζόντανε σε ποιο ρημονήσι να πάνε και συζητούσανε απάνω σΆ αυτό το ζήτημα. Στην αρχή είπανε να πάνε σε κανένα από τα πολλά ρημόνησα που βρίσκουνται στο αρχιπέλαγο της Μαρκίζας. Μα αλλάξανε γνώμη, γιατί ο Κρίστιαν θυμήθηκε πως είχε ακούσει για ένα ρημονήσι ξεμοναχιασμένο, που βρισκότανε μακριά από τον δρόμο που βαστούσανε τα καράβια και που είχε απάνω ό,τι τους χρειαζότανε για να ζήσουνε. Αυτό το νησί το λέγανε Πίτκαιρν, σε μια απόσταση χίλια μίλια από το Ταϊτί, κατά τον σοροκολεβάντε (ΝΑ). Ο Κρίστιαν έψαξε και βρήκε στη βιβλιοθήκη του καραβιού κάποια βιβλία που γράφανε για το Πίτκαιρν, τι λογής ήτανε και κατά πού βρισκότανε. Αποφάσισε λοιπόν να πάγει να το βρει κι έβαλε πλώρη κατά τον σοροκολεβάντε. Αρμενίσανε λίγες μέρες, ώσπου είδανε μια στεριά με ψηλά βουνά κι όχι πολύ μεγάλη. Όσο πηγαίνανε κοντύτερα, ξεχωρίζανε κάτι λαγκάδια δασωμένα. Οι ακροθαλασσιές του νησιού φαινόντανε απόγκρεμνες. Ήτανε σίγουροι πως αυτό ήτανε το Πίτκαιρν που το είχε βρει ο Κάρτρετ στα 1767.
Να τι έγραφε τότε στο βιβλίο του ο καπετάν Κάρτρετ: «Στις 2 Ιουλίου, μέρα Πέμπτη, είδαμε μια στεριά κατά τον βοριά. Την άλλη μέρα πήγαμε γιαλό και μας φάνηκε σαν ένας θεόρατος βράχος που βγήκε μεσΆ από το νερό. Δεν θα ΅χε περιφέρεια περισσότερη από πέντε μίλια και φαινότανε έρημη από άνθρωπο. Ήτανε όμως σκεπασμένη από δέντρα κι είδαμε ένα μικρό ποταμάκι να κατεβαίνει από τη μια πλαγιά του. Θελήσαμε να βγούμε όξω μα οι θάλασσες σκάζανε με μανία στα βράχια και σηκώνανε ένα τέτοιο αντιμάμαλο, που δεν θα μπορούσαμε να το περάσουμε. Ρίξαμε το σκαντάλι ένα μίλι ανοιχτά από τη στεριά και βρήκαμε τριανταέξι μέτρα νερό κι ο πάτος ήτανε άμμος και κοράλια. Είδαμε πολλά θαλασσοπούλια κι η θάλασσα φαινότανε πως είχε ψάρια. Το νησί το βγάλαμε Πίτκαιρν από το όνομα που είχε ένας νέος αξιωματικός που το είδε πρώτος.»
Το «Μπάουντυ» πήγε γιαλό, κοιτάζοντας καλά μην ήτανε εκεί κοντά κανένα άλλο καράβι και φουντάρισε μέσα σΆ ένα μικρό μαντράκι.[1] (http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/kontoglou_mpaounti.htm#_edn1) Σε λίγο βγήκανε στη στεριά ο Κρίστιαν με έξι εφτά. Αφού είδανε καλά καλά την ακροθαλασσιά, προχωρήσανε παραμέσα.
Το νησί τους άρεσε, γιατί είχε όλα όσα θέλανε να ΅χει, μΆ άλλα λόγια είχε πολλά δέντρα, νερά τρεχούμενα, πλαγιές, για να καλλιεργήσουνε κι έμορφα μέρη, για να κάνουνε σπίτια, που δεν φαινόντανε από την ανοιχτή θάλασσα κι απάνω απΆ όλα δεν είδανε κανένα σημάδι που να φανερώνει άνθρωπο. Κάτι μυτεροί βράχοι στεκόντανε όρθιοι κι οι χαράδρες κατεβαίνανε κατακέφαλα κατά τη θάλασσα και μέσα σΆ αυτές θα μπορούσανε να κρυφτούνε και να χτυπήσουνε τον οχτρό, αν τύχαινε να ξεμπαρκάρουνε τίποτα ναύτες στην ακρογιαλιά. Είδανε και πολλές σπηλιές, που μπορούσανε να κρυφτούνε μέσα σΆ αυτές στην ανάγκη, ώσπου να περάσει ο κίντυνος.
Λοιπόν αποφασίσανε νΆ απομείνουνε στο Πίτκαιρν. Το καράβι το πήγανε μέσα σΆ έναν κόρφο στα βορινά του νησιού, κατά τον γρεγολεβάντε (ΒΑ), επειδής εκεί πέρα δεν έπιανε πολύ ο αγέρας, και κείνον τον κόρφο τον βαφτίσανε «Κόρφο Μπάουντυ».
Κουβαλήσανε στη στεριά ό,τι είχε μέσα το καράβι, ζωοθροφίες, εργαλεία, άρματα, δέντρα, ζωντανά, καραβόπανα, σκοινιά, σιδερικά. Ο Κρίστιαν τους είπε να τραβήξουνε όξω το καράβι, για να το ξεπαρταλώσουνε και με τα σανίδια να κάνουνε τα σπίτια τους."
37749
Πηγή εικόνας: http://www.ukho.gov.uk/ProductsandServices/MartimeSafety/WeeklyNms/33wknm07_Week33_2007.pdf

[Roi Baudoin]

Ας δούμε κάποια πλάνα από μια ακόμα ταινία του ελληνικού κινηματογράφου.

Ας γυρίσουμε στα 1962 για να δούμε πλάνα από την ταινία "Ο γαμπρός μου ο δικηγόρος" σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου και με πρωταγωνιστές τον Νίκο Σταυρίδη, την Μπεάτα Ασημακοπούλου και τον Γιώργο Πάντζα.

Είναι συγκινητικό να βλέπει κανείς τα πλάνα με τον ...... αξεπέραστο "Κανάρη".

Φανταζόμαστε τον καλό φίλο Nicholas Peppas να ανεβαίνει όλος χαρά τον γκαγκουε του "Κανάρη" για ένα ακόμα ταξίδι μαζί του.

Τα πιο ωραία ταξίδια μας ήταν, είναι και θα είναι αυτά της άγονης γραμμής.

Το πλοίο σφυρίζει, το ταξίδι ξεκινά.

49045

Ο ναύτης στη σκάλα μας χαιρετά όλους

49047

Η Μπεάτα ασημακοπούλου ανεβαίνει τη σκάλα.
Ακολουθεί ο Nicholas Peppas και μετά όλοι εμείς.

49048

Έπειτα από μια εβδομάδα, όπου γυρίσαμε τα μισά νησιά του Αιγαίου επιστρέφουμε γεμάτοι εικόνες, μυρωδιές και χρώματα.
Καμία περιγραφή δεν μπορεί να αποτυπώσει όλα όσα ζήσαμε...

49049

49050

[Nicholas Peppas]

Ας δούμε κάποια πλάνα από μια ακόμα ταινία του ελληνικού κινηματογράφου. Ας γυρίσουμε στα 1962 για να δούμε πλάνα από την ταινία "Ο γαμπρός μου ο δικηγόρος" σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου και με πρωταγωνιστές τον Νίκο Σταυρίδη, την Μπεάτα Ασημακοπούλου και τον Γιώργο Πάντζα.
Είναι συγκινητικό να βλέπει κανείς τα πλάνα με τον ...... αξεπέραστο "Κανάρη".

Φανταζόμαστε τον καλό φίλο Nicholas Peppas να ανεβαίνει όλος χαρά τον γκαγκουε του "Κανάρη" για ένα ακόμα ταξίδι μαζί του.



Η Μπεάτα Ασημακοπούλου ανεβαίνει τη σκάλα.
Ακολουθεί ο Nicholas Peppas και μετά όλοι εμείς.

49048



Ο καλος φιλος Nicholas Peppas το προσεξε αυτο μολις τωρα, γιατι ελειπε στην Γενευη, και χαρηκε για τις φωτογραφιες αλλα και για την Μπεατα Ασημακοπουλου...

Η Μπεατα ηταν η αγαπημενη ηθοποιος του αλησμονητου Ορεστη Λασκου απο την Ελευσινα... Βλεπετε ηταν και η γυναικα του! Το παιξιμο της ηταν καπως βαρυ, μεταξυ Ζωζως Σαπουτζακη και Μαρως Κοντου αλλα εκανε πολλα εργα μαζι του...

Για οσους δεν το ξερουν, ο Ορεστης Λασκος ηταν ο κατ' εξοχην μποεμικος ποιητης της Ελλαδας. Τα ποιηματα του ηταν παντα θαυμασια... Σε αφηναν να σκεφτεις πολυ. Διαβαστε επι παραδειγματι το θαυμασιο "Να παει στο Παρισι".

Το Παρίσι

Ξέρω έναν κύριο παράξενο πολύ
που λόγια πάντΆ αλλόκοτα μιλεί
για το Παρίσι
στην συντροφιά μας όταν έρθει να καθίσει.

Λένε γιΆ αυτόν
πως από τα μαθητικά του χρόνια είχεν ορίσει,
μοναδικό
μες στη ζωή του ιδανικό
να πάει στο Παρίσι.

Χρόνια και χρόνια τον μεθούσε
τΆ ονειρεμένο αυτό ταξίδι
που ποθούσε.

Παντού για κείνο συζητούσε·
μες στα όνειρά του αυτό θωρούσε·
τόσο, που ο πόθος του με τον καιρό
του Άγινε μες στην ύπαρξή του ένα στολίδι
λαμπρό.

Να πάει στο Παρίσι...

Για το ταξίδι αυτό τΆ ονειρευτό
σκότωνε φευγαλέες επιθυμίες
και έκανε αιματηρές οικονομίες
για να το πραγματοποιήσει.

Να πάει στο Παρίσι...


Και να,
που κάποια μέρα στα στερνά
το κατορθώνει.
Κι ένα πρωί μέσα στου τρένου ένα βαγόνι
για το Παρίσι μεθυσμένος ξεκινά.

– Μα,
μόλις αντίκρισε μακριά τον πύργο του ¶ιφελ
νΆ αχνοδιαγράφεται στο φόντο τΆ ουρανού,
φριχτή μια σκέψη εισόρμησε στην κάμαρα
του νου:
«Κι ύστερα; Κι ύστερα τι θα γινόταν;
Πώς θα μπορούσε πια να ζήσει
με δίχως τη λαχτάρα αυτή για το Παρίσι;»
Γιατί ένιωθε τώρα καλά πως όταν
σε λίγο στο Παρίσι θα βρισκόταν
μέσα σΆ ελάχιστο διάστημΆ ασφαλώς,
θα το βαριόταν.
Και τότε;

– Και τότε
πήρε μια τεράστια απόφαση
που ως τώρα δεν ευρέθηκε να του τη συγχωρήσει
κανείς.
Αντίς να προχωρήσει στο Παρίσι
κατέβηκε σΆ ένα προάστιο,
στο Σαιν Ντενίς.
Και το πρωί απΆ την ίδια οδό
ξανάρθε εδώ.

– Και τώρα, σαν και τότε προτού φύγει, πάλι,
με μια λαχτάρα σαν και πριν μεγάλη,
μιλάει και λέει παντού, πως έχει ορίσει
μοναδικό
μες στη ζωή του ιδανικό
ν α π ά ε ι σ τ ο Π α ρ ί σ ι.

[Nicholas Peppas]

Για οσους δεν εχουν διαβασει Ορεστη Λασκο, αλλα τον ξερουν μονο σαν σκηνοθετη, ηταν ενας σπουδαιος ναυτικος ποιητης της προπολεμικης εποχης

Φιλοι μου, για μενα ο Ορεστης Λασκος (1908-1992) ηταν ισαξιος του Νικου Καββαδια!

Αρη

Απο ενα blog... Νεα απο τον Απριλιο 2009


Απεβίωσε το πρωί της Δευτέρας του Πάσχα η γνωστή ηθοποιός Μπεάτα Ασημακοπούλου, σε ηλικία 77 ετών. Η Μπ. Ασημακοπούλου είχε πρωταγωνιστήσει σε πλήθος έργων σε θέατρο και κινηματογράφο.

Είχε φοιτήσει στη Σχολή του Τάκη Μουζενίδη, με καθηγητές την Ελένη Χαλκούση, τον Γιάννη Φλερύ, την Ελένη Τσουκαλά.

Στο θέατρο εμφανίστηκε πρώτη φορά στο «Δημόσιο Σκάνδαλο», ενώ έκανε πέρασμα στον κινηματογράφο το 1955 στην ταινία «Καταδικασμένη κι απ' το παιδί της».

Έπαιξε σε πολλές ταινίες της «Χρυσής Εποχής» της ελληνικής κωμωδίας, όπως η Καφετζού, ο Λεφτάς, Αλλος για το εκατομμύριο, ο Εμποράκος, Για ποιόν χτυπά η Κουδούνα.

Η Μπεάτα Ασημακοπούλου παντρεύτηκε το 1960 τον σκηνοθέτη Ορέστη Λάσκο και απέκτησαν ένα γιο.

............

Για πάρα πολλά χρόνια συγκατοικούσαμε στην ίδια πολυκατοικία. Πριν περίπου είκοσι χρόνια, μετακόμισε απέναντι μου. Οικογενειακή φίλη πολλά χρόνια, αξιοπρεπής και ευγενική μέχρι το τέλος της, σύζυγος ενός πραγματικού ευπατρίδη, του Ορέστη Λάσκου, σκηνοθέτη, σεναριογράφου και εξαίρετου λογοτέχνη. Αδελφός του ήρωα κυβερνήτη του υποβρυχίου "Λάμπρος Κατσώνης", Βασίλη Λάσκου, που έπεσε ηρωικά σε ναυμαχία με πολλαπλάσιες ιταλικές δυνάμεις. Ο Ορέστης Λάσκος είχε γράψει δεκάδες ποιήματα για τον αδελφό του.

Ο Ορέστης Λάσκος έγραψε σε ποίημα για τον ήρωα αδερφό του:

"Μάνα μου χωριάτισσα,
κυρά-Παναγιώταινα,
κυρά-Μαριγώ,
ας ήταν σαν τον Βάσο μας,
άμποτες,
να πέθαινα και γω..."


Για να επιστέψουμε στην αλησμόνητη Μπεάτα, είχε πάντα ένα παράπονο, ότι παρ' ότι σύζυγος, πετυχημένου Σκηνοθέτη, ποτέ δεν πήρε πρώτο ρόλο, αλλά συνήθως δεύτερο και στον κινηματογράφο και στο Θέατρο. Πάντως εγώ θα την θυμάμαι στον ρόλο της συζύγου, του επίσης αλησμόνητου γείτονα, Κώστα Ρηγόπουλου, στην τεράστια θεατρική επιτυχία Αγάπη μου Ουάουα. Έδινε πραγματικό ρεσιτάλ ηθοποιίας, μαζί με την Κάκια Αναλυτή.

Στην γειτονιά μας, θα λείψει η γλυκιά ευθυτενής φιγούρα, της πάντα φινετσάτης Μπεάτας Ασημακοπούλου Λάσκου.

[Roi Baudoin]

Προς τον εξαιρετικό Nicholas Peppas

Είμαστε ευτυχείς που καταφέραμε να σε γνωρίσουμε, έστω και διαδικτυακά.
Ελπίζω κάποια στιγμή να συναντηθούμε και από κοντά.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς δένονται μερικές φορές οι άνθρωποι, τα πλοία, οι ταινίες, τα ποιήματα, η ίδια η ζωή.
Ο Nicholas Peppas μπορεί και δίνει συνέχεια σε ένα απλό μήνυμα.
Ψάχνει, συνδέει, ανακαλύπτει, προχωρά.
Αφού επιβιβαστήκαμε στον "Κανάρη" μας οδήγησε στο Παρίσι, στον Ορέστη Λάσκο, τον αδελφό του, την Μπεάτα Ασημακοπούλου.

Γι' αυτό ας συνεχίσουμε αυτό το ταξίδι αναζήτησης.
Την φινετσάτη Μπεάτα Ασημακοπούλου θα την αποχαιρετήσουμε μέσα από τα απίθανα πλάνα από την επιβίβασή της στο "Βασίλισσα Φρειδερίκη" και την ονειρική της αναχώρηση.
Τα πλάνα τραβήχτηκαν υπό τη σκηνοθετική οδηγία του Ορέστη Λάσκου, με τον οποίο είχαν ενώσει τις ζωές τους δυο χρόνια πριν.
Αυτό θα το κάνουμε στο θέμα του"Βασίλισσα Φρειδερίκη (http://www.nautilia.gr/forum/showthread.php?t=41049)".
http://www.nautilia.gr/forum/showthread.php?p=232919#post232919

[nikosnasia]

Παρακολουθώ τα γραφόμενα σας σχετικά τις παλιές λατρεμένες εποχές της ακτοπλοίας μας και του ελληνικού κινηματογράφου και επειδή τα λατρεύω και τα δύο περιμένω, μπορώ να πώ με αγωνία, να διαβάσω και να δώ σε όλα τα θέματα κάτι νέο και να μάθω κάτι καινούργιο.
Σχετικά με την ποίηση του Ορέστη Λάσκου και τον χαμό του αδελφού του παραθέτω κι εγώ ένα σχετικό ποίημα του

Παρασκευή 14/9/1943

¨Ηρθε αναπάντεχα η μεγάλη συμφορά με λόγια απλά
όπως λέγονται οι μεγάλοι πόνοι
Ο Βάσος Λάσκος κυβερνήτης του "Κατσώνη"
σκοτώθηκε στης Σκιάθου τα νερά.
Αυτό ήταν όλο. Του θανάτου η συννεφιά σκεπάζει τώρα
της καρδιάς του το διαμάντι.
Παρακαλώσε, Αλέξανδρε Παπαδιαμάντη,
πάρτον εκεί κοντά σου συντροφιά.

Ευχαριστώ τον Nicholas Peppas και τον Roi Baudoin για όσα υπέροχα βλέπουμε και διαβάζουμε.

[Nicholas Peppas]

Παρακολουθώ τα γραφόμενα σας σχετικά τις παλιές λατρεμένες εποχές της ακτοπλοίας μας και του ελληνικού κινηματογράφου και επειδή τα λατρεύω και τα δύο περιμένω, μπορώ να πώ με αγωνία, να διαβάσω και να δώ σε όλα τα θέματα κάτι νέο και να μάθω κάτι καινούργιο.
Σχετικά με την ποίηση του Ορέστη Λάσκου και τον χαμό του αδελφού του παραθέτω κι εγώ ένα σχετικό ποίημα του

Παρασκευή 14/9/1943

¨Ηρθε αναπάντεχα η μεγάλη συμφορά με λόγια απλά
όπως λέγονται οι μεγάλοι πόνοι
Ο Βάσος Λάσκος κυβερνήτης του "Κατσώνη"
σκοτώθηκε στης Σκιάθου τα νερά.
Αυτό ήταν όλο. Του θανάτου η συννεφιά σκεπάζει τώρα
της καρδιάς του το διαμάντι.
Παρακαλώσε, Αλέξανδρε Παπαδιαμάντη,
πάρτον εκεί κοντά σου συντροφιά.

Ευχαριστώ τον Nicholas Peppas και τον Roi Baudoin για όσα υπέροχα βλέπουμε και διαβάζουμε.

Φιλοι μου Roi Baudoin, Ellinis, και Nikosnasia

Τι ωραιες οι τελευταιες ωρες.

Και για μενα η ναυτιλια, ο κινηματογραφος και η ποιησις δημιουργουν ενα ωραιο δικτυο σκεψεων και εικονων... εικονων που ειναι και πιο σπουδαιες για μενα, μια και οι προσφατες (38 ετη) βιωσεις μου ειναι περισσοτερο Αμερικανικες και Ευρωπαικες...

Λοιπον, για τον Nikosnasia και για ολους παραθετω τωρα το αγαπημενο μου ποιημα του Ορεστη Λασκου που το ειχα κρατησει για το καινουριο θεμα για το λιμανι της πολεως Ελευσινος που ετοιμαζω με καμμια σαρανταρια παλιες φωτογραφιες.

Ιδου λοιπον το αγαπημενο μου ποιημα... Σαν Ελευσινιος, δεν παυω να δακρυζω καθε φορα που φθανω στο τελος του.

4998249983

Και τωρα υποσχομαι, ποιησις τελος, ξαναγυριζουμε στην ναυτιλια!

[a.molos]

Χαίρομαι πολύ, γιατί το forum εξελίσεται απο ένα ιστολόγιο για καραβολάτρες και εραστές της θάλασσας, σε φιλολογικό, λογοτεχνικό αλλά και βαθια ανθρώπινο ηλεκτρονικό σημείο συνάντησης για ανθρώπους με ευαισθησίες, αγάπη για το όμορφο, το ιδανικό, το άνεκπλήρωτο. Μπράβο σε όλους σας !

[gtogias]

Αντώνη, Nicholas, nikosnasia, ellinis, και όλοι οι άλλοι φίλοι (ζητώ συγγνώμη για όσους δεν ανέφερα), σας ευχαριστούμε πολύ για την οπτική που δίνετε στα πλοία και τη σύνδεση με τον πολιτισμό μας.

[Nicholas Peppas]

Εν τω μεταξύ, ας δούμε πλάνα από μια άλλη εξαιρετική ταινία της ΑΝΖΕΡΒΟΣ, την ταινία με τίτλο "Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται" του Γιώργου Λαζαρίδη.
Ταινία του 1953 με μοναδικά πλάνα από το λιμάνι του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης.

Τα πλάνα είναι εξαιρετικά, αλλά δυστυχώς καλύπτονται από τα γράμματα.
.........
Και τώρα, ας πάμε στην ταινία
"Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται" (1953)

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λαζαρίδης
Σενάριο: Σπύρος Μελάς (ο ακαδημαϊκός)
Ηθοποιοί: Πέτρος Κυριακός, Σάσα Ντάριο, Γιώργος Καμπανέλλης, Γκέλυ Μαυροπούλου, Νίκος Ματθαίος

Ένα από τα τέσσερα ιταλιάνικα φεύγει από τον Πειραιά.
Μια υπόθεση είναι ότι μπορεί να είναι το "Καραϊσκάκης" ή το "Κολοκοτρώνης".

Το πλοίο στο βάθος είναι το "Ηλιούπολις"΄;



Φιλτατε Αντωνη

Ευχαριστουμε παρα πολυ για τις ωραιες σκηνες απο το κινηματογραφικο εργο "Ο μπαμπας εκπαιδευεται", ενα απο τα πρωτα κινηματογραφικα εργα του Γιωργου Λαζαριδη. Εχει ιδιαιτερο ενδιαφερον η σκηνη με τον αγαπητο μου Καραισκακη που ειναι και το Avatar μου!!! Το αλλο ενδιαφερον πλοιο ειναι πραγματι το Ηλιουπολις και θα μου επιτρεψεις να το κοψω και να το βαλω στο ξεχωριστο θεμα του πλοιου αυτου μια και δεν εχουμε πολλες φωτογραφιες του Ηλιουπολις.

Το εργο "Ο μπαμπας εκπαιδευεται" ηταν απο τα πιο σπουδαια εργα του Σπυρου Μελα, μεγαλου συγγραφεως (και θεατρικων εργων) που ισως εφθανε στο υψος του Γρηγοριου Ξενοπουλου. Η παλια EIP (ΕΡΤ) εβγαλε προ πενταετιας μια σειρα περιπου 60 CDs με ραδιοφωνικες θεατρικες παρατασεις απο το Θεατρο της Κυριακης, το Θεατρο της Δευτερας, και το Θεατρο της Τεταρτης... Ειναι ολες η μια καλυτερη απο την αλλη! Και φυσικα τις εχω ολες και εχω την χαρα να ακουω Ελληνικο Θεατρο του 1950 και 1960 στο αυτοκινητο καθως οδηγω ... στο μακρυνο Ωστιν!

Λοιπον "Ο μπαμπας εκπαιδευεται" γραφτηκε απο τον Σπυρο Μελα το 1935 και παιχθηκε για πρωτη φορα απο τον θιασο Μουσουρη−Αλικης στον Πειραια το 1936... Ο Μελας ειχε σκιτσαρει τον ρολο του Προκοπη Κολαουζου με βαση καποιο Πειραιωτη, τον Παπαγεωργιου... Αυτος ο Παπαγεωργιου πηγε σε μια απο τις πρωτες παραστασεις, αναγνωρισε τον εαυτο του, και ανεβηκε στην σκηνη να παραπονεθει οτι δεν ηταν τοκογλυφος! "Ο μπαμπας εκπαιδευεται" παρουσιασθηκε για πρωτη φορα στο Εθνικο Θεατρο το 1939 με πρωτο διδαξαντα τον Χριστοφορο Νεζερ. Τον Γιαννη και την Ριρη τους επαιξαν τοτε ο Τζ. Καρουσος και η Τζενη Περιδου! Η σκηνοθεσια ηταν του Πελου Κατσελη. Ειχε τεραστια επιτυχια!

Ξαναπαιχθηκε στο Εθνικο Θεατρο το 1954 με τον Χριστοφορο Νεζερ, τον Νικο Καζη και την Αννα Συνοδινου... Ανεπαναληπτη παρασταση...

Το κινηματογραφικο εργο δεν ειχε τοσο καλους ηθοποιους. Η Γκελυ Μαυροπουλου ειναι η καλυτερη απο τους τρεις, αλλα Αννα Συνοδινου δεν ειναι... Ο Γιωργος Καμπανελλης, πολυ αγαπητος στην δεκαετια του 1960 στα "μελο" της εποχης, ειναι μαλλον ψυχρος εδω. Αντιθετα, ο Νικος Καζης ειναι ο κλασσικος "ευγενης" ζαν πρεμιε... Τελος, ο Πετρος Κυριακος, που ηταν πολυ αγαπητος στην οπερεττα στην δεκαετια του 1930 και στο ραδιοφωνο μετα τον πολεμο, ειναι πολυ μικρος μπροστα στον Χριστοφορο Νεζερ. Ο Πετρος Κυριακος αναδειχθηκε σαν Καρκαλετσος στους "Απαχηδες των Αθηνων" του Νικου Χατζηαποστολου και ηταν καταπληκτικος σαν λαικος τυπος... Εδω ο Πετρος Κυριακος παρουσιαζει μια καρικατουρα του βασικου χαρακτηρα του Προκοπη Κολαουζου ... Ο Χριστοφορος Νεζερ του δινει μια δραματικη χροια που παρουσιαζει ενα παλαιομοδιτη καταστηματαρχη που δεν μπορει να δεχθει ψεμματα και περιστασιακες μικροτητες για να εκλεγει ο γυιος του..

Στο Εθνικο Θεατρο, η Κυρια Μιραντα επαιζε το ρολο της Σασα Νταριο του κινηματογραφου και ο Γιαννης Γκιωνακης (με το ονομα Ιωαννης Γκιωνακης!) τον ρολο του Νικου Ματθαιου... Ουδεμια συγκριση.

Αλλοι γνωστοι ηθοποιοι που ξεκινησαν με μικροτερους ρολους σ' αυτη την παρασταση ηταν ο Γρηγορης Βαφιας, ο Νικος Παπακωνσταντινου, ο Ανδρεας Φιλιππιδης, η Πιτσα Καπιτσινεα, ο Βασιλης Κανακης, ο Πετρος Λοχαιτης, ο νεαροτατος Δημητρης Παπαμιχαηλ σε ενα πολυ μικρο ρολο (!), ο Βασιλης Παπανικας και ο Δημητρης Καλλιβωκας!

Ιδου εδω και μια φωτογραφια απο την παρασταση του Εθνικου (απο αριστερα Καζης, Νεζερ, Συνοδινου), δυο σελιδες απο το προγραμμα, και μια κριτικη απο μια Εστια του 1954....

Αναμνησεις...

4999049991

4999249993

[a.molos]

Αγαπητέ φίλε Νικόλα. Τι άλλο έχεις να μας πείς και να μάς δείξεις ? Εχεις βαλθεί να μας τρελλάνεις με τις γνώσεις και τις πληροφορίες σου !
Θα μου επιτρέψεις να σε αποκαλέσω " ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ του Ναυτιλία".

[Nicholas Peppas]

Αγαπητέ φίλε Νικόλα. Τι άλλο έχεις να μας πείς και να μάς δείξεις ? Εχεις βαλθεί να μας τρελλάνεις με τις γνώσεις και τις πληροφορίες σου !
Θα μου επιτρέψεις να σε αποκαλέσω " ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ του Ναυτιλία".

Σας ευχαριστω ολους που μου δινετε την ευκαιρια να ανοιξω τα παλια τα σεντουκια μου... Ειναι μεγαλη μου χαρα. Ας ελπισουμε οτι θα σας γνωρισω προσωπικα καμμια μερα... Ν

[Apostolos]

Σας διαβάζω όλους με μεγάλη ευχαρίστηση, αν μου επιτρέπετε, να φτιάξω ένα νέο θέμα με τίτλο "Λογοτεχνία, ποίησης, κινηματογράφος & Ναυτιλία" ώστε να απολαμβάνουμε εκει τις συζητήσεις σας...

[Nicholas Peppas]

Σας διαβάζω όλους με μεγάλη ευχαρίστηση, αν μου επιτρέπετε, να φτιάξω ένα νέο θέμα με τίτλο "Λογοτεχνία, ποίησης, κινηματογράφος & Ναυτιλία" ώστε να απολαμβάνουμε εκει τις συζητήσεις σας...

Δεκτο με μεγαλη χαρα!

[Apostolos]

Το χει φαίνεται το Αλγέρι να με ξυπνά με σκέψεις... Τα ποστάλια-θρύλοι (οπως πχ το ΑΓΓΕΛΙΚΑ) είχαν την αίγλη, το μυστήριο και το ονειρικό που σε θέταν σε κατάσταση... ποιητική, να εφαρμόσεις υπο την σκέπη του μυστηρίου τους κάθε λογής τέχνη των Μουσών... Ίσως ο Κινηματογράφος να κατάφερνε τότε να συγκεντρώσει αρκετές μαζί τέχνες και το αποτελεσμα να ειναι άκρως ονειρικό. Τώρα; τωρα παρόλο την high definition εικονα και ήχο, τα μεγάλα στούντιο και τους "ψαγμένους" ηθοποιούς δέν καταφέρνει παρα να βγάζει θέαμα και μόνο...
Παρόλη την σκουριά και το "αρχαιο" σχέδιο του Αγγέλικα καταφέρνει μέχρι και σήμερα να κάνει ανθρώπους να ταξιδέυουν νοερά στο όνειρο του θαλασσινού στηχείου! Όσο και "τέχνη" να θέλουν να κάνουν σήμερα τι ταξίδι στο όνειρο θα προσπαθήσουν να με στείλουν όταν μου παρουσιάσουν μια σκηνή επιβήβασης στο Speedrunner IV η στο Blue Star Ιθάκη? Σαν σκηνη απο διαφήμιση απο σούπερ μαρκετ θα ειναι...
(δεν κατηγορώ το πλοία σαν μονάδες πρός θεού...)

[Nicholas Peppas]

Σημερα θα προδωσω την ηλικια μου και τις αδυναμιες μου ...

Ενα απο τα αγαπημενα μου παλια τραγουδια ειναι το Καπετανιε χαμογελα του Νικυ Γιακοβλεφ.

50766
50767

Ο Νικυ Γιακοβλεφ γεννηθηκε στην Αγια Πετρουπολη το 1910 και πεθανε στην Αθηνα στις 9 Οκτωβριου 1981. Ηταν ενας απο του πιο πρωτοτυπους και "δυτικους" συνθετες ελαφρας Ελληνικης μουσικης. Μαζι με την γυναικα του Μαιρη Λω, παρουσιασαν πανω απο 100 τραγουδια, τα περισσοτερα απο τα οποια εμειναν πολυ δημοφιλη.

Ο Γιακοβλεφ ηρθε στην Αθηνα στις αρχες του Δευτερου Παγκοσμιου Πολεμου. Ηταν ενας εξαιρετος πιανιστας, ισαξιος του Γιαννη Σπαρτακου και του Λεβ, και αργοτερα του Μιμη Πλεσσα, και εμφανιζοταν σε ολα τα καλα club και χορευτικα κεντρα με την ορχηστρα του. Αρχισε να συνθετει στα 1946. Μεταξυ αλλων ηταν ο συνιδιοκτητης των μπαρ Πετρογραδ και Picadilly της οδου Σταδίου.

Μεταξυ αλλων ελαβε το τριτο βραβειο στο Δευτερο Φεστιβαλ Ελληνικου Τραγουδιου της ΕΙΡ του 1960 με το τραγουδι "Καλη ανταμωση ματακια γαλανα", και το τεταρτο βραβειο στο Φεστιβαλ Τραγουδιου της Βαρκελωνης του 1961 με το τραγουδι "Νυχτα", και τα δυο τραγουδισμενα απο την μουσα του, την Μαιρη Λω.

Το τραγουδι αυτο (Καπετανιε χαμογελα) ηταν επηρεασμενο απο της Αμερικανικες χορευτικες μελωδιες του 1945−50 σε ρυθμο swing. Γραφτηκε απο τον Νικυ Γιακοβλεφ σε στιχους Κωστα Νικολαιδη. Πρωτη διδαξασα η γυναικα του Γιακοβλεφ, η Μαιρη Λω. Εδω θα ακουσετε μια εκτελεση της απο τη δεκαετια του 1970 που εχει ξασει την αρχικη της φρεσκαδα.
http://www.esnips.com/doc/6369c238-0425-4f14-9b8e-a64f30f9ebcb/MP3/?widget=flash_player_dj

Η Μαιρη Λω γεννηθηκε στην Αθηνα το 1928. Το πραγματικο της ονομα ηταν Μαρια Μαντωνακακη. Εγινε μια απο τις πιο δημοφιλεις τραγουδιστριες της περιοδου 1948−1975. Αρχικα εμφανισθηκε σε ηλικια 16 ετων σαν μελος το Τριο Star στο οποιον τραγουδουσαν εκτος απο αυτην οι αδελφες Μαρια και Βερα Ζαβιτσανου (μαλιστα, α πασιγνωστη Ελληνιδα ηθοποιος του σοβαρου ρεπερτοριου Βερα Ζαβιτσανου!). Το Τριο Σταρ εβγαλε πολλα τραγουδια μαζι, αν και το πιο γνωστο τους ηταν η διασκευη ενος Αμερικανικου τραγουδιου που ξεκινησε σαν διαφημιση της Κοκα Κολα... (στα Ελληνικα "Σαν πιεις ρουμι κοκα κολα"). Εδω θα ακουσετε την εκτελεση http://www.youtube.com/watch?v=zPTI9JmYm2Y&feature=related

Απο το 1947 η Μαιρη Λω αρχισε να βγαζει δισκους μονη της. Τραγουδισε ιδιως Νικυ Γιακοβλεφ και Μανο Χατζηδακη, συμπεριλαμβανομενων και των "Μην τον ρωτας τον ουρανο", "Εφτα τραγουδια θα σου πω", "Η λατερνα", "Αγαπη που 'γινες δικοπο μαχαιρι", και φυσικα "Το λιμανι" (για το οποιο θα μιλησουμε αργοτερα). Στην συλλογη μου εχω 14 CDs με τραγουδια της και παμπολλους LPs κα 45αρια, ακομη και τρεις δισκους 78 στροφων... Μερικοι απο τους δισκους της ειναι με το Τριο Αρμονια, το Τριο Σταρ, το Τρο Μπελκαντο και τον Γιαννη Μανο.

50769

Αλλ ο τραγουδιστης που το εκανε αυτο το τραγουδι πασιγνωστο σε ολη την Ελλαδα ηταν ο Πανος Σαμης! Ακουστε τον! Αξιζει τον κοπο
http://www.youtube.com/watch?v=qtRNH0hPtaw

Ο Πανος Σαμης ειχε μια σπανια φωνη που αρχιζε με την φωνη ενος καντσονετιστα και κατεληγε σε φωνη βαρυτονου! Γεννηθηκε το 1922 και ειχε τις μεγαλυτερες του επιτυχιες απο το 1945 μεχρι το 1960.

Τραγουδησε τραγουδια του Γιαννη Βελλα, Ζοζεφ Κορινθιου, Γιωργου Μαλλιδη, Νικυ Γιακοβλεφ και αλλων. Αναμεσα στις επιτυχιες του ηταν το "Ενας χαρουμενος αλητης", "Θα ξεχαστεις, με τον καιρο θα ξεχαστεις" και αλλα. Αλλα το Καπετανιε, καπετανιε χαμογελα εγινε η μεγαλυτερη επιτυχια του...

Οι νεωτεροι εχουν γνωρισει αυτο το τραγουδι με τον Γιαννη Παριο σε μια εκτελεση που δεν μπορει να αποδωσει την ατμοσφαιρικη παρουσιαση του Πανου Σαμη.

_____________________

∗∗ Τα παρα πανω στοιχεια ειναι απο το βιβλιο μου Ελαφρα Ελληνικη Μουσικη του 1935−1975, Greek Light Music of the 1935-1975 Period, Demetra Publishing, 2008, γραμμενο στα αγγλικα.

[Apostolos]

Να χαρίσουμε το τραγουδάκι στον Leo έτσι για να ευθυμίσουμε?

[Nicholas Peppas]

Να χαρίσουμε το τραγουδάκι στον Leo έτσι για να ευθυμίσουμε?

Ειναι καπετανιος απ' την Συρα;

[nikosnasia]

Η ταινία έχει τίτλο ΓΑΜΗΛΙΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΙΕΣ είναι της ΑΘΕΝΣ ΦΙΛΜ σε σκηνοθεσία ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΤΣΟΥ. Παίζουν οι Ντίνος Ηλιόπουλος, Ξένια Καλογεροπούλου, Κώστας Κακαβάς, Θανάσης Βέγγος, Γιάννης Γκιωνάκης,Γιώργος Δαμασιώτης κ.ά.
Αφορμή για να δούμε στιγμιότυπα από την ταινία αυτή είναι το ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ με το οποίο ταξιδεύουν οι πρωταγωνιστές ερχόμενοι από την Ιταλία στον Πειραιά σύμφωνα με το σενάριο.
Φωτογραφία (κάδρο) του Γ.Καραισκάκη στο πλοίο.
51869
Η σκάλα για το πάνω κατάστρωμα
51870

[nikosnasia]

Η Ξένια Καλογεροπούλου σε στιγμιότυπα από διάφορα μέρη του πλοίου.
Στο κατάστρωμα.
51874
Στην καμπίνα
51875
Στην Τραπαζαρία.
51876

[nikosnasia]

Ν.Ηλιόπουλος & Γ. Γκιωνάκης στο σαλόνι
51877
Ο Μπάρμαν
51878
Εν Πλω προς Πειραιά.
51879

[nikosnasia]

Το ταξίδι φθάνει στο τέλος.
51880
Το πλοίο στον Πειραιά.
51881
Οι πρωταγωνιστές έτοιμοι για αποβίβαση
51882
Αποβίβαση
51883

[nikosnasia]

Υποδοχή στον Πειραιά με φόντο το πλοίο.
51890

51891

[nikosnasia]

Η ταινία έχει τίτλο ΜΙΚΑΛΕΛΑ Ο ΓΛΥΚΟΣ ΠΕΡΑΣΜΟΣ γυρίστηκε το 1975 και πρωταγωνιστεί εκτός από την νεαρή (αγνώριστη) Μιμή Ντενίση και το 9χρονο τότε ΣΑΠΦΩ.
Σύμφωνα με το σενάριο οι πρωταγωνιστές ταξιδεύουν με το ΣΑΠΦΩ από Πειραιά για Μυτιλήνη και η ταινία έχει σκηνές γυρισμένες σε εσωτερικά και εξωτερικά μέρη του πλοίου. Επίσης παρουσιάζει το πλοίο εν πλώ και κατά την άφιξη του στη Μυτιλήνη.
Το ΣΑΠΦΩ εμφανίζεται με τα σκρένια, χωρίς NEL LINES στα πλευρά, χωρίς την τριήρη στο φουγάρο και φυσικά πριν την μετασκευή της πρύμνης του.
Το πλοίο εν πλώ προς Μυτιλήνη.
52048

52049

52050

[nikosnasia]

Εσωτερικοί και εξωτερικοί χώροι από την ταινία.
52051

52052

52053

[nikosnasia]

¶φιξη στη Μυτιλήνη φουντάρισμα και δέσιμο.
52054

52055

52056

52057

[nikosnasia]

Νυχτερινές στην γέφυρα, την βαρδιόλα,το πάνω κατάστρωμα και τους εσωτερικούς διαδρόμους.
52058

[theofilos-ship]

Νυχτερινές στην γέφυρα, την βαρδιόλα,το πάνω κατάστρωμα και τους εσωτερικούς διαδρόμους.
52058Ουτε η φινος φιλμ να ησουνα...:mrgreen:Σ'ευχαριστουμε για την παρουσιαση.Το μπραβο ειναι λιγο.:rolleyes:

[opelmanos]

Νυχτερινές στην γέφυρα, την βαρδιόλα,το πάνω κατάστρωμα και τους εσωτερικούς διαδρόμους.
52058Φανταστικό. μπράβο Νίκο:pΛές και ταξιδεύω ακόμα.Κρίμα να μην υπάρχει αυτό το πλοίο.Δεν μπορούσε να καταργηθεί ποιό νωρίς η 35 ετία:(

[Apostolos]

Καλα την ταινία την θέλουμε μονταρισμένη σε βίντεο στο γκάλερυ!!!

[Roi Baudoin]

Πραγματικά εξαιρετικό ντοκουμέντο η ταινία με το "Σαπφώ".

Ευχαριστούμε πολύ τον καλό φίλο nikosnasia.

[geogre222]

http://www.youtube.com/watch?v=SjuWkL5uZoA

Υπάρχουν αποσπασματα από το πλοίο μέσα στο video

[boukou]

fovero ntokoumento kalh douleiaaa!!!!!!!!!!

[Roi Baudoin]

Ξημερώνει Δεκαπενταύγουστος.
Χρόνια Πολλά σε όλους.

Ας δούμε κάποια πλάνα από την ταινία του 1960 με τίτλο "Τρεις κούκλες κι εγώ".
Την ταινία την ανακάλυψε ο καλός φίλος Haddok,ο οποίος έχει ήδη ανεβάσει στο Διαδίκτυο πλάνα με το "Ρένα" στη Ραφήνα.

Δεν είμαι σίγουρος αν έχουν ανέβει πλάνα σε κάποιο από τα θέματα του forum.

Η ταινία διαδραματίζεται σε πολλά μέρη.
Πειραιάς, Αίγινα, Ξυλόκαστρο, Ραφήνα είναι λίγα από αυτά.
Μας προσφέρει εξαιρετικά πλάνα με πλοία.

Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Νίκος Τσιφόρος.
Το σενάριο έγραψαν ο Πολύβιος Βασιλειάδης και ο Νίκος Τσιφόρος.
Την μουσική την έγραψε ο Νίκος Πλέσσας.
Στην ταινία έπαιζαν οι ηθοποιοί Ντίνος Ηλιόπουλος, Μάρω Κοντού, Γιώργος Λευτεριώτης, Μάρθα Καραγιάννη, Νίκος Ρίζος, Ντίνα Τριάντη, Σμάρω Στεφανίδου, Νίκος Φέρμας, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Μαίρη Λίντα, κ.ά.

Έχουμε στην αρχή εκπληκτικά πλάνα από το λιμάνι του Πειραιά.

Το "Μαριλένα" του Λαγά, καθώς και το "Πίνδος", το "Πόρος" και to "Μυρτιδιώτισσα".

52390

Το "Παντελής" (με κάθε επιφύλαξη)

52392

"Σαρωνίς" και "Αίγινα"

52393

Το "Ρένα" στη Ραφήνα
Φαντάζεστε για πιο λόγο τρέχουν οι επιβάτες;

52395


52396

Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στον μεγάλο Haddok.

Εξαιρετικά εφιερωμένες στον Haddok, τον Nicholas Peppas, τον Nikosnasia, τον Ellinis, τον Νίκο Μαρούλη, τον Leo, τον Παναγιώτη, τον GIANNISMANZOURIS, τον Απόστολο, τον T.S.S. APOLLON, τον BEN BRUCE, τον C. Κάρολος, τον Έσπερο, τον Α. Μώλο, τον Appia 1978, τον Trakman, τον TSS QUEEN ANNA MARIA, τον aegina, τον polyka, τον Rocinante, τον gtogias, τον seaways_lover, τον Finnpartner1966, τον Avenger, τον vinman, τον Captain Nionios, τον opelmanos, τον Gregory K, τον τοξότη, τον giorgos_249, τον Karystos, τον giorgos222, τον theofilos_ship και σε όλους τους φίλους.

[τοξοτης]

[QUOTE=Roi Baudoin;241172]Ξημερώνει Δεκαπενταύγουστος.
Χρόνια Πολλά σε όλους.

Ας δούμε κάποια πλάνα από την ταινία του 1960 με τίτλο "Τρεις κούκλες κι εγώ".
Την ταινία την ανακάλυψε ο καλός φίλος Haddok,ο οποίος έχει ήδη ανεβάσει στο Διαδίκτυο πλάνα με το "Ρένα" στη Ραφήνα.
.................................................. .................................................. ..............
.................................................. .................................................. .....

Αγαπητέ συνονόματε ξέρεις να ξυπνάς μνήμες.
Μπράβο σου.

[Rocinante]

Χρονια πολλα σε ολους.
Haddok και Roi Baudoin αλλη μια υπεροχη δουλεια.
Να ειστε παντα καλα.

[nikosnasia]

Roi ευχαριστώ για όλα όσα μου αφιερώνεις και πάντα τα θέματα σου είναι εξαιρετικά.
Από την ίδια ταινία έχω μοντάρει το μεγάλο μαύρο πλοίο στο λιμάνι του Πειραιά παρόλο ότι στα πλάνα δεν εμφανίζεται ολόκληρο. Δεν γνωρίζω όμως πιό είναι. Αλήθεια ποιό είναι;
52437

[Nicholas Peppas]

http://www.youtube.com/watch?v=SjuWkL5uZoA

Υπάρχουν αποσπασματα από το πλοίο μέσα στο video

This is scary!!! Was this movie for export? Are the producer and director proud of this thing??? What about the cinematographer? And the editor? They should go back to school (kindergarten preferably)... So sad....

[nikosnasia]

¶λλη μια ταινία, αυτή την φορά του 1948 με τίτλο 100.000 λίρες, που έχει σκηνές από το λιμάνι του Πειραιά με αρκετά πλοία.Δυστυχώς η κόπια που έχω δεν είναι καλή. Αν κάποιος έχει καλύτερη ας ανεβάσει μεγαλύτερες και καλύτερες φωτό.
52509

52511

52512

[Nicholas Peppas]

¶λλη μια ταινία, αυτή την φορά του 1948 με τίτλο 100.000 λίρες, που έχει σκηνές από το λιμάνι του Πειραιά με αρκετά πλοία.Δυστυχώς η κόπια που έχω δεν είναι καλή. Αν κάποιος έχει καλύτερη ας ανεβάσει μεγαλύτερες και καλύτερες φωτό.
52509

52511

52512


Eyxaristo na vlepoume to Kadio. Then katalabainw pio einai to ploio sto teleutaio plano. To onoma moiazei me Parga alla then xerw kanena tetoio ploio. Epishs, pio einai to ploio aristera?

[nikosnasia]

Το πλοίο στα αριστερά απ΄ότι μπορώ να δω λέγεται ΠΑΝΑΓΙΑ όσο για το άλλο κι εγώ ΠΑΡΓΑ νομίζω οτι γράφει.
52635

52636

[Roi Baudoin]

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Μέλισσα" ένα λεύκωμα στο οποίο είκοσι επτά συγγραφείς μυθιστορούν την Ελλάδα της θάλασσας.
Την επιστημονική επιμέλεια έχουν οι Σπύρος Ασδραχάς, Αναστάσιος Τζαμτζής και Τζελίνα Χαρλαύτη.

Η καταχώρηση που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στη σημερινή "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" (Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009) στη στήλη "Ανθρώπινα", την επιμέλεια της οποίας έχει ο Γιώργος Κιούσης.

Το άρθρο συνοδεύεται από μια εξαιρετική φωτογραφία στην οποία τρεις άνθρωποι χαιρετούν ένα καράβι.
Το καράβι, μάλλον, πρέπει να είναι σουηδικό και να χρησιμοποιείται ως πλωτό νοσοκομείο.
Πιθανόν, η φωτογραφία να έχει τραβηχτεί στην διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Αυτά όλα με κάθε επιφύλαξη, μιας και ακόμα δεν έχουμε το βιβλίο στα χέρια μας.

Μια σκέψη είναι ότι ο κύριος με το λευκό κουστούμι θα μπορούσε να είναι ο καλός φίλος Nicholas Peppas, δίπλα του στέκει ο Ellinis και παραδίπλα ο T.S.S. APOLLON.

53251

53252

[gtogias]

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Μέλισσα" ένα λεύκωμα στο οποίο είκοσι επτά συγγραφείς μυθιστορούν την Ελλάδα της θάλασσας.
Την επιστημονική επιμέλεια έχουν οι Σπύρος Ασδραχάς, Αναστάσιος Τζαμτζής και Τζελίνα Χαρλαύτη.

Η καταχώρηση που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στη σημερινή "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" (Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009) στη στήλη "Ανθρώπινα", την επιμέλεια της οποίας έχει ο Γιώργος Κιούσης.

Το άρθρο συνοδεύεται από μια εξαιρετική φωτογραφία στην οποία τρεις άνθρωποι χαιρετούν ένα καράβι.
Το καράβι, μάλλον, πρέπει να είναι σουηδικό και να χρησιμοποιείται ως πλωτό νοσοκομείο.
Πιθανόν, η φωτογραφία να έχει τραβηχτεί στην διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Αυτά όλα με κάθε επιφύλαξη, μιας και ακόμα δεν έχουμε το βιβλίο στα χέρια μας.

Μια σκέψη είναι ότι ο κύριος με το λευκό κουστούμι θα μπορούσε να είναι ο καλός φίλος Nicholas Peppas, δίπλα του στέκει ο Ellinis και παραδίπλα ο T.S.S. APOLLON.

53251

53252




Αντώνη ευχαριστούμε πολύ για την άμεση ενημέρωση.

Ιδού και η σχετική καταχώρηση του εκδοτικού οίκου:

http://www.melissabooks.com/shopping/product_details.php?id=60 (http://www.melissabooks.com/shopping/product_details.php?id=60)

[T.S.S. APOLLON]

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Μέλισσα" ένα λεύκωμα στο οποίο είκοσι επτά συγγραφείς μυθιστορούν την Ελλάδα της θάλασσας.
Την επιστημονική επιμέλεια έχουν οι Σπύρος Ασδραχάς, Αναστάσιος Τζαμτζής και Τζελίνα Χαρλαύτη.

Η καταχώρηση που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στη σημερινή "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" (Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009) στη στήλη "Ανθρώπινα", την επιμέλεια της οποίας έχει ο Γιώργος Κιούσης.

Το άρθρο συνοδεύεται από μια εξαιρετική φωτογραφία στην οποία τρεις άνθρωποι χαιρετούν ένα καράβι.
Το καράβι, μάλλον, πρέπει να είναι σουηδικό και να χρησιμοποιείται ως πλωτό νοσοκομείο.
Πιθανόν, η φωτογραφία να έχει τραβηχτεί στην διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Αυτά όλα με κάθε επιφύλαξη, μιας και ακόμα δεν έχουμε το βιβλίο στα χέρια μας.

Μια σκέψη είναι ότι ο κύριος με το λευκό κουστούμι θα μπορούσε να είναι ο καλός φίλος Nicholas Peppas, δίπλα του στέκει ο Ellinis και παραδίπλα ο T.S.S. APOLLON.

53251

53252



Δηλαδη φιλε Roi Baudoin εγω ειμαι ο μεσοκοπος αριστερα?

[τοξοτης]

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Μέλισσα" .................................................. .................................................
.................................................. .................................................. ..................
Μια σκέψη είναι ότι ο κύριος με το λευκό κουστούμι θα μπορούσε να είναι ο καλός φίλος Nicholas Peppas, δίπλα του στέκει ο Ellinis και παραδίπλα ο T.S.S. APOLLON.



Φαντάσου δηλαδή να μην ήταν καλοί σου φίλοι σε πιό πόλεμο θα τους έβαζες !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Ellinis]

Είπαμε οτι μας αρέσει η ιστορία, αλλά δεν είμαστε ακόμη μουσειακά αντικείμενα :-D

Όσο για το καράβι είναι το Σουηδικό GRIPSHOLM με τις λέξεις DIPLOMAT GRIPSHOLM-SVERIGE γραμμένες στο πλάϊ του. Ένα ξεχωριστό καράβι, που ταξίδεψε 41 χρόνια (τα τελευταία ως Γερμανικό BERLIN) στον Ατλαντικό χωρίς το παραμικρό παρατράγουδο.
Το 1942-45 το καράβι λειτούργησε ως 'mercy ship' δηλαδή μετέφερε παιδιά, διπλωμάτες, επαναπατριζόμενους ναυτικούς, πολίτες ουδέτερων χωρών και ανταλλάξιμους αιχμαλώτους πολέμου, πάντα υπο την αιγίδα του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού.

[seaways_lover]

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Μέλισσα" ένα λεύκωμα .........................Μια σκέψη είναι ότι ο κύριος με το λευκό κουστούμι θα μπορούσε να είναι ο καλός φίλος Nicholas Peppas, δίπλα του στέκει ο Ellinis και παραδίπλα ο T.S.S. APOLLON.

53251

53252




Φίλε μου Αντώνη σ' ευχαριστώ για την ενημέρωση. Σιγουρα το εν λόγω βιβλίο θα προστεθεί στην βιβλιοθήκη μου. Να 'σαι καλά. :D

[Nicholas Peppas]

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Μέλισσα" ένα λεύκωμα στο οποίο είκοσι επτά συγγραφείς μυθιστορούν την Ελλάδα της θάλασσας.
Την επιστημονική επιμέλεια έχουν οι Σπύρος Ασδραχάς, Αναστάσιος Τζαμτζής και Τζελίνα Χαρλαύτη.

Η καταχώρηση που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στη σημερινή "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" (Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009) στη στήλη "Ανθρώπινα", την επιμέλεια της οποίας έχει ο Γιώργος Κιούσης.

Το άρθρο συνοδεύεται από μια εξαιρετική φωτογραφία στην οποία τρεις άνθρωποι χαιρετούν ένα καράβι.
Το καράβι, μάλλον, πρέπει να είναι σουηδικό και να χρησιμοποιείται ως πλωτό νοσοκομείο.
Πιθανόν, η φωτογραφία να έχει τραβηχτεί στην διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Αυτά όλα με κάθε επιφύλαξη, μιας και ακόμα δεν έχουμε το βιβλίο στα χέρια μας.

Μια σκέψη είναι ότι ο κύριος με το λευκό κουστούμι θα μπορούσε να είναι ο καλός φίλος Nicholas Peppas, δίπλα του στέκει ο Ellinis και παραδίπλα ο T.S.S. APOLLON.

53251

53252





Ευχαριστω πολυ φιλε Αντωνη. Θα το αγορασω γρηγορα. Οσο για το ασπρο κοστουμι, ναι μου χοραγε καποτε... Αλλα τωρα;

[nikosnasia]

Στην ταινία του Δημήτρη Δαδήρα υπάρχουν σκηνές από τον Πειραιά, το ΑΓΓΕΛΙΚΑ, το ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ, το ΠΗΓΑΣΟΣ. Λίγο ανακατεμένα τα πράγματα και πολλές σκηνές από το ΑΓΓΕΛΙΚΑ θυμίζουν αυτές από την ταινία ΡΑΝΤΕΥΟΥ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ,καθώς το σενάριο της ταινίας παρουσιάζει πάλι ένα ταξίδι Πειραιάς Κέρκυρα.
53531

53532

53533

53534

[nikosnasia]

53535

53536

53537

[Nicholas Peppas]

ΑΠΙΘΑΝΟ! Νικο, τι μας βρηκες!

Επισης κοιταξε το Σιμκα που μεταφερεται στο καταστρωμα

[τοξοτης]

53535

53536

53537

Ερώτηση προς τους ειδικούς :

To Πήγασος που αναφέρεται στην ταινία ( στο σωσίβιο στη σκάλα) έχει σχέση με τον Πήγασο που αναφέρεται στα <Παλιά liners-Ocean liners> και στο θέμα <Pegasus> του Nicholas ???
Αν όχι ποιός Πήγασος είναι ???

[Nicholas Peppas]

Ερώτηση προς τους ειδικούς :

To Πήγασος που αναφέρεται στην ταινία ( στο σωσίβιο στη σκάλα) έχει σχέση με τον Πήγασο που αναφέρεται στα <Παλιά liners-Ocean liners> και στο θέμα <Pegasus> του Nicholas ???
Αν όχι ποιός Πήγασος είναι ???

Αυτο εδω
http://www.nautilia.gr/forum/showpost.php?p=210897&postcount=13

[Nicholas Peppas]

Αυτο εδω
http://www.nautilia.gr/forum/showpost.php?p=210897&postcount=13

Και αυτο
http://www.nautilia.gr/forum/showpost.php?p=168770&postcount=1
Και αυτο
http://www.nautilia.gr/forum/showpost.php?p=170200&postcount=2

[Roi Baudoin]

Φίλε Νίκο, η ταινία είναι πραγματικό κελεπούρι.
Την έψαχνα εδώ και πολύ καιρό.

Τα πλάνα της ταινίας είναι πραγματικά μοναδικά.
Ο "Πήγασος" και το "Αγγέλικα" στις μεγάλες τους ομορφιές.

Μια ερώτηση προς ναυτιλομένους είναι αν ο πλοίαρχος που διακρίνεται στο πλάνο είναι ο περίφημος πλοίαρχος Φωκάς, ο θρύλος του "Σεμίραμις".

Σ' ευχαριστούμε πολύ.

Φίλε Nicholas Peppas, πρέπει κάποια στιγμή να οργανώσουμε μια προβολή με αποσπάσματα από ταινίες όπως αυτή.
Εως τώρα, οι ταινίες με έχουν όλοι μαζί ανακαλύψει ξεπερνούν τις εκατό ...
Φαντάζομαι ότι τα σχόλια που θα ακουστούν θα είναι εξαιρετικά ...

[T.S.S. APOLLON]

53535

53536

53537
Φιλε nikosnasia το ευρημα ειναι απιθανο και μεταξυ των αλλων πλοιων σε ομορφη ποζα φαινεται και το Ηπειρος του Π.Ποταμιανου.

[nikosnasia]

Η ταινία αυτή, όπως και πολλές άλλες, έχουν πολύ όμορφες σκηνές από το ταξίδι τις οποίες έχω μοντάρει αλλά δυστυχώς δεν ξέρω πως να ανεβάσω video.Σε τι μορφή αρχείο πρέπει να είναι το video ; Επίσης περισσότερες εικόνες από τις ταινίες θα μπορούσαν να ανεβούν σαν αρχείο παρουσίασης power point,αλλά δυστυχώς παρόλο που έχω φτιάξει τέτοιο αρχείο δεν ανεβαίνει.

[Nicholas Peppas]

Η ταινία αυτή, όπως και πολλές άλλες, έχουν πολύ όμορφες σκηνές από το ταξίδι τις οποίες έχω μοντάρει αλλά δυστυχώς δεν ξέρω πως να ανεβάσω video.Σε τι μορφή αρχείο πρέπει να είναι το video ; Επίσης περισσότερες εικόνες από τις ταινίες θα μπορούσαν να ανεβούν σαν αρχείο παρουσίασης power point,αλλά δυστυχώς παρόλο που έχω φτιάξει τέτοιο αρχείο δεν ανεβαίνει.

Φιλε Νικο

Αν σε βοηθαει, εγω παιζω την παλια ταινια σε DVD η σε CD-DVD και την σταματω στο πλανο που θελω να δειξω. Επειτα χρησιμοποιω το συστημα "Grab" που υπαρξει σε ολους τους Mac. Αρπαζω το πλανο σε tiff, το αλλαζω σε jpg και το προσθετω μετα

Επισης, αν εξω καμμια δεκαρια εικονες τις βαζω την μια διπλα στην αλλη και χρησιμοποιω το "Grab" να τις κανω ολες μια εικονα



Νικος

[Apostolos]

Εμένα μου αρέσει ο τηλέγραφος που σε αντίθεση με την σημερινή ξενομανία έχει τα παραγγέλματα στα ελληνικά!

[Roi Baudoin]

Ας διαβάσουμε το ποίημα ενός σπουδαίου ποιητή.
Ενδεχομένως, όχι και τόσο γνωστού, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία.


Το ποίημα έχει τίτλο"H Kλεοπάτρα, η Σεμίραμις και η Θεοδώρα” και γράφτηκε στα 1929 από τον Αλέξανδρο Μπάρα, λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Μενέλαου Αναγνωστόπουλου.


Στο παρακάτω ιστολόγιο διαβάζουμε λίγα βιογραφικά στοιχεία
http://notforthemass.blogspot.com/2009/02/blog-post_06.html

"Ο ποιητήςγεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1906 και πέθανε στην Αθήνα το 1990. Στα εφηβικά του χρόνια μετά τη Μικρασιατική καταστροφή έζησε για περισσότερο από δυο χρόνια στο Κάιρο της Αιγύπτου κοντά σε συγγενείς του. Γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να αποφοιτήσει ποτέ. Εργάστηκε για τριανταπέντε χρόνια ως υπάλληλος του Διπλωματικού Σώματος στο ελληνικό προξενείο της Κωνσταντινούπολης και από το 1966 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ταξίδεψε ανά τον κόσμο.

Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε με δημοσιεύσεις ποιημάτων σε εφημερίδες του Καΐρου και της Κωνσταντινούπολης. Το 1929 έγινε γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους με τη δημοσίευση στο περιοδικό "Αλεξανδρινά Γράμματα" του ποιήματος "Η Κλεοπάτρα, η Σεμίραμις και η Θεοδώρα", που θεωρήθηκε πρωτοποριακό για εκείνα τα χρόνια. Συνεργάστηκε επίσης με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής του."



"H Kλεοπάτρα, η Σεμίραμις και η Θεοδώρα”

Ένα κάθε βδομάδα,
στην ορισμένη μέρα,
πάντα στην ίδιαν ώρα,
τρία βαπόρια ωραία,
η “Kλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κΆ η “Θεοδώρα”,
ανοίγουνται απΆ την προκυμαία
στις εννέα,
πάντα για τον Περαία,
το Mπρίντιζι και το Tριέστι,
πάντα.

Xωρίς μανούβρες κΆ ελιγμούς
και δισταγμούς
κιΆ ανώφελα σφυρίγματα,
στρέφουνε στΆ ανοιχτά την πρώρα,
η “Kλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κΆ η “Θεοδώρα”,
σαν κάποιοι καλοαναθρεμμένοι
που φεύγουν από ένα σαλόνι
χωρίς ανούσιες χειραψίες
και περιττές.

Aνοίγουνται απΆ την προκυμαία
στις εννέα,
πάντα για τον Περαία,
το Mπρίντιζι και το Tριέστι,
πάντα –και με το κρύο και με τη ζέστη.

Πάνε
να μουντζουρώσουν τα γαλάζια
του Aιγαίου και της Mεσογείου
με τους καπνούς των.
Πάνε για να σκορπίσουνε τοπάζια
τα φώτα τους μέσΆ στα νερά
τη νύχτα.
Πάνε
πάντα μΆ ανθρώπους και μπαγκάζια…

H “Kλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κΆ η “Θεοδώρα”,
χρόνια τώρα,
κάνουν τον ίδιο δρόμο,
φτάνουν την ίδια μέρα,
φεύγουν στην ίδιαν ώρα.

Mοιάζουν υπάλληλοι γραφείων
που γίνανε χρονόμετρα,
που η πόρτα της δουλειάς,
αν δεν τους δει μια μέρα να περάσουν
από κάτω της,
μπορεί να πέσει.

(Όταν ο δρόμος είναι πάντα ίδιος
τι τάχα αν είναι σε μια ολόκληρη Mεσόγειο
ή απΆ το σπίτι σΆ άλλη συνοικία;)
H “Kλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κΆ η “Θεοδώρα”
είναι καιρός και χρόνια πάνε τώρα
του βαρεμού που ενοιώσαν την τυράννια,
να περπατούν πάντα στον ίδιο δρόμο,
να δένουνε πάντα στα ίδια λιμάνια.

Aν ήμουν εγώ πλοίαρχος,
ναι –si jΆ&#233;tais roi!–
αν ήμουν εγώ πλοίαρχος
στην “Kλεοπάτρα”, τη “Σεμίραμη”, τη “Θεοδώρα”,
αν ήμουν εγώ πλοίαρχος
με τέσσερα χρυσά γαλόνια
κι αν μΆ άφηναν στην ίδια αυτή γραμμή
τόσα χρόνια,
μια νύχτα σεληνόφεγγη,
στη μέση του πελάγου,
θΆ ανέβαινα στο τέταρτο κατάστρωμα
κι ενώ θΆ ακούγουνταν η μουσική
που θαΆ παιζε στης πρώτης θέσης τα σαλόνια,
με τη μεγάλη μου στολή,
με τα χρυσά μου τα γαλόνια
και τα χρυσά μου τα παράσημα,
θαΆ γραφα μιαν αρμονικότατη καμπύλη
από το τέταρτο κατάστρωμα
μέσΆ στα νερά,
έτσι με τα χρυσά μου,
σαν αστήρ διάττων
σαν ήρως ανεξήγητων θανάτων.

(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1954)

[nikosnasia]

Η γνωστή ταινία του Γ.Δαλανίδη "Ενας βλάκας και μισός" ξεκινά με πλάνα περίπου 2 λεπτών από το λιμάνι του Πειραιά.Η ταινία γυρίστηκε το 1959.
55352

55353

55354

55355

[nikosnasia]

Και μερικές ακόμα σκηνές από την αποβίβαση του Δ. Παπαγιανόπουλου.
55356

55357

55358

[nikosnasia]

Ο ΧΡΥΣΟΣ ΚΙ Ο ΤΕΝΕΚΕΣ (1962)



ΣΕΝΑΡΙΟ - ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ι. ΝΤΑΪΦΑΣ

ΠΑΙΖΟΥΝ: Μ. ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ - Π. ΖΕΡΒΟΣ - Μ. ΚΟΥΝΕΛΑΚΗ - Λ. ΔΙΑΝΕΛΛΟΣ Κ.Α.
ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΣΚΗΝΕΣ ΜΕ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ TYPALDOS LINES & S.LIVANOS, TO ΤΡΑΜ
ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΣΤΑΘΜΟΣΛΑΡΙΣΗΣ-ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ-ΤΕΛΩΝΕΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ (ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ "ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΝ".
56636

56637

56638

[nikosnasia]

ΤΟ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ, ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΙΑ ΛΕΥΚΑ "ΙΤΑΛΙΑΝΙΚΑ" ΠΟΥ Η ΠΛΩΡΗ ΤΟΥ ΑΚΟΥΜΠΑ ΣΤΗ ΑΠΟΒΑΘΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΗΤΗ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΟΥ 1962.
56639

56640

56641

56642

[nikosnasia]

ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΡΣΑΝΑ.
56643

56644

56645

56646

[Roi Baudoin]

Πανέμορφες εικόνας της καθημερινότητας του Πειραιά του 1962.

Την ίδια εποχή, στην Αθήνα, ο Μάνος Χατζιδάκις ανεβάζει την υπέροχη παράσταση με τον τίτλο "Οδός Ονείρων".

Ξεκινάμε, λοιπόν, από τη Σάμο με τον "Φίλιππο", φθάνουμε στον Πειραιά, παίρνουμε το τραμ και με λίγο ποδαρόδρομο καταλήγουμε στο Θέατρο Μετροπόλιταν για την "Οδό Ονείρων".

Ο Δημήτρης Χορν, η Μάρω Κοντού, ο Γιώργος Μαρίνος σε στιγμές μαγικές.

Το λιμάνι των ονείρων συναντά την "Οδό Ονείρων".

Ευχαριστούμε πολύ.

[nikosnasia]

Μιά ακόμη ταινία, Κωμωδία, του παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου, Παραγωγής 1961 με Σκηνοθέτη τον Γιώργος Θεοδοσιάδη, Σεναριογράφο τον Ναπολέοντα Ελευθερίου και πρωταγωιστές τους Λάμπρο Κωσταντάρα,Γιάννη Γκιωνάκη, Μίρκα Καλατζοπούλου,Γιώργο Μπέλλο,Μαρίνα Πεφάνη,Γιώργο Πάντζα,Αλέκα Στρατηγού και Θανάση Βέγγο.
Τίτλος της "Ερωτικά Παιχνίδια".
Κατά την διάρκεια της ταινίας οι πρωταγωνιστές ταξιδεύουν στην Αίγινα με το ΧΑΡΑ.
Το ΧΑΡΑ εν πλώ προς Αίγινα:
56755

56756

56757

56758

[nikosnasia]

Κατά την διάρκεια του ταξιδιού οι πρωταγωνιστές διασκεδάζουν στο κατάστρωμα με τα τραγούδια του Γ.Μητσάκη
56760
Με την άφιξη τους στην Αίγινα συναντούν το ΑΙΓΙΝΑ (το οποίο με ένα μικρό μοντάζ φαίνεται ολόκληρο).
56761
Στο νησί ετοιμάζονται να τους υποδεχθούν
56762

[nikosnasia]

Στο χώρο απέναντι από το πρακτορείο του πλοίου
56766
αποβιβάζονται για να περάσουν όμορφες στιγμές στο νησί.
56767
56768
56769

[τοξοτης]

Μιά ακόμη ταινία, Κωμωδία, του παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου, Παραγωγής 1961 με Σκηνοθέτη τον Γιώργος Θεοδοσιάδη, Σεναριογράφο τον Ναπολέοντα Ελευθερίου και πρωταγωιστές τους Λάμπρο Κωσταντάρα,Γιάννη Γκιωνάκη, Μίρκα Καλατζοπούλου,Γιώργο Μπέλλο,Μαρίνα Πεφάνη,Γιώργο Πάντζα,Αλέκα Στρατηγού και Θανάση Βέγγο.
Τίτλος της "Ερωτικά Παιχνίδια".
Κατά την διάρκεια της ταινίας οι πρωταγωνιστές ταξιδεύουν στην Αίγινα με το ΧΑΡΑ.
Το ΧΑΡΑ εν πλώ προς Αίγινα:
56755

56756

56757

56758

Aγαπητέ <nikosnasia> οι φωτογραφίες σου του ΧΑΡΑ είναι πραγματικό ντοκουμέντο. Εκτός λάθους δε θυμάμαι να έχω δει πουθενά τόσο καθαρές φωτογραφίες του.
ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ για αυτό που μας προσέφερες

[Nicholas Peppas]

Oι αδελφοι Γαζιαδη της Dag Fiilms, ιδιαιτερα ο Δημητριος Γαζιαδης, υπηρξαν απο τους σκαπανεις του ελληνικου κινηματογραφου. Kινηματογραφιστες, ακολουθουν τα γεγονοτα και την Μικρασιατικη εκστρατεια.

Tο ελληνικο Yπουργειο των Eξωτερικων ανεθεσε στον Δημητριο Γαζιαδη να γυρισει ταινια με τιτλο το Eλληνικο θαυμα.

Την ταινια την εχω στην συλλογη μου.. Εδω μερικα πλανα (stills) πρωτα απο την αφιξη του Ελληνικου στρατου στην Σμυρνη και μετα απο την καταστροφη της Σμυρνης Οι δυο πραταγωνιστες ειναι ... Ρωσοι ηθοποιοι! Δεν εχω εντοπισει τα πλοια ακομη. Πιθανως να θελει να βοηθησει ο Αρης ... που ξερει καλα τα φουγαρα!

58662

58666

58664

58665

[Nicholas Peppas]

Oι αδελφοι Γαζιαδη της Dag Fiilms ακολουθουν τα γεγονοτα και την Μικρασιατικη εκστρατεια. O Δημητριος Γαζιαδης γυρισε ταινια με τιτλο το Eλληνικο θαυμα. Εδω μερικα πλανα (stills) απο την καταστροφη της Σμυρνης Οι δυο πρωταγωνιστες ειναι ... Ρωσοι ηθοποιοι!

58667

58668

58669

58670

[nikosnasia]

Στον Πειραιά του 1969 μας μεταφέρει η ταινία ΞΥΠΝΑ ΚΑΥΜΕΝΕ ΠΕΡΙΚΛΗ με βασικό πρωταγωνιστή τον Νίκο Σταυρίδη.Είναι κι αυτή μία από τις πολλές ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου που δεν ξεχνούν το μεγάλο λιμάνι και παρουσιάζουν έστω και λίγα πλάνα από αυτό και τα καράβια του. Έξ φωτογραφίες από την ταινία αυτή με το Πορτοκαλής ΄Ηλιος, την Αγία Κυριακή, τον Κανάρη και άλλα πλοία της εποχής αυτής.
59349

59350

59351

[nikosnasia]

59354

59355

59356

[Roi Baudoin]

Τα πλάνα είναι πραγματικά υπέροχα.

Η αναζήτηση, πλέον, έχει φτάσει σε τέτοιο βάθος που ανασύρονται πλάνα και από ταινίες που, προσωπικά, δεν τις έχω δει ποτέ.

Μεταξύ άλλων, πρέπει να βλέπουμε και το "Φίλιππος", το "Καραϊσκάκης"/"Μιαούλης, δύο από τα πλοία του Ευθυμιάδη και κάποια ακόμα.

Πάντα τέτοια.

[nikosnasia]

Στην γνωστή ταινία πολεμική Κοντσέρτο για πολυβόλα, του 1967 σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, σενάριο Νίκου Φώσκολου, και πρωταγωνιστές τους Τζένη Καρέζη, Μάνο Κατράκη, Κώστα Καζάκο, Ανδρέα Μπάρκουλη, Ζώρα Τσάπελη και Σπύρο Καλογήρου, εμφανίζεται το πλοίο VENUS να διασχίζει τον Ισθμό της Κορίνθου στην περιοχή των Ισθμίων.
Τέσσερεις χαρακτηριστικές σκηνές από την διέλευση του πλοίου νηολογίου FAMAGUSTA (Αμμόχωστος).
60605

60606

60607

60608

[nikosnasia]

Ορισμένες σκηνές από μια ερωτικοαστυνομική ταινία με τίτλο ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΓΥΜΝΟ ΤΗΣ ΣΩΜΑ διαδραματίζονται σε ντάνα παροπλισμένων πλοίων ανάμεσα τους δύο γνωστά του ΚΑΒΟΥΝΙΔΗ το ΠΟΛΙΚΟΣ και το καμμένο ΦΙΛΙΠΠΟΣ. Δυστυχώς η ανάλυση της ταινίας που έχω δεν είναι καλή και ως εκ τούτου και οι σκηνές το ίδιο.
61177

61178

61179

61180

[Roi Baudoin]

Η προσφορά σου, φίλε nikosnasia, είναι ανεκτίμητη.
Ότι και να πει κανείς θα είναι λίγο.

Οι εικόνες από την ταινία είναι μοναδικές.

Ελπίζω ότι σύντομα θα την βρούμερ σε λίγο καλύτερη ανάλυση.

[XaMeNoS]

μηπως εχει καποιος τους στιχους απο το οι 7 νανοι στο S/S Cyrenia???
και ξερεις κανεις τι ειναι το S/S ??

[mastrokostas]

S/S =Steam ship !

Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις.
Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.
Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις.
Ο πιο μικρός αχολογάει μ' ένα καλάμι.

Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής τα δυο ποδάρια.
Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη το τιμόνι.
Μ' ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ τη μαλάρια
κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίτες ζυμώνει.

Απ' το ποδόσταμο πηδάνε ως τη γαλέτα.
-Μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατήρι;
Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα
ποιος ρήγα γιός θε να την πιεί σ' ένα ποτήρι.

Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ, που λύνεις μάγια,
κατάφερε το σταυρωτό του νότου αστέρι
σωρός να πέσει να σκορπίσει στα σπιράγια,
και πες του κάτω από ένα δέντρο να με φέρει.

Ο Τοτ, του λείπει το ένα χέρι μα όλο γνέθει,
τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει.
Εσθήρ, ποια βιβλική σκορπάς περνώντας μέθη;
Ρούθ, δε μιλάς; Γιατί τρεκλίζουμε οι διακόσιοι;

Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
- Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
- Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.

Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε.
Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει.
Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι...
Ο πιο στερνός μ΄έναν αυλό με νανουρίζει.

Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
- Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
- Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.

[Eng]

Απο σενα ΣΙΓΟΥΡΑ περιμενα να απαντησεις στο ερωτημα του XaMeNoS.
Ομως μιας και ειμαι στο θεμα με τους στοιχους, θα σας πω εγω εναν που τον εχω παντα στο μυαλο μου οταν ταξιδευω...
"Όλον τον κοσμο εγύρισες, μα τίποτα δεν ειδες..." Καββαδίας

[Harry14]

S/S =Steam ship !

Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις.
Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.
Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις.
Ο πιο μικρός αχολογάει μ' ένα καλάμι.

Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής τα δυο ποδάρια.
Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη το τιμόνι.
Μ' ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ τη μαλάρια
κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίτες ζυμώνει.

Απ' το ποδόσταμο πηδάνε ως τη γαλέτα.
-Μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατήρι;
Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα
ποιος ρήγα γιός θε να την πιεί σ' ένα ποτήρι.

Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ, που λύνεις μάγια,
κατάφερε το σταυρωτό του νότου αστέρι
σωρός να πέσει να σκορπίσει στα σπιράγια,
και πες του κάτω από ένα δέντρο να με φέρει.

Ο Τοτ, του λείπει το ένα χέρι μα όλο γνέθει,
τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει.
Εσθήρ, ποια βιβλική σκορπάς περνώντας μέθη;
Ρούθ, δε μιλάς; Γιατί τρεκλίζουμε οι διακόσιοι;

Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
- Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
- Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.

Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε.
Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει.
Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι...
Ο πιο στερνός μ΄έναν αυλό με νανουρίζει.

Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
- Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
- Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.
Απο τα πιο μαγευτικα ποιηματα του Καββαδια (ειδικα η ερμηνεια του Μικρουτσικου ανεπαναναληπτη) αλλα δεν μπορω με τιποτα να το κατανοησω:(

[Αλκυόνη]

Είναι πάρα πολλές οι στιγμές που ανατρέχουμε στα αρχαία κείμενα να βρούμε, να πληροφορηθούμε για διάφορα πράγματα που αφορούν την καθημερινή μας πραγματικότητα.

Ενδιαφέρον προκαλούν οι στίχοι του Ησίοδου (τέλη 8ου- αρχές 7ου αιώνα π.Χ) απο το διδακτικό του έργο Έργα και Ημέραι, σχετικά με τον καιρό, τους μήνες, τα σημάδια για να μπαρκάρει κανείς, καθώς επίσης τι μέτρα προστασίας πρέπει να πάρει κανείς προκειμένου να μην καταστραφεί το καράβι του απο την κακοκαιρία, όσο είναι αγκυροβολημένο.

Μετάφραση απο τους στίχους 619-631:

Κι αν για ταξίδια στη άγρια θάλασσα πόθος πιάνει,
όταν οι Πλειάδες τη βαριά δύναμη του Ωρίωνα (τέλη Οκτώβρη- αρχές Νοέμβρη) ξεφεύγοντας πέφτουν στον ομιχλώδη πόντο, τότε όλων των ειδών των ανέμων οι άγριες πνοές φυσάνε και τότε να μην έχεις καράβια στον κρασάτο πόντο, και θυμήσου να δουλεύεις τη γη όπως σου ορμηνεύω. Και το καράβι τράβα στη στεριά και καλά στερέωσέ το με πέτρες ολόγυρα, για ν΄αντέξουν την ορμή των ανέμων που φυσάνε υγροί βγάζοντας τον πείρο, για να μην τον σαπίσει η βροχή του Δία. Κι όλη την αρματωσιά του φροντισμένα φύλαξέ την στο σπίτι σου όμορφα τυλίγοντας τα φτερά του ποντοπόρου καραβιού. και το καλοδουλεμένο τιμόνι σου κρέμασε πάνω απ' τον καπνό (τζάκι).

Μετάφραση απο τους στίχους 663-682:

Πενήντα μέρες μετά απ' το γύρισμα του ήλιου (Ιούλιο- Αύγουστο), όταν
τελειώσει η εποχή του κοποιαστικού καλοκαιριού, είναι στην ώρα του ο πλους για τους θνητούς, ούτε το καράβι θα τσακίσεις, ούτε τους άντρες θα πεθάνει η θάλασσα, εκτός αν πρόθυμα ο γεοσείστης Ποσειδώνας ή ο Δίας ο βασιλιάς των αθανάτων θέλει να το καταστρέψει.
Τότε χωριστές φυσάνε οι αύρες κι ο πόντος είναι ακίνδυνος, ξένοιαστος τότε εμπιστεμένος τους ανέμους το γρήγορο καράβι τράβηξε στον πόντο και βάλε μέσα όλο το φορτίο και βιάσου όσο μπορείς στο σπίτι πίσω να γυρίσεις. και μην περιμένεις το νέο κρασί και τη βροχή του φθινοπώρου και το χειμώνα που έρχεται και του Νοτιά τις θύελλες που σηκώνει τη θάλασσα ταιριάζοντας στη βροχή του Δία την πολλή φθινοπωρινή και κάνει βαρύ τον πόντο.
Κι άλλος είναι πλους ανοιξιάτικος για τους ανθρώπους, κι όταν πρώτη φορά, όσο η κουρούνα που έκατσε σημάδι κάνει, τόσο φανούν στον άνθρωπο τα φύλλα στην άκρη άκρη των κλαδιών, τότε περνιέται η θάλασσασ, αυτός είναι ο ανοιξιάτικος πλους..........

[Roi Baudoin]

Ευχαριστούμε πολύ την καλή φίλη Αλκυόνη για το αρχαίο ταξίδι που μας πρόσφερε μέσα από το έργο του Ησίοδου.

Σε κάποια άλλα σημεία του βιβλίου του Ησίοδου, αλλά και σε άλλα βιβλία αρχαίων συγγραφέων, περιγράφονται κάποια ταξίδια σε θάλασσες ολότελα διαφορετικές από αυτές θα περιμέναμε να ταξιδεύουν οι αρχαίοι Μυκηναίοι.
Οι Μυκηναίοι υπήρξαν μεγάλοι θαλασσοπόροι και δεν αποκλείεται να ήταν ακόμα και ωκεανοπόροι.
Όλα αυτά φαίνεται να προκύπτουν μέσα από τα αρχαία βιβλία.

Σύντομα η συνέχεια.

[Nicholas Peppas]

Μερικα πλανα απο το εργο 100 Χιλιαδες Λιρες του 1948 με τον Μιμη Φωτοπουλο και τον Ντινο Ηλιοπουλο. Το σεναριο ηταν του Nικου Τσιφορου

Το κινηματογραφικο αυτο εργο ειχε μεγαλη σημασια για τον Ελληνικο κινηματογραφο μια και ηταν η πρωτη προσπαθεια του σκηνοθετου να καθιερωσει το διδυμο Φωτοπουλου−Ηλιοπουλου. Εμειναν μαζι σαν πασιγνωστοι κωμικοι για δεκα τουλαχιστον χρονια...

Απο παλια, ο Φωτοπουλος εκανε παντα τον λαικο τυπο ενω ο Ηλιοπουλος ηταν ο κομψος και λεπτεπιλεπτος.

Μετα απο την τρομακτικη επιτυχια της Καλπικης Λιρας ("Αοματος....") και του Λατερνα, φτωχεια και γιλοτιμο ("Να καααθεεεεσαι..."), ο Φωτοπουλος βγηκε μονος του σε εργα. Απο την πλευρα του ο Ηλιοπουλος συνεργαστηκε με την Μαιρη Αρωνη, μεχρι που (στις αρχες της δεκαετιας του 1960) αρχισε να εμφανιζεται σαν παρτνερ της Ρενας Βλαχοπουλου στα εργα του Γιαννη Δαλιανιδη... Αργοτερα συνεχισε με την Μαρω Κοντου.

Προσεξτε τα ν της αιτιατικης στον τιτλο... Η ταινια ηταν παραγωγη της αγνωστης μας ΜΕΡ ΦΙΛΜ!

68226

Εδω δυο υποτιθεμενοι Αμερικανοι ναυτες μπροστα στο κατα τα αλλα αγνωστο μου φορτηγο Λουλα

68227

[Nicholas Peppas]

Αλλα πλανα απο το εργο 100 Χιλιαδες Λιρες του 1948 με τον Μιμη Φωτοπουλο και τον Ντινο Ηλιοπουλο.

Εδω οι ιδιοι Αμερικανοι ναυτες μπροστα στο Καδιω.

68228

Και οι δυο πρωταγωνιστες μιλανε μπροστα απο το Tετη (αριστερα) και το Αιγαιον (δεξια).
Η σκηνη ειναι απιθανη. Ο Φωτοπουλος επαινει τον Ηλιοπουλο για την εμφανιση του
Φ: Κουστουμακι;
Η: Με δοσεις
Φ: Ασπρο πουκαμισο;
Η: Με δοσεις.
Φ: Παπουτσια;
Η: Με δοσεις!


68229

[Nicholas Peppas]

Αλλα πλανα απο το εργο 100 Χιλιαδες Λιρες του 1948 με τον Μιμη Φωτοπουλο και τον Ντινο Ηλιοπουλο.

Και εδω ο Μιμης Φωτοπουλος μπροστα στο σχεδον αγνωστο μας Παργα για το οποιον γραψαμε αλλου. http://www.nautilia.gr/forum/showthread.php?t=86421

68230


Και μια ωραια σκηνη με τους δυο μεγαλους μας κωμικους. Εχουν βγει για διασκεδαση στο .. Μελαγχολικο Νουφαρο!

68231

[Nicholas Peppas]

Αλλα πλανα απο το εργο 100 Χιλιαδες Λιρες του 1948 με τον Μιμη Φωτοπουλο και τον Ντινο Ηλιοπουλο.

Και μια και αυτη η σελιδα το επιτρεπει, εδω και μια σκηνη με την Καιτη Πανου και τον Μιμη Φωτοπουλου. Δυστυχως η Καιτη Πανου εχει ξεχασθει απο τον περισσοτερο κοσμο παρ' οτι θεωρειται η πρωτη ενζενι του Ελληνικου κινηματογραφου. Γεννηθηκε το 1927 και πεθανε προσφατα, τον Μαιο 2008 σε ηλικια 81 ετων. Ηταν μια παρα πολυ καλη ηθοποιος που επαιξε διπλα στον Λαμπρο Κωνστανταρα σαν η συμπρωταγωνιστρια του στην περιοδο 1947−1960.

Δυο απο τις μεγαλες της ταινιες ηταν Η βιλλα με τα νουφαρα (1945, με τιον Δημητρη Μυρατ) και η Αννα Ροδιτη (1948, με τον Κωνστανταρα, τον Γιαννη Πρινεα και τον Λαλα Ιακωβιδη, μουσικη του Νικυ Γιακοβλεφ, τραγουδι η Μαιρη Λω). Αν βρει κανεις αυτη την ταινια, θα βρει και σκηνες με επιβατηγα στην Δωδεκανησο το 1948!!. Ισως την θυμοσαστε την Καιτη Πανου καπως αργοτερα σαν την μητερα της Αλικης Βουγιουκλακη στην γνωστη ταινια Χτυποκαρδια στο Θρανιο.
6823368234

Και εδω μια σπανιοτατη σκηνη με την Καιτη Πανου να παιζει τεννις στον Ομιλο Αντισφαιρισεως που ηταν τοτε (και τωρα) στην Βασιλισσης Ολγας, διπλα στο μονο τοτε ανοικτο Κολυμβητηριο των πενηντα μετρων στην Ελλαδα.

Η σκηνη αυτη μου θυμιζει τοσα πολλα απο την μεταπολεμικη Αθηνα των αρχων του 1950. Σε μια περιοχη οχι πανω απο ενος χιλιομετρου ηταν μαζευμενα:
1. Το Παναθηναικο Σταδιο (το ιδιο ολομαρμαρο σταδιο των Ολυμπιακων του 1896 εκει οπου η ΑΕΚ κατεκτησε το πρωτο Ευρωπαικο πρωταθλημα μπασκετ το 1968)
2. Το περιφημο γυμναστηριο Φωκιανος οπου κατεβαιναμε ολοι και γυμναζομαστε και οπου υπηρχαν κατι απλα καλαθια για τους τρελλους του μπασκετ. Εκει ερχοντουσαν τα νεα γυμνασιοπαιδα του 13ου Γυμνασιου Αρρενων Αθηνων, τα ιδια παιδια που επαιζαν συγχρονως στον θρυλικο Αμυντα, καθως και αλλα παιδια απο θρυλικες ομαδες μπασκετ, τον Μιλωνα και τον Πανελληνιο. Μιλαμε για μια περιοδο που εχει σχεδον σβυσει στην μνημη ολων, οταν τα ονοματα Αριστειδης
Ρουμπανης (1932− ), Θεμης Χολεβας (1926− ) και η χρυση πενταδα του Πανελληνιου κατακτουσε το Πανελληνιο Πρωταθλημα του 1953, 1955 και 1957
3. Το ανοικτο Ολυμπιακο κολυμβητηριο οπου χρυσες μορφες της κολυμβησεως ελαμψαν σαν αστρα και αλλαξαν τον που της κολυμβητικης ιστοριας μας, η απιθανη Πουπα Ρουμπεν, οι αδελφοι Ζησιμοι του ΑΟΠΦ, οι αδελφοι Κασιδοκωστα και ο Σιδορωφ του Παναθηναικου, ο Πολυμεροπουλος, ο Κυνηγαλακης και ο Διακατος του Ολυμπιακου, ο Ανδρεας Γαρυφαλλος και ο Μαρκουιζος του Εθνικου και τοσοι αλλοι
4. Ο Εθνικος, δηλαδη το γυμναστηριο του Εθνικου ΓΣ που μαζι με τον Πανελληνιο ΓΣ και τον Παναθηναικο ηταν οι τρεις συλλογοι με τις μεγαλες δαφνες στον αθλητισμο
5. Και τελος ο Ομιλος Αντισφαιρισεως, που ιδρυθηκε το 1895, εκει που μεγαλωσε το Ελληνικο τεννις και ανεδειχθησαν μεγαλοι Ελληνες πρωταθλητες και πρωταθλητριες

68236

[a.molos]

Σαν σήμερα γεννήθηκε στο μακρινό Χαρμπιν, ο καλύτερος -κατά τον Σεφέρη- χρήστης του ελληνικού (ποιητικού) λόγου. Αυτός που μας έκανε να αγαπήσουμε την θάλασσα, τα πλοία, τη φυγή, να ποθούμε το ανέφικτο.
Ο Κόλλιας θα ζεί για πάντα βαθιά στη ψυχή μας, ο λόγος του θα μας ταξιδευει μακριά "πέρα απ τη γέφυρα του Αδαμ στη νότια Κίνα .." .

[Roi Baudoin]

Αν θέλει κάποιος μπορεί να κυττάξει και εδώ σ' ένα θέμα που αφορά τον Νίκο Καββαδία και τα καράβια με τα οποία ταξίδεψε.

http://www.nautilia.gr/forum/showthread.php?p=299504#post299504

Ανάμεσα στα άλλα, υπάρχει και μια φωτογραφία του s/s Cyrenia, του πλοίου που αναφέρεται στο περίφημο ποίημα "Επτά νάνοι στο s/s Cyrenia".

[τοξοτης]

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΟΝΤΕΣΑΝΤΟΣ (1898 - 1965)

http://profile.ak.fbcdn.net/profile-ak-snc4/object2/1012/29/q42085064946_6437.jpg (http://te-in.facebook.com/group.php?gid=42085064946)


Ψαχνοντας στο διαδικτυο για κάποιο πλοίο έπεσα επάνω στο παρακάτω δημοσίευμα.
Ομολογώ ότι δε τον γνώριζα τον εν λόγω ποιητή
Επίσης δε γνωρίζω αν κάπου στο Nautilia.gr έχει δημοσιευθεί κάτι γι αυτόν , που κατά πολύ έχει βίο παρόμοιο του Νίκου Καββαδία.
Αν κάπου έχει δημοσιευθεί κάτι παρακαλώ το παρακάτω να μεταφερθεί εκεί.

http://te-in.facebook.com/topic.php?uid=42085064946&topic=12506

Tilemahos Ο Αλέξανδρος Μοντεσάντος γεννήθηκε το 1898 στο Αργοστόλι και πέθανε, έγκλειστος στο Δημόσιο ψυχιατρείο στο Δαφνί, το 1965. Ήταν το τριτότοκο παιδί του Παναγή Αλεξάνδρου Μοντεσάντου και της Ουρανίας Γεωργίου Καππάτου. Του Αλέξανδρου προηγήθηκαν δύο αδελφές, η Φρόνηση (1895) και η Ιωάννα (1897).
Από μια διαφήμιση στο "Ζιζάνιο" Αθήναι (7 Απριλίου 1916), όπου συνιστάται στους "διερχόμενους εντεύθεν συμπολίτες" το κουρείο του Παναγή Μοντεσάντου, οδός Πανεπιστημίου 55, συνάγεται ότι ο πατέρας του, που ήταν κουρέας, μετοίκησε στην Αθήνα. Εκείνη τη χρονιά; Πριν; Κανείς δεν γνωρίζει. Πάντως εκείνη είναι η χρονιά που πρωτομπαρκάρησε σαν δόκιμος πλοίαρχος ο Αλέξανδρος Μοντεσάντος από τον Πειραιά, με το πλοίο "ΜΕΝΤΩΡ", 1944 κ.ο.χ. (κόρων ολικής χωρητικότητας). Πόσα χρόνια έμεινε στη θάλασσα; Σύμφωνα με τη χρονολογία εισόδου του στο Δαφνί (1958), έμεινε 42 χρόνια. Σύμφωνα με τα στοιχεία θαλάσσιας υπηρεσίας του ΥΕΝ, μετά το 1948 δεν καταχωρήθηκε άλλη υπηρεσία. Πότε σταμάτησε να μπαρκάρει, το ?48 ή το ?58; Η πιθανότερη χρονολογία είναι η δεύτερη, και θα επανέλθουμε σ' αυτό. Με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε ότι μπάρκαρε ίσαμε το 1953. Αυτό συνάγεται από την ημερομηνία που συνοδεύει το ποίημα "Ουράκας", αφιερωμένο στη μητέρα του:

"ΒΙΣΚΑΪΚΟΣ"
Με αστραπόβροντα και στρίγγλιο φυσομάνι του Γαρμπή, πασεντζέρικο της Μπώρμας τρισπελώριο άσπρο βαπόρι, σαν καβάτζαρε τον Ρόκα 'πα στις Σκύλες ρίχνει πλώρη, και με φόρτε σκαμπανέβα στην Μπισκάγια πια έχει μπει.

Μα από τα έγκατά του ο κόρφος όπως έχει αφηνιαστεί, με τα βάραθρα που ανοίγει στ' άγρια, ξορκισμένα μέρη, βολοδέρνει όλο το τσούρμο ξεψυχούν οι πασεντζέροι και το πλεούμενο μουντάρει από καρίνα ως κουπαστή.

Τριακόσια εξήντα μίλια περαντζάδα κοντινή, μα όσες μέρες στο ουραγκάνι κόντρα νάχε ορθοπλωρίσει και μακάρι σ’ έρμη σπιάτζα με ζημιές νάχε ποδίσει, πα στις ξέρες τώρα, ο γίγας, θα 'πρεπε νάχε φανεί.

Κι ως κυλούν τα μερονύχτια και το ατρόμητο σκαρί, ρυμουλκά δεν το αγναντέψαν μήτε σε λιμάνι μπήκε, κι όπως ίχνος στον αιθέρα με το σύρμα δεν αφήκε, πάλε ο κόσμος τέτοιο σκάφος του χαμού δεν το θαρρεί.

Κι όμως τώρα κάποιο πόρτο πούταν πάντα γελαστό, πασεντζέρους και πραμάτειες άλλο πλιό δεν περιμένει, μα πνιγμένο μες τον πόνο κι όπως μόλις κι' ανασαίνει, τις παντιέρες του μεσίστιες κατεβάζει στον ιστό...

Αλέξανδρος Μοντεσάντος

Από τη συλλογή: "ΟΥΡΑΚΑΣ" 10/11/1953, γραμμένο κατά την αφιέρωση, στην Ιαπωνία. Αλλά και η καταχωρημένη υπηρεσία είναι κι αυτή γεμάτη ανακολουθίες. Για παράδειγμα, στο δελτίο στατιστικής του ΥΕΝ (Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας), ο Μοντεσάντος δεν εργάζεται σε κανένα πλοίο από το 1928 ίσαμε το 1932. Αυτήν τη χρονιά, μπαρκάρει με το πλοίο "ΡΙΤΑ ΧΑΝΔΡΗ" μόνο για 19 ημέρες, με λιμάνι ναυτολόγησης τη Σύρο, ως ανθυποπλοίαρχος. Στο προηγούμενο, όμως μπάρκο του με το πλοίο "ΦΡΙΝΤΩΝ", με λιμάνι ναυτολόγησης τον Πειραιά, από 1/11/?28 ίσαμε τις 19/11/?28 (δούλεψε μόνο 18 μέρες), δεν μπάρκαρε σαν Ανθυποπλοίαρχος αλλά σαν ναύτης.
Ύστερα από το 1932 που ναυτολογήθηκε μόνο για 18 μέρες, ναυτολογείται το 1945 στη Νέα Υόρκη, με το φορτηγό "ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ" ξανά σαν Ανθυποπλοίαρχος. Και η τελευταία καταχώρηση στο δελτίο θαλάσσιας υπηρεσίας του ΥΕΝ, είναι με το πλοίο "Γ. ΓΡΑΤΣΟΣ", από 25-10-?48 ίσαμε 29-10-?48, δούλεψε δηλαδή μόνο 4 μέρες. Ύστερα τίποτα. Μόνο με ένα πλοίο εμφανίζεται να μπάρκαρε σαν Υποπλοίαρχος: Με το "ΕΡΥΣΣΟΣ", από το λιμάνι της Νεαπόλεως, όπου έμεινε ναυτολογημένος μόνο για 18 ημέρες, από 21-8-?21 ίσαμε 8-9-?21. Μετά όμως ξαναεμφανίζεται σαν ναύτης σε έξι συνεχείς ναυτολογήσεις.
Πως ερμηνεύονται αυτά τα κενά και αυτές οι μεταπτώσεις στο ναυτολόγιο του Αλέξανδρου Μοντεσάντου; Μόνο με υποθέσεις μπορούμε να απαντήσουμε αφού δεν υπάρχουν στοιχεία: μπάρκαρε ότι έβρισκε. Ταξίδευε με πλοία υπό ξένη σημαία και αν πλοιάρχεψε ποτέ, αυτό έγινε με ένα τέτοιο πλοίο και δεν εξαγόρασε ποτέ την υπηρεσία. Σε μία ναυτική σταδιοδρομία 42 ετών, εμφανίζονται στο δελτίο καταχώρησης θαλάσσιας υπηρεσίας μόνο 3 χρόνια, 10 μήνες και 27 μέρες.
Παντρεύτηκε ποτέ; Τι έγιναν οι αδελφές του; Οι γονείς του επέστρεψαν στην Κεφαλονιά; Όλα αυτά παραμένουν ερωτήματα - μυστήρια που, ίσως, να μη διαλευκανθούν ποτέ. Και να, ίσως, γιατί ο δικηγόρος Διονύσιος Βούρβαχης, που βρισκόταν σε επαφή με τον Αλέξανδρο Μοντεσάντο, λέει ότι τον αποκαλούσαν "ο καπετάνιος φάντασμα".

Η Ποίηση του:
Ότι έμεινε για μας από τον Αλέξανδρο Μοντεσάντο, είναι μερικές επιστολές του στο Διονύσιο Βούρβαχη και στον ιστορικό Aγγελο - Διονύση Δεμπόνο, μερικές μαρτυρίες ανθρώπων που τον γνώρισαν προσωπικά, όπως οι ποιητές Παναγής Λευκαδίτης και Μάριος Μαρκίδης, και 20 ποιήματα, 14 από τα οποία εκτυπώθηκαν το 1990 από τον εκδοτικό οίκο "ΕΡΑΣΜΟ" του ποιητή Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου, με τον τίτλο BARCO: "MACAO".
H έκδοση συνοδεύεται από ένα σύντομο προλογικό σημείωμα του εκδότη κι έναν εκτενέστερο επίλογο του ποιητή Μάριου Μαρκίδη. Σ' αυτόν, ο Μαρκίδης αναφέρεται στη γνωριμία του με το Μοντεσάντο στο Δαφνί, ύστερα από παραίνεση του Παναγή Λευκαδίτη. Δεν το λέει στον επίλογό του, αλλά εκεί ήταν, μάλλον, ασκούμενος.
Η γνωριμία αυτή έγινε το 1963. Γράφει ο Μαρκίδης: "Ρυπαρός, αξύριστος, με την καμπούρα που αποκτούν με τα χρόνια οι ψηλοί, με την πυτζάμα του ψυχιατρείου, με υποδέχτηκε ευγενικά και ακατάδεκτα, σαν πλοίαρχος ξενωμερίτη και σαν νεαρό ποιητή".
Σ' αυτό το απόκοσμο μέρος έζησε τα τελευταία 7 χρόνια της ζωής του ο ποιητής Αλέξανδρος Μοντεσάντος. Από εκεί, όπου ο χρόνος σταματά για του ενοίκους του, πέρασε στον άλλο σταματημένο χρόνο του θανάτου στις 24 Δεκεμβρίου 1965. Όσο ζούσε, πριν σταματήσει γι' αυτόν ο χρόνος στο Δαφνί, φαίνεται πως είχε κατά νου να γράψει δύο ξεχωριστές ποιητικές συλλογές: μια με τον τίτλο του ομώνυμου ποιήματος "Ουράκας" και μία άλλη με τον τίτλο "28η Οκτωβρίου", τίτλος πάλι άλλου ποιήματος. Έτσι τουλάχιστον λέει ο ίδιος σε σημειώσεις που συνοδεύουν τα χειρόγραφα ποιήματά του.
Η θεματολογική δομή των ποιημάτων του Μοντεσάντου, μοιάζει με εκείνη του Νίκου Καββαδία της πρώτης ποιητικής συλλογής του "Μαραμπού". Και μοιάζει για δύο κυρίως λόγους: 1ον) είναι σχεδόν αδύνατο να γράψει κανείς ποίηση ναυτική, έμμετρη και ομοιοκατάληκτη, χωρίς κάπου να θυμίσεις τον πρώτο, τον καινοτόμο, που ήταν ο Καββαδίας. 2ον) ενώ υπάρχει μία μεγάλη διαφορά από την πρώτη ποιητική συλλογή του Καββαδία με τη δεύτερη, το "Πούσι", όπου η ποίησή του ανοίγει για να εκφράσει με τις προεκτάσεις της περισσότερα πράγματα, κόσμους και συναισθήματα, εκείνη του Μοντεσάντου μένει περισσότερο στην μονοδιάστατη θεματογραφία των "Μαραμπού".
Η διαφορά είναι ότι ενώ με τα "Μαραμπού" ο Καββαδίας κατάκτησε το Πανελλήνιο το 1933, μετά την έκδοσή τους, ο Μοντεσάντος παραμένει ακόμα άγνωστος. Γιατί μπορεί τα ποιήματα του Μοντεσάντου να μοιάζουν με τα ποιήματα των "Μαραμπού" λόγω της θεματολογικής τους δομής, της ναυτικής ορολογίας και μιας φυσικής επίδρασης που δέχτηκε από τον Καββαδία, αλλά έχουν τη δική τους συναισθηματική φόρτιση, τα δικά τους μέτρα και ρυθμούς και κινούνται μέσα στα δικά τους ποιητικά πλαίσια.
Παρά την ανισότητα μεταξύ τους, ένα μέρος από αυτά τα ποιήματα έπρεπε να έχουν γίνει γνωστά και να πάρουν την θέση τους μέσα στην Ελληνική θαλασσινή ποίηση. Για παράδειγμα, ενώ το κλίμα θυμίζει Καββαδία, το πλοίο, η θάλασσα, η στιγμή αλλά και η ναυτική ορολογία διαφέρουν. Ο Μοντεσάντος χρησιμοποιεί περισσότερο την ορολογία της γέφυρας.
Ο Καββαδίας χρησιμοποιεί την ορολογία ολόκληρου του πλοίου, και μέσα από αυτήν αγκαλιάζει και την στεριά, την ιστορία, την ζωγραφική κλπ. Στην ποίησή του κυριαρχεί η γυναίκα σε όλες της τις εμφάνσεις: γυναίκα - μέγαιρα, γυναίκα - μοίρα, γυναίκα - ίνδαλμα, γυναίκα - αγοραία κ.λ.π. Στην ποίηση του Μοντεσάντου εμφανίζεται μόνο σ' ένα ποίημα, επώνυμη. Είναι η ζωγράφος Ντιάνα Αντωνακάτου. Φυσικά εννοώ τη γυναίκα - σύμβολο που ενεργεί στο ποίημα σαν μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, γιατί υπάρχουν ακόμα τρεις αναφορές σε γυναίκες, αλλά εντελώς έμμεσες, διακοσμητικές, ουδέτερες. Μία ακόμα γυναικεία παρουσία στην ποίηση του Μοντεσάντου, που θα μπορούσε να έχει ψυχοπαθολογικό ενδιαφέρον, είναι η αφιέρωση του ποιήματος "Ουράκας" στη μητέρα του. Είναι το πιο απόκοσμο, το πιο καταθλιπτικό από όλα τα ποιήματά του. Γιατί αφιερώνεται σ' εκείνη; ΝΤΙΑΝΑ. Στου ωκεανού την σκληρή - ψυχοφάγα φουρτούνα, εκεί που δεν βρίσκεται - να σωθώ ένα νησί, κι εκεί που των πόθων μου - λέω, "Χάνεται η σκούνα", ψυχοσώστης λιμάνι - ξεπροβάλλεις... Εσύ!
Το ποίημα κατά πάσα πιθανότητα γράφτηκε στο ψυχιατρείο, γιατί φέρει το ΥΓ: "Αγαπητέ μου Νιόνιο (πρόκειται για τον δικηγόρο Διονύσιο Βούρβαχη, με τον οποίο αλληλογραφούσε από το Δαφνί), το άνω δια την δεσποινίδα Ντιάνα Αντωνακάτου". Το ερωτικό στοιχείο στο ποίημα είναι έντονο, αλλά όχι κυριαρχικό. Το στοιχείο που κυριαρχεί είναι η ερημιά, η απόγνωση. Επίσης, το ίδιο ποίημα υπάρχει χειρόγραφο σ' ένα άλλο γράμμα στο Βούρβαχη με τον τίτλο "Αγγέλα?... ?Αγγέλα - Ντιάνα" λοιπόν, άγγελος - σώστης στη φουρτούνα του νου του πλοιάρχου Μοντεσάντου.
Πρόκειται για στιγμές λογικών αναλαμπών. Σ' αυτές γράφτηκε το ποίημα. Ο φουρτουνιασμένος ωκεανός είναι συμβολικός. Είναι η άπατη απελπισία που αισθάνεται ο ποιητής σε κάποια στιγμή αυτογνωσίας μέσα στην αθλιότητα του ψυχιατρικού ασύλου που βρίσκεται έγκλειστος. Είναι ο ωκεανός που εκεί έχει κιόλας ναυαγήσει. Η Ντιάνα Αντωνακάτου είναι η ψευδαίσθηση του νησιού, σωτηρίας που δημιουργεί σαν αντίβαρο. Αλλά σωτηρία δεν υπάρχει. Το ναυάγιο είναι οριστικό. Οι δύο τελευταίοι, ελπιδοφόροι στίχοι, δεν τον βγάζουν από τη φουρτούνα της θλίψης, αντίθετα ηχούν σαν μια κούφια ευχή, γιατί το βάρος της κατάθλιψης τους βουλιάζει κι αυτούς. Ο σκοτεινιασμένος νους του μπορεί να ποθεί σωτηρία, αλλά η λογική αναλαμπή του ποιήματος λέει πως είναι ανέφικτη.
Οι ποιητικές εικόνες είναι εντυπωσιακές: Η φουρτούνα δεν σκοτώνει τον άνθρωπο αλλά την ψυχή και στον ταραγμένο ωκεανό του νου του, όπου χτυπιέται η "σκούνα των πόθων" του, υπάρχει μόνο ερημιά. Ο Ειρηνικός είναι ένα φουρτουνιασμένο χάος απ' όπου προσπαθεί, αλλά δεν υπάρχει ελπίδα να βγει.
Σαν μέρος της σημείωσης στο χειρόγραφο ποίημα υπάρχει και η εξής λεζάντα: "Από την συλλογήν: ΟΥΡΑΚΑΣ, πλοίαρχος Αλέξανδρος Μοντεσάντος, Κεφαλλήν". Σχετικά με το "Κεφαλλήν", θέλω να παρατηρήσω πως τόσο ο Μοντεσάντος όσο και ο Καββαδίας, αισθάνονται ιδιαίτερα υπερήφανοι για την καταγωγή τους από το ναυτικό Ιόνιο νησί. Και τόσο ο ένας όσο και ο άλλος χρησιμοποιούν στην ποίησή τους πολλές ιδιωματικές εκφράσεις της Κεφαλονίτικης ντοπιολαλιάς.
Ορισμένα από τα ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από τον επίσης Κεφαλονίτη μουσικό Σωτήρη Δεμπόνο και κυκλοφορούν σε CD με γενικό τίτλο «Ουράκας» (Θεατρικός Οργανισμός Στιγμή, 2000).

Πηγές: η πλειοψηφία των κειμένων προέρχεται από την εφημερίδα του Παγκεφαλληνιακού Σωματείου Ναυτικών "Ο Νίκος Καββαδίας" που εκδίδεται με τίτλο "Θάλασσα".

[τοξοτης]

Η ταινία είναι < ο άνθρωπος για όλες τις δουλιές > με το Γιώργο Κωνσταντίνου .


114341

114342

114343

114344

114345

[τοξοτης]

Συνέχεια απο την ταινία < ο άνθρωπος για όλες τις δουλιές


114346

114347

114348

[τοξοτης]

Τέλος δε της ταινίας ο άνθρωπος για όλες τις δουλιές


114349

114350

114351

[Nicholas Peppas]

Τέλος δε της ταινίας ο άνθρωπος για όλες τις δουλιές


114349

114350

114351


Πες μας τα πλοι απου βλεπεις! Ενα νομιζω οτι ειναι το Μαριαννα Λατση

[τοξοτης]

Πες μας τα πλοι απου βλεπεις! Ενα νομιζω οτι ειναι το Μαριαννα Λατση


Φίλε αυτό το αναγνώρισα και εγώ.
Τα άλλα τα άφησα για τους Ειδικούς.

[SteliosK]

Aπό την ταινία Πεθαινω Καθε Ξημερωμα βλέπουμε τον Πειραιά του 1969


https://www.youtube.com/watch?v=3R37LW0I7J8&amp;list=UU2AFP9Q6Ks0VuT6WxLwP43g&amp; index=1
Πηγή Piraeus Archives (https://www.youtube.com/user/PiraeusArchive?feature=watch)

[T.S.S. APOLLON]

Ταινια για καραβολατρες!!! Ευχαριστουμε φιλε SteliosK που μας την θυμησες!!!

[ΒΙΚΤΩΡ ΧΙΩΤΗΣ]

Aπό το Εpsilon TV προβάλλονται πολλές παλιές ελληνικές ταινίες που γιά εμάς τους καραβολάτρες είναι πραγματικός θησαυρός.
Χθες έπαξε το "Μιά του κλέφτη"(1960) με την Πάρο εντελώς αγνώριστη όπου κάποιοι μεγαλοαστοί πάνε γιά διακοπές.
Δυστυχώς κ εδώ βλέπουμε το απαράδεκτο που κάνει η "Καραγιάννης-Καρατζόπουλος" με την συρραφή πλάνων που προέρχονται από άλλες ταινίες. Σε ό,τι μας ενδιαφέρει,το πλοίο που πάει στην Πάρο ξεκινάει με το ΠΙΝΔΟΣ,φαίνονται οι μπίγες κάποιου από τα τετράδυμα,μετά το ΚΑΜΕΛΙΑ δευτερόπρυμα κ καταλήγει να φθάνει το ΕΛΛΑΣ του Διαπούλη!
Αιδώς Αργείοι:uncomfortableness::distrust::apologetic:.. .

[γερόλυκος]

Απόψε, 6 του Χιονιά 2015, αισθάνομαι την ανάγκη να αναφερθώ στον "παππού-Νικόλα", που γιορτάζει. Πριν ένα χρόνο περίπου ήταν, που προσκύνησα την εικόνα του στο Μπάρι της Ιταλίας και συγκινούμαι ακόμη, σαν το θυμάμαι. Απόψε γιορτάζει ένας δικός μας άνθρωπος, ο προστάτης των ναυτικών, ένας επαγγελματίας θαλασσινός -όπως τον θέλει η λαϊκή παράδοση και λατρεία-, ένας καραβοκύρης, όπως τον παριστάνουν πολλοί αγιογράφοι... Απόψε γιορτάζει ο Άη-Νικόλας, που τα ρούχα του -λένε- πως είναι πάντοτε βρεγμένα από την άλμη, τα γένεια του στάζουν θάλασσα και και το μέτωπό του είναι ιδρωμένο από την προσπάθεια να προφθάσει παντού, να βοηθήσει τα καράβια που θαλασσοπνίγονται και κείνους που τον επικαλούνται...
Χρόνια Πολλά σε όλους!

[SteliosK]

«ἕνα μικρὸ ναυάγιο- τὰ κατάρτια, σπασμένα, κυματίζανε
λοξὰ στὸ βάθος, σὰν πλοκάμια ἢ μνήμη ὀνείρων,
δείχνοντας τὸ σκαρί του, στόμα θαμπὸ κάποιου
μεγάλου κήτους νεκροῦ σβησμένο στὸ νερό.

To ποίημα που εμπνεύστηκε ο Σεφέρης σε μια από τις βαρκάδες στον Πόρο το 1946
όταν παρατήρησε στο βυθό ένα σκάφος με όνομα Κίχλη στην πλώρη.
173303
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr (http://www.mixanitouxronou.gr/to-navagio-pou-entopise-o-seferis-eno-kopilatouse-ston-poro-to-onoma-tou-skafous-itan-kichli-ke-ton-enepnefse-na-grapsi-tin-perifimi-piitiki-sillogi-giati-o-nompelistas-iche-ormitirio-tin-kokki/)

[γερόλυκος]

Ο καλός φίλος SteliosK αναφέρεται, με προχθεσινό δημοσίευμά του, στον πολυταξιδεμένο ποιητή Γιώργο Σεφέρη.
Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω με την σειρά μου και ένα ποίημα του Γιώργου Σεφεριάδη (Γιώργου Σεφέρη), που μολονότι δεν φαίνεται να έχει άμεση σχέση με την ναυτική παράδοση, την οποία υπηρετεί το forum στο οποίο συμμετέχουμε, συγκινεί με τον συμβολισμό του κάθε ναυτικό και κάθε άνθρωπο...
Πρόκειται για το εξαιρετικό ποίημα "Πες της το μ' ένα γιουκαλίλι", γραμμένο με ομοιοκαταληξία, στα νεανικά του χρόνια, σε ηλικία μόλις 24 ετών στο Λονδίνο, Χριστούγεννα του 1924.
Στίχοι απλοί, που υμνούν τον έρωτα και το ταξίδι του κάθε ανθρώπου στην αιώνια νοσταλγία!