Επιστροφή στο Forum : Ιστορίες Ναυτικών - Εμπειρίες από ταξίδια (Seamen memories - Sea experiences)
Καλη σου μερα Corazon, αυτο ειναι ενα εθιμο στην Ινδια και γινεται κοντα στα Χριστουγεννα. Δεν θυμαμαι πως το ονομαζουν στη γλωσσα τους (αυτοελειπε να ξερω και τα ινδικα..:D). Ομως το σημαντικο ειναι αλλο. Το γυναικια ντυσιμο που βλεπεις εχει την εννοια της "πτωσης" του εγωισμου και κατα συνεπεια την δημιουργεια εσωτερικης ηρεμιας. Τι ειπα τωρα... Αυτο ειναι ολοκληρη κουβεντα. Αν ομως μπορεσεις να καταλαβεις τι σου εγραψα θα δεις οτι σε πολλες παραδοσεις και για διαφορους λογους γινονται παρομοια περιστατικα. Βεβαια θα πρεπει να πω πως ειναι θρησκευτικη εορτη αυτη. Εμεις στη δικη μας παραδοση το λεμε Ταπεινωση. Τεσπα δεν επεκτινομαι γιατι θα παμε μετα σε αλλο θεμα (http://www.nautilia.gr/forum/showthread.php?t=52555&page=36) και υπαρχουν αλλοι αρμοδιοι να αναλυουν τετοια ζητηματα.
Τωρα να σου πω τι γινεται σε αυτη τη γιορτη. Καταρχην να σου πω πως ειναι Οικογενειακη η βαση. Δλδ δεν θα δεις να γινεται σε δημοσιους χωρους τετοια εορτη ουτε και σε ολα τα μερη της Ινδιας.
Λοιπον, ο Πατερας στην οικογενεια θα ντυσει ετσι τα αγορια μονο (και με βαψιμο κλπ) και θα τα πανε στον πιο κοντινο συγγενη τους. Εκει θα "υποχρεωθουν" να φανε στο τραπεζι χωρις να βγαλουν τα ρουχα. Με το τελος του φαγητου πηγαινουν και αλλαζουν και ξεκινανε τραγουδια, χοροι κλπ.
Αυτη ηταν η εξηγηση που μου δωσαν και αυτο εγινε πραγματικα και στο πλοιο.
Aπιστευτο!!!!!!!!!!!!! Τρελαινομαι γιαυτα!! Γενικα μου αρεσει πολυ να μαθαινω για εθιμα και παραδοσεις λαων!!! Ωρες ωρες σας ζηλευω που ειστε ναυτικοι... αντε απο του χρονου που θα παω για λιγο διαστημα με τον αντρα μου στο καραβι να δω κιεγω λιγα πραγματα απο ανθρωπους!! ειναι ολα πολυ ωραια!
fotini86
15-01-2010, 22:00
Το ψαλίδι τι ρόλο παίζει στο όλο έθιμο :confused: :confused: :confused:
Παναγιώτης
30-01-2010, 13:10
Έδώ και μήνες όλο και κάτι γίνεται στο φόρουμ και μου θυμήζει μια ιστορία που έγινε πριν γεννηθώ αλλά την έχω ακύει τόσες φορές και τόσο παραστατικά που είναι σαν να την έχω ζήσει, δυστυχώς δεν μπορώ να επιβεβαιώσω κάποια πράγματα και θα μου επιτρέψετε να την μεταφέρω όπως τη θυμάμαι και με κάποια στοιχεία που βρήκα σε μια φωτοτυπία του φυλλαδίου του πατέρα μου.
8 Δεκεμβρίου 1966. Τη βραδιά που βούλιαξε το Ηράκλειον, ο πατέρας μου ήταν τρίτος μηχανικός σε ένα βαποράκι 1100 κόρων κατασκευής του 1926, που σε πρώτη ζήτηση είχαν το τσιμέντο για να κλείνουν τα κρακ. Ταξίδευαν από Βηρυτό για Πειραιά ο καιρός είχε φρεσκάρει για τα καλά οπότε ο καπετάνιος πήρε την απόφαση να ποδίσουν στο Καστελόριζο. Μπήκαν στο λιμάνι και πάνω που ετοιμάζονταν να βγουν έξω έπρπε να κατάβουν στο μηχανοστάσιο ξανά γιατή ξέσερνε η άγκυρα, είχε βρει ένα βαρέλι στο βυθό του λιμανιόυ. Αφού σιγούρεψαν το βαπόρι είπαν να βγουν έξω, στο μόλο του περίμενε κάποιος με ένα φανάρι για να τους ρωτήσει αν μπορούν να πάρουν δυο αρρώστους γιατί περίμεναν έν αντιτορπιλικό (αν θυμάμαι το Ασπίς) από τη Ρόδο αλλά αυτό αργούσε, του απάντησαν ότι μπήκαν στο λιμάνι για να μην πνιγούνε και δεν μπορούαν να φύγουν αν δεν έφτιαχνε ο καιρός. Στη ερώτηση αν υπήρχε κάπου να φάνε τους έδειξε ένα μαγαζί στο λιμάνι που ήταν μπακάλικο, καφενεία και ταβέρνα ταυτόχρονα το μόνο που είχε να τους δώσει να φάνε ήταν κάτι κονσέρβες κορνμπίφ. Στο Καστελόριζο έμαθαν για τη μεγάλη ναυτική τραγωδία που συντάραξε τη χώρα.
mastrokostas
04-02-2010, 21:51
Αυτές τις μέρες , τι δεν θα έδινα να ήμουν Βραζιλία .Όχι απαραίτητα Ρίο .Σε οποιοδήποτε λιμάνι !Μέρες καρναβαλιού είναι αυτές ,και ο κόσμος εκεί δεν πάει για ύπνο πριν βγει ο ηλιος ! Κάθε πόλη και μια γιορτή !Μουσική παντού !ποτά ,χορός …..τα πάντα όλα που λέει και ο Αλεφαντος . Απίθανη εμπειρία !;)
Ακούστε αυτό (http://www.youtube.com/watch?v=ntWPHVFcW7c&feature=related) .Kλείστε τα μάτια και φανταστείτε 80.000 κόσμο ,κάθε ηλικίας να χορεύει σε αυτόν τον ρυθμό όλη νύχτα!
Αυτές τις μέρες , τι δεν θα έδινα να ήμουν Βραζιλία .Όχι απαραίτητα Ρίο .Σε οποιοδήποτε λιμάνι !Μέρες καρναβαλιού είναι αυτές ,και ο κόσμος εκεί δεν πάει για ύπνο πριν βγει ο ηλιος ! Κάθε πόλη και μια γιορτή !Μουσική παντού !ποτά ,χορός …..τα πάντα όλα που λέει και ο Αλεφαντος . Απίθανη εμπειρία !;)
Ακούστε αυτό (http://www.youtube.com/watch?v=ntWPHVFcW7c&feature=related) .Kλείστε τα μάτια και φανταστείτε 80.000 κόσμο ,κάθε ηλικίας να χορεύει σε αυτόν τον ρυθμό όλη νύχτα!
Kai kana Veracruz den nomizw na se xalage mastrokosta etsi?
Αυτές τις μέρες , τι δεν θα έδινα να ήμουν Βραζιλία .Όχι απαραίτητα Ρίο .Σε οποιοδήποτε λιμάνι !Μέρες καρναβαλιού είναι αυτές ,και ο κόσμος εκεί δεν πάει για ύπνο πριν βγει ο ηλιος ! Κάθε πόλη και μια γιορτή !Μουσική παντού !ποτά ,χορός …..τα πάντα όλα που λέει και ο Αλεφαντος . Απίθανη εμπειρία !;)
Ακούστε αυτό (http://www.youtube.com/watch?v=ntWPHVFcW7c&feature=related) .Kλείστε τα μάτια και φανταστείτε 80.000 κόσμο ,κάθε ηλικίας να χορεύει σε αυτόν τον ρυθμό όλη νύχτα!
Ωραια εμπειρια...δε λεω.. αλλα εγω δε θα ηθελα σε ΚΑΜΙΑ περιπτωση να ηταν ο αντρας μου εκει χωρις εμενα!!!!!!!!!!!!!!!!! :mad:
( Sorry, αλλα για μας τις γυναικες οι βραζιλιανες ημιγυμνες σε ρυθμο σαμπα δεν ειναι και ο,τι πιο απολαυστικο!!! )
mastrokostas
05-02-2010, 08:03
Ο χορός ,το καρναβάλι ,και το ποδόσφαιρο ,είναι στο αίμα κάθε Βραζιλιανού και Βραζιλιάνας .Καρναβάλι γίνεται και σε πολλά νησιά της Καραϊβικής και δεν είναι αυτό που δείχνουν τα κανάλια μόνο .Είναι κουστούμια ....άρματα ....χορευτές ....χρώματα !Είναι κομμάτι της κουλτούρας αυτών των λαών !Είναι μια από τις μεγαλύτερες γιορτές τους ,και γι αυτό διασκεδάζουν με την ψυχή τους ,και το ευχαριστιούνται !
Και το θέμα κλείνει εδώ σας παρακαλώ!
Ο χορός ,το καρναβάλι ,και το ποδόσφαιρο ,είναι στο αίμα κάθε Βραζιλιανού και Βραζιλιάνας .Καρναβάλι γίνεται και σε πολλά νησιά της Καραϊβικής και δεν είναι αυτό που δείχνουν τα κανάλια μόνο .Είναι κουστούμια ....άρματα ....χορευτές ....χρώματα !Είναι κομμάτι της κουλτούρας αυτών των λαών !Είναι μια από τις μεγαλύτερες γιορτές τους ,και γι αυτό διασκεδάζουν με την ψυχή τους ,και το ευχαριστιούνται !
Και το θέμα κλείνει εδώ σας παρακαλώ!
Με ολο το σεβασμο που εχω στο προσωπο σας κιας μη σας γνωριζω( εχω διαβασει οσα γραφετε και σας εχω εκτιμησει) δεν ειναι λιγακι ασχημο να ειστε τοσο απολυτος και λετε να ληξει το θεμα? Και φυσικα δεν εννοω οτι θελω να το συνεχισω, αλλα γι'αυτο δε μοιραζεστε μαζι μας τις εμπειριες σας? Για να τις σχολιαζουμε? γιατι εμεις δε ταξιδευουμε σε ολο τον κοσμο και οτι ξερουμε δυστυχως η ευτυχως τα ξερουμε απο τα ΜΜΕ. Αυτα προβαλλονται και αυτα μας αποτυπωνονται! Εχετε δικιο να τα υποστηριζετε γιατι τα εχετε βιωσει με τον πιο αμεσο και μοναδικο τροπο. Καθε τοπος εχει τα εθιμα του και ολοι διασκεδαζουμε με διαφορετικο τροπο. Ισως οταν και αν ποτε στη ζωη μου βρεθω στη Βραζιλια να σας θυμηθω!!!! :p
Προς το παρον, αρκουμαι στα πολλα και διαφορετικα ανα μερος εθιμα της Ελλαδιτσας μας!!! Αλλα δεν εχω παραπονο!!! Διασκεδαζω με την ψυχη μου και φυσικα με τους αγαπημενους μου φιλους!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Leviathan
05-02-2010, 18:42
Σας χαιρετώ, είμαι καινουργιος αλλά θα ήθελα να αναφέρω ότι εκτός από το καρναβάλι πλησιάζει και η αλλαγή του χρόνου στη Κίνα στις 13/02.
Δεν είναι τόσο εντυπωσιακές οι εκδηλώσεις όπως στο Βραζιλιάνικο καρναβάλι αλλά αξο΄ζει να σημειωθεί ότι όλοι οι κινέζοι ''σκάνε'' βεγγαλικά στους δρόμους όλη τη μέρα.
mastrokostas
23-04-2010, 18:50
Βρέθηκα προχτές στην Ρόδο για δουλειές μετά απο 17 χρόνια που είχα να παω !
Στην Ρόδο ήμασταν κάθε Κυριακή με το Renaissance στο 7ημερο ταξίδι και κάθε Σαββάτο στο 4ημερο .
Μετά τον καφέ στις 10:30 και εφόσον δεν είχαμε κάτι επείγον ,ραντεβού με την κοπελιά μας στην πύλη ,και δρόμο για κάποια παραλία .Μετά ταβερνάκι και ψαράκι αναλόγως την οικονομική μας κατάσταση και το απογευματάκι πίσω στο βαπόρι !
Αυτό το έκανα όχι φυσικά κάθε Κυριακή ,αλλά πολύ συχνά ,για 4 χρόνια περίπου κάθε καλοκαίρι .
Στην Ρόδο κάναμε και τουρνουά ποδοσφαίρου με αλλά βαπόρια, και ποιο συχνά με το Aquarius .
Τρελάθηκα !
Συγκινήθηκα αφάνταστα !
Μου ήρθαν όλα στο μυαλό !
Αναμνήσεις χιλιάδες .Το λιμάνι !Η παλιά πόλη Το Φαληρακι !Η Καλλιθέα !
Περπατούσα ,και κοιτούσα δεξιά- αριστερά νομίζοντας ότι θα δω κάποιον απο το πλήρωμα !
Νόμιζα ότι ξαφνικά γύρισε ο χρόνος πίσω !
Ότι ξαναζούσα σε εκείνη την εποχή !
Κάποια στιγμή κτύπησε το τηλέφωνο, και κατάλαβα ότι αυτά όλα έχουν περάσει ,και ότι σήμερα δεν έχω καμιά σχέση με αυτό που ημουν τότε ! :(
Βρέθηκα προχτές στην Ρόδο για δουλειές μετά απο 17 χρόνια που είχα να παω !
Στην Ρόδο ήμασταν κάθε Κυριακή με το Renaissance στο 7ημερο ταξίδι και κάθε Σαββάτο στο 4ημερο .
Μετά τον καφέ στις 10:30 και εφόσον δεν είχαμε κάτι επείγον ,ραντεβού με την κοπελιά μας στην πύλη ,και δρόμο για κάποια παραλία .Μετά ταβερνάκι και ψαράκι αναλόγως την οικονομική μας κατάσταση και το απογευματάκι πίσω στο βαπόρι !
Αυτό το έκανα όχι φυσικά κάθε Κυριακή ,αλλά πολύ συχνά ,για 4 χρόνια περίπου κάθε καλοκαίρι .
Στην Ρόδο κάναμε και τουρνουά ποδοσφαίρου με αλλά βαπόρια, και ποιο συχνά με το Aquarius .
Τρελάθηκα !
Συγκινήθηκα αφάνταστα !
Μου ήρθαν όλα στο μυαλό !
Αναμνήσεις χιλιάδες .Το λιμάνι !Η παλιά πόλη Το Φαληρακι !Η Καλλιθέα !
Περπατούσα ,και κοιτούσα δεξιά- αριστερά νομίζοντας ότι θα δω κάποιον απο το πλήρωμα !
Νόμιζα ότι ξαφνικά γύρισε ο χρόνος πίσω !
Ότι ξαναζούσα εκείνη την εποχή !
Κάποια στιγμή κτύπησε το τηλέφωνο, και κατάλαβα ότι αυτά όλα έχουν περάσει ,και ότι σήμερα δεν έχω καμιά σχέση με αυτό που ημουν τότε ! :(
Με συγχωρεις που ως ασχετη επεμβαινω,αλλα ειναι πολυ συγκινητικο αυτο που εξεφρασες και θα θελα να σου πω οτι εχεις αδικο.ΕΧΕΙΣ σχεση με ολα εκεινα.Την πιο ζεστη και τρυφερη σχεση που σε εκανε πιο πλουσιο, πιο ευαισθητο,πιο ανθρωπινο αφου η θαλασσα ειναι ετσι κι αλλιως δυσκολη και σκληρη ερωμενη.
Βρέθηκα προχτές στην Ρόδο για δουλειές μετά απο 17 χρόνια που είχα να παω !
Στην Ρόδο ήμασταν κάθε Κυριακή με το Renaissance στο 7ημερο ταξίδι και κάθε Σαββάτο στο 4ημερο .
Μετά τον καφέ στις 10:30 και εφόσον δεν είχαμε κάτι επείγον ,ραντεβού με την κοπελιά μας στην πύλη ,και δρόμο για κάποια παραλία .Μετά ταβερνάκι και ψαράκι αναλόγως την οικονομική μας κατάσταση και το απογευματάκι πίσω στο βαπόρι !
Αυτό το έκανα όχι φυσικά κάθε Κυριακή ,αλλά πολύ συχνά ,για 4 χρόνια περίπου κάθε καλοκαίρι .
Στην Ρόδο κάναμε και τουρνουά ποδοσφαίρου με αλλά βαπόρια, και ποιο συχνά με το Aquarius .
Τρελάθηκα !
Συγκινήθηκα αφάνταστα !
Μου ήρθαν όλα στο μυαλό !
Αναμνήσεις χιλιάδες .Το λιμάνι !Η παλιά πόλη Το Φαληρακι !Η Καλλιθέα !
Περπατούσα ,και κοιτούσα δεξιά- αριστερά νομίζοντας ότι θα δω κάποιον απο το πλήρωμα !
Νόμιζα ότι ξαφνικά γύρισε ο χρόνος πίσω !
Ότι ξαναζούσα σε εκείνη την εποχή !
Κάποια στιγμή κτύπησε το τηλέφωνο, και κατάλαβα ότι αυτά όλα έχουν περάσει ,και ότι σήμερα δεν έχω καμιά σχέση με αυτό που ημουν τότε ! :(
Στην απίθανη περίπτωση που έχεις ακόμα σχέση με αυτήν που είσουν τότε εκεί και ήταν αυτή στο τηλέφωνο που χτύπησε τότε μην ανησύχεις... ;)
Αν όχι, πάλι δεν πειράζει, όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος "τα πάντα ρει, ουδεν μένει και ουδεν χωρεί, δις εις τον αυτό ποταμό ουκ αν εμβαίης"... :cool:
Α, και κάτι άλλο, παρακαλούνται οι συνάδελφοι ναυτικοί να είναι λίγο πιο φειδωλοί στισ διηγήσεις τους για τισ εμπειρίες τους από Βραζιλίες κλπ... http://www.nautilia.gr/forum/images/icons/icon7.gif
Έχω βαρεθεί κάθε φορά που μαθαίνουν ότι είμαι ναυτικός να μου λένε για ιστορίες γνωστών τους επίσης ναυτικών που του έλεγαν για τισ εμπειρίες τους από την Βραζιλίες και να περιμένουν να τους που κι εγώ... Εκτός του ότι πρεπεί να εξηγώ ότι υπάρχουν και άλλα σημαντικότερα μέρη και εμπειρίες, 'οχι τίποτα άλλο άλλα δεν έτυχε και ποτε να πάω στην Βραζιλία..! :rolleyes:
Στο λιγο χρονο που εχω ταξιδεψει εχω βρεθει σε καμποσα μερη στο κοσμο. Περασα απο την Ταϊλανδη, καποια λιμάνια περαν της ΒΚΚ με τις ντοπιες να ανεβαινουν στη πρυμνη και να στηνουν τα μαγαζακια τους, τα γλεντια και τα διαφορα αλλα που ακολουθουσαν. Μετα απεναντι στη Λατινικη Αμερικη Αργεντινη, Ορογουαη κλπ. Ξερετε ομως ποια τι ηταν αυτο που με εντυπωσιαζε πιοτερο? Η τεταρτη μερα μετα της αναχωρησης.. Στις πρωτες τρεις εβλεπες αυτο το..ανεξιχνιατο χαμογελο στο προσωπο.. τις φωνες στο καπνιστηριο και τα πειραγματα μεταξυ τους για τις "αποδόσεις" (και δεν εννοώ αυτες του στοιχιματος :D). Ομως στη τεταρτη μερα προσωπα αρχιζαν να σκοτινιαζουν, τα χαμογελα δειναν τη θεση τους στις εκφρασεις αυτες που διαγραφη η θλιψη πάνω στα προσωπο. Οι κουβέντες στα καπνιστηρια επαβαν να εχουν τα προηγουμενα πειραγματα, ενα γρηγορο φαγητο, ενα τσιγαρο και μετα ειτε αμιλητοι ειτε αδιαφοροι να δουν ενα απο τα χιλιοπεγμενα DVD ή ενα απο τις καινουργιες παρτιδες που εφερα ο πρακτορας και μετα πισω απο τις κλειστες πορτες της καμπινας.
Σε οσους λοιπον ναυτικους κι αν ρωτησετε θα σας περιγραφουν μονιμως αυτες τις ελαχιστες περιοδους χαρας, ξεγνοιασας και ισως και με καμια δυο κουταλες σαλτσιτσα.
Ομως δεν προκειτε να σας που για τη ζωη μετα τη..τεταρτη μερα, γιατι απλα κανενας απο κει εξω δεν προκειτε να καταλαβει. Βλεπετε υπαρχει αυτη η αναστροφη ψυχολογια να θες να ακουσεις απο τον αλλον αυτο που σου λειπει. Ενας στεριανος, εντυπωσιαζεται ακουγοντας για λιμανια, ποτα, γυναικες εξωτικες γιατι απλα δεν το εχει αφου καθε μερα ζει τη ζωη του 7-15 ή 10-19. Απο την αλλη ο ναυτικος θα ηθελε - και πιστεψτε με - θα ηθελε πολυ να μιλησει για τη δικη του καθημερινοτητα. Εντυπωσιαζεται και θεωρει τυχερο αυτον που θα δει την οικογενεια του καθε βραδυ, που θα φιλησει το παιδι για καληνυχτα, που θα νιωσει το κλοτσιμα του παιδιου στη κοιλια της γυναικας του.
Θαρειτε πως ο ναυτικος ειναι μια ζωη ανεμελη, με γυναικες πολλες και ξενυχτια? Ναι ειναι και αυτο αλλα αντιπαραβολικα ειναι σαν να παει ενας στεριανος στη Πεγκη Ζηνα. Την αλλη ζωη...κανενας απο μας τους πατώντες στερια δεν θα μπορεσει να τη φανταστει και ουτε ειμαστε ικανοι να βιωσουμε το πονο της μοναξιας. Της μοναξιας ναι.... αυτη που σε κανει να λες καθως περνας το Γιβραλταρ ή το Σουεζ.."αντε φτανω, μπηκα στη γειτονια.." και καθε βραδυ να εισαι πανω στο chart room και να ρωτας "ποσο ακομα ρε παιδια"?
Καποτε, μια συγραφεας η Καρεν Μπλιξεν ειπε πως "Ο ανθρωπος δεν χαρακτηριζεται απο το προσωπο του αλλα απο τη μασκα που φοραει πανω απο αυτο". Αυτο ηταν και η συμβουλη του πατερα μου οταν πηγα Γυμνασιο.
Λετε να ειχε δικιο?
leodint63
25-04-2010, 16:02
Θα επιχειρήσω μία πολύ μικρή τομή στο τεράστιο θέμα το οποίο θίγει ο ENG.
Παραθέτω μία αναθεωρημένη πυραμίδα του Maslow βάσει της οποίας εξηγούνται όλα όσα αναφέρονται στο προηγούμενο post.
Στο πρώτο σκαλοπάτι της πυραμίδος η ακόμα καλύτερα στην βάση της ,παράλληλα με την ιεράρχηση βασικών αναγκών όπως της τροφής, της ζεστασιάς, του αέρα, βλέπουμε ότι επιβάλλεται να ικανοποιηθεί και η ανάγκη του sex.
Το σπουδαιότερο δε είναι ότι σύμφωνα με τον Maslow ο κάθε άνθρωπος ,στην πορεία του προς την αυτοπραγμάτωση ,πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες κάθε βαθμίδος και εν συνεχεία να προχωρά στην κάλυψη της επόμενης. Δηλαδή δεν μπορούμε να ζητήσουμε από έναν εργαζόμενο να αποτελέσει ένα υγιές μέρος μιας κοινωνικής ομάδος αν δεν έχει καλυμμένη την ανάγκη της τροφής. Στην περίπτωση δε του ναυτικού εμπορικού πλοίου ισχύουν αντίστοιχες ανάγκες.
Βασικές ανθρώπινες ανάγκες βρίσκονται στο τρίτο επίπεδο. Της στοργής, της οικογένειας, του να ανήκει κάποιος κάπου κλπ. Πως μπορούμε λοιπόν να ζητήσουμε από κάποιον να πλησιάσει τους επαγγελματικούς στόχους που του θέτουμε όταν πχ αντιμετωπίζει λόγω απόστασης κάποιο πρόβλημα στον γάμο του.
Θα επιχειρήσω μία πολύ μικρή τομή στο τεράστιο θέμα το οποίο θίγει ο ENG.
Παραθέτω μία αναθεωρημένη πυραμίδα του Maslow βάσει της οποίας εξηγούνται όλα όσα αναφέρονται στο προηγούμενο post.
Στο πρώτο σκαλοπάτι της πυραμίδος η ακόμα καλύτερα στην βάση της ,παράλληλα με την ιεράρχηση βασικών αναγκών όπως της τροφής, της ζεστασιάς, του αέρα, βλέπουμε ότι επιβάλλεται να ικανοποιηθεί και η ανάγκη του sex.
Το σπουδαιότερο δε είναι ότι σύμφωνα με τον Maslow ο κάθε άνθρωπος ,στην πορεία του προς την αυτοπραγμάτωση ,πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες κάθε βαθμίδος και εν συνεχεία να προχωρά στην κάλυψη της επόμενης. Δηλαδή δεν μπορούμε να ζητήσουμε από έναν εργαζόμενο να αποτελέσει ένα υγιές μέρος μιας κοινωνικής ομάδος αν δεν έχει καλυμμένη την ανάγκη της τροφής. Στην περίπτωση δε του ναυτικού εμπορικού πλοίου ισχύουν αντίστοιχες ανάγκες.
Βασικές ανθρώπινες ανάγκες βρίσκονται στο τρίτο επίπεδο. Της στοργής, της οικογένειας, του να ανήκει κάποιος κάπου κλπ. Πως μπορούμε λοιπόν να ζητήσουμε από κάποιον να πλησιάσει τους επαγγελματικούς στόχους που του θέτουμε όταν πχ αντιμετωπίζει λόγω απόστασης κάποιο πρόβλημα στον γάμο του.
Τωρα εθιξες πραγματικα αυτο που αν μη τι αλλο ειναι η ο "Δρομος" για να φτασει καποιος σε καποιο αλλο επιπεδο που υπερδιασχίζει τα φθαρτα πλαίσια της υλιστικης ζωης. Στο τριτο λοιπον επιπεδο ειναι το "ανηκειν". Αυτο λοιπον στη περιπτωση του ναυτικου το προσφερει το υπολοιπο πληρωμα. Γι αυτο και λεμε πως το πλοιο ειναι μια οικογενεια. Και οταν οι σχεσεις του πληρωματος ειναι καλες τοτε αυτοματα αντικαθρευτιζεται στο ιδιο το πλοιο.
Πολυ καλη η τομη που εθεσες και θεωρω πως θα επρεπε να αναφερθει απολυτα μιας και η εφαρμογη του βρισκεται στις ζωες ολων μας.
leodint63
26-04-2010, 19:57
Τωρα εθιξες πραγματικα αυτο που αν μη τι αλλο ειναι η ο "Δρομος" για να φτασει καποιος σε καποιο αλλο επιπεδο που υπερδιασχίζει τα φθαρτα πλαίσια της υλιστικης ζωης. Στο τριτο λοιπον επιπεδο ειναι το "ανηκειν". Αυτο λοιπον στη περιπτωση του ναυτικου το προσφερει το υπολοιπο πληρωμα. Γι αυτο και λεμε πως το πλοιο ειναι μια οικογενεια. Και οταν οι σχεσεις του πληρωματος ειναι καλες τοτε αυτοματα αντικαθρευτιζεται στο ιδιο το πλοιο.
Πολυ καλη η τομη που εθεσες και θεωρω πως θα επρεπε να αναφερθει απολυτα μιας και η εφαρμογη του βρισκεται στις ζωες ολων μας.
Με ορατό τον κίνδυνο να χαρακτηρισθεί το post εκτός θέματος, ακροθιγώς θα σχολιάσω το μείζον θέμα που θίγει ο ENG, αυτό της κοινωνικής συνοχής των επιβαινόντων ενός εμπορικού πλοίου.
Κατά την άποψη μου, το πλήρωμα ενός εμπορικού πλοίου, για να είναι δυνατόν να χαρακτηρισθεί ως ομάδα με αρραγείς δεσμούς, με συνοχή ( έστω ως οικογένεια αν και προσωπικά δεν το δέχομαι διότι ουδεμία σχέση έχω με τους Ασιάτες,Ουκρανούς,Ρώσους,Ρουμάνους,αλλά και Αιγύπτιους και Τανζανούς ναυτικούς) πιστεύω ότι πρέπει να προϋπάρχει τουλάχιστον μια αμοιβαία εμπιστοσύνη.
Για να υπάρξει μια αμοιβαία εμπιστοσύνη θα πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι να τηρούν κάποιο κώδικα αξιών, έναν κώδικα τιμής ο οποίος θα πρέπει να περιλαμβάνει συγκεκριμένες επιταγές και να θέτει το ελάχιστο όριο ,κάτω από το οποίο εάν κάποιος υπολείπεται να μην είναι δυνατόν να αποτελέσει πλήρωμα εμπορικού πλοίου.
Πιστεύω λοιπόν ότι ο επιβαίνων ενός εμπορικού πλοίου δεν θα πρέπει ,να κλέβει, να εξαπατά ,να ψεύδεται, να συκοφαντεί, και να κολακεύει. Επίσης δεν θα πρέπει να ανέχεται στο περιβάλλον του ανθρώπους που κάνουν ένα από τα προαναφερθέντα.
Η πιστή τήρηση λοιπόν των ανωτέρω, πάντα κατά την άποψη μου , είναι δυνατόν να αποτελέσει την βάση όπου θα οικοδομηθεί η αμοιβαία εμπιστοσύνη και το πλήρωμα του εμπορικού πλοίου θα είναι μια ομάδα με δεσμούς ,προσηλωμένη αποκλειστικά στους στόχους της και την αποστολή της.
Αγαπητε μου.leodint63,να ξερες ποσο αντικατοπτριζουν την αληθεια οι θεσεις σου!Θεωρητικα,δεχομαι οσα θα μπορουσε κανεις να αντιταξει οσον αφορα στις σχεσεις και διακρισεις αναμεσα στα μελη που επιβαινουν σε ποντοπορο φορτηγο.Οποιος ομως εχει ζησει στο πετσι του για σειρα ετων τη διαφορετικη αληθεια αναμεσα στη θεωρια και στην ακριβοπληρωμενη πειρα,ειναι βεβαιο οτι θα συμφωνησει μαζι σου σε ολα τα σημεια.Ασφαλως,οικογενεια ειναι μονο μια για τον πολυπαθο ταξιδευτη(αυτη που αφησε πισω στη στερια).αλλα ειναι απολυτως αναγκαιο να υπαρχουν κωδικες ηθικης και τιμης αναμεσα σε ολα τα ατομα ενος καραβιου,για να καλυφθουν οι προυποθεσεις και οι πιθανοτητες της ασφαλους και οσο το δυνατον λιγοτερο επωδυνης επιστροφης τους στην ουσιαστικη και πραγματικη οικογενεια τους.Μονον ;ανθρωποι που εχουν "φαει τη θαλασσα με το κουταλι",εχουν το θαρρος και το δικαιωμα να θετουν στην πραγματικη τους διασταση θεματα σχεσεων και ηθικων κωδικων.Εμεις οι αλλοι,το σοφοτερο που εχουμε να κανουμε ειναι να το σεβομαστε και να σιωπουμε!Εχεις κερδισει επαξια το σεβασμο και το θαυμασμο οσων παλευουν τις θαλασσες του κοσμου.Αυτο ειναι τα πραγματικα γαλονια στη στολη σου!Στο προσωπο σου,ευχαριστουμε ολους τους Ελληνες καπετανιους!Ειναι η ταπεινη αποψη μιας παραδοσιακης συζυγου καπετανιου!Ο Θεος να σε εχει καλα κι ο Αι Νικολας στη φυλαξη του!
Θα επιχειρήσω μία πολύ μικρή τομή στο τεράστιο θέμα το οποίο θίγει ο ENG.
Παραθέτω μία αναθεωρημένη πυραμίδα του Maslow βάσει της οποίας εξηγούνται όλα όσα αναφέρονται στο προηγούμενο post.
Στο πρώτο σκαλοπάτι της πυραμίδος η ακόμα καλύτερα στην βάση της ,παράλληλα με την ιεράρχηση βασικών αναγκών όπως της τροφής, της ζεστασιάς, του αέρα, βλέπουμε ότι επιβάλλεται να ικανοποιηθεί και η ανάγκη του sex.
Το σπουδαιότερο δε είναι ότι σύμφωνα με τον Maslow ο κάθε άνθρωπος ,στην πορεία του προς την αυτοπραγμάτωση ,πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες κάθε βαθμίδος και εν συνεχεία να προχωρά στην κάλυψη της επόμενης. Δηλαδή δεν μπορούμε να ζητήσουμε από έναν εργαζόμενο να αποτελέσει ένα υγιές μέρος μιας κοινωνικής ομάδος αν δεν έχει καλυμμένη την ανάγκη της τροφής. Στην περίπτωση δε του ναυτικού εμπορικού πλοίου ισχύουν αντίστοιχες ανάγκες.
Βασικές ανθρώπινες ανάγκες βρίσκονται στο τρίτο επίπεδο. Της στοργής, της οικογένειας, του να ανήκει κάποιος κάπου κλπ. Πως μπορούμε λοιπόν να ζητήσουμε από κάποιον να πλησιάσει τους επαγγελματικούς στόχους που του θέτουμε όταν πχ αντιμετωπίζει λόγω απόστασης κάποιο πρόβλημα στον γάμο του.
Βασικά συμφωνα με νεότερες αποψεις (συγχωρέστε με, αλλά πάει καιρός που ασχολούμουν με την οργανωσιακή συμπεριφορά και έχω ξεχάσει τα ονόματα) δεν χρειάζεται κάποιος να ικανοποιήσει εντελώς τις ανάγκες του κάθε κλιμακίου πριν προχωρήσει στο επόμενο. Αρκεί πολλές φορές η ικανοποίση ενός ποσοστού ενός κατώτερου κλιμακίου αναγκών και μπορέι κατόπιν να νοίωσει την ανάγκη ανώτερου κλιμακίου. Πολλές φορές δε η ικανοποίηση αναγκών ανώτερου κλιμακίου ίσως να μπορεί να αντισταθμίσει ελέιματα στην ικανοποίηση αναγκών κατώτρού κλιμακίου. Ίσως ετσι να εξηγήται γιατί ένω έχουν έλειψη π.χ. υπνού και ασφάλειας μπορούν να έχουν πολύ καλή ψυχολογική ισσοροπία λόγω πλήρωσης αναγκών αυτοπραγμάτωσης από την επιτυχή διοίκηση και ναυσιπλοία του πλοίου ή την βοήθεια άλλων νεοτέρων συναδέλφων ή ανθρώπων που κινδυνεύουν στην θάλασσα. Βέβαια το ζητούμενο είναι για πόσο διάστημα μπορεί να γίνεται αυτή η αναπλήρωση. Νομίζω σε αυτό χρήζει να υπάρξουν σοβαρές μελέτες. Μπορεί δηλαδή π΄ροσκαιρα ο οργανισμός να πα΄ραγει ενδομορφίνες και να μασκάρει την πραγματική κόπωση του οργανισμού δημιουργώντας μια αίσθηση ευφορίας, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται απλά για μια προσωρινή επίπλαστη κατάσταση όπως κάποιος που έχει πάρει ναρκωτικά απλά σε αυτήν την περίπτωση τα ναρκωτικά τα εκκρίνει ο ίδιος ο ανθρώπινος οργανισμός και ο 'χρήστη'ς, δηλ το υποκείμενο, δεν το αντιλαμβάνεται έχωντας ένα ψευδές perception για την κατάσταση του εαυτού του. Ενίοτε δε η συμπεριφορά του μπορεί να ξεγελά και τους γύρους του και όλοι να αντιλαμβάνωνται ότι κάτι δεν πάει κάλά από ένα σημείο και ύστερα όταν αρχίζει το 'ξενέρωμα' δηλ. σταματαει η επίδραση των εκκριθείσων ουσιών. Τότε μπορέι κανέις να το ρίψει στισ σοκολάτες, το τσιγάρο, το πότό ή τα πιο βαριά για να συνεχίσει να νοιώθεί καλά. Το καλύερο βέβαια που έχει να κάνει είναι να αναπληρώσει τις πραγματικές ελλέιπουσες αναγκες.
Γενικά νομίζω πως είναι σημαντικό να καλύπτωνται πραγματικά όλες οι ανάγκες πάντοτε σε όσο πιο συχνα διστήματα γίνεται. Εδώ είναι που πρέπει ο καθένας να βλέπει τα πράγματα με ευρύτητα και να προσπαθεί να βρίσκει εναλλακτικούς τρόπους κάλυψης των αναγκών και να βοηθάει του άλλους όταν χρειάζεται. Βασικά αυτό είναι το χρέος ενός συνετού Πλοιάρχού και για αυτό συνήθως απόλαμβάνει κάποιες περισσότερες ανέσεις γαι να μπορεί να έχει πιο καθρό και νηφάλιο μυαλό και να μπορεί να προλαμβάνει καταστάσεις. Βέβαια σήμερα με τον φόρτο εργασίας που υπάρχει, τον λιγοστό χρόνο στα λιμάνια, τα λίγότερα και πολυεθνικά πληρώματα, και τις αυστηρότερες απαιτήσεις είναι πολύ δυσκολο ένας καπετάνιος να κρατήσει ισοροπίες. Για αυτό θα πρέπει σιγα-σιγα να υπάρξει και μέριμνα από τις εταιρίες και τις κρατικές αρχές και διεθνείς οργανισμούς (ΙΜΟ, ILO). Καποιές αποσπασματικές προσπάθειες έχουν αρχίσει να γίνωνται (rest hours, MLC 2006 etc) αλλά ακόμα υπάρχει πολύ κενό.
Α, και κάτι ακόμα. Προσωπικά πάντοτε είχα τις ενστάσεις για την καταταξή του σεξ στις βιολογικές ανάγκες του κατώτερου κλιμακίου. Δεν μιλάω για την ανάγκη για ανθρωπινη σχέση και αγάπη κλπ που ανήκει στα ανώτερα κλιμάκια, αλλά καθαρα για την βιολογική ανάγκη του σεξ όπως και εννοείται από τον Μασλοου. Δηλαδή αν δεν φας και δεν πιεις νερό, ή δεν πας στην τουαλέτα και πάθεις ιλεό, τότε ναι θα πεθάνεις. Αλλά αν δεν κάνεις σεξ δεν νομίζω πως πεθαίνεις..! Ϊσως και αυτό να εξηγεί την μελαγχολία ύστερα από μια φευγαλέα σχέση διότι στην ουσία αυτό που εζητείτο να καλυφθεί δεν ήταν τόσο η "ανάγκή" του σεξ, αλλά η ανάγκες για ανθρωπινές σχέσεις, αγάπή, προσφορά κλπ οι οποίες μόνο προσωρινά και επίπλαστα καλύβωνται μέσα από μια ευκαιριακή σεξουαλική συνέυρεση. Στην ουσία μασκάρωνται πραγματικές ανάγκες ανωτέρου κλιμακίου. και ύστερα επανέρχωνται οι πραγματικές συνθήκες στο προσκήνιο.
Ευχαριστω για την επιστημονικη τεκμηριωση αυτου που φωναζω,συνηθως εις ματην,πως υπαρχουν καπετανιοι και αξιωματικοι στα ποντοπορα μας που μπροστα στις τεραστιες σχεδον καθημερινες ευθυνες,σε οτι αφησαν πισω,βαζουν την αναγκη για sex σε αλλη διασταση,πιο κοντα στα ανθρωπινα δεδομενα παρα στα ανεξελεγκτα ενστικτα και για το λογο αυτο ειναι αξιοι σεβασμου και θαυμασμου κι οχι εξωγηινα οντα.Απολυτα δικαιολογημενοι κι οσοι το βρισκουν εξαιρετικα δυσκολο να ελεγξουν σε ικανοποιητικο βαθμο ολες τις βιολογικες τους αναγκες,αλλα πιστευω πως ειναι και θεμα σφυρηλατησης της προσωπικοτητας μεσα απο τις δυσκολιες και την παιδεια που εχει ο καθενας.Ειναι μια εμπειρικη και εντελως υποκειμενικη αποψη αυτη που εκφραζω,που νομιζω πως βρισκει πολυ στερεο υποβαθρο σε οσα τεκμηριωμενα ανεφερες,αγαπητε.Περιττο να πω οτι συμφωνω απολυτα με την αποψη σου!Ευχαριστω!
Michael, πολύ μ'άρεσε η τοποθέτησή σου. Δείχνει ότι το έχεις ψάξει αρκετά το θέμα και αν μη τι άλλο έχεις άποψη. Θα ήθελα να μου πεις αν έχεις υπόψη σου κάποια σχετική βιβλιογραφία για να το ψάξω και εγώ λιγάκι περισσότερο.
Ευχαριστώ.
mastrokostas
28-04-2010, 19:54
Νομίζω φίλοι μου με ολο τον σεβασμο αλλα είμαστε έκτος θέματος !;)
Νομίζω φίλοι με ολο τον σεβασμο αλλα είμαστε έκτος θέματος !;)
Έχεις απόλυτο δίκιο..sorry:rolleyes:
Να γιατι χρειαζεται κι ενας μαχιμος καπετανιος!Να διορθωνει την πορεια για να αρμενιζουμε σωστα.Να εισαι καλα!
Λες πως αυτά δεν συμβαίνουν -είναι αυτά για τα οποία βγήκαν τα τραγούδια, γράφτηκαν τα βιβλία, γεννήθηκε το σινεμά. Λες πως ένα εκατομμύριο φορές -τι ένα εκατομμύριο, πολλά εκατομμύρια!- να επαναλαμβανόταν η ίδια σκηνή, με τους ίδιους πρωταγωνιστές, το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό. Μια σταγόνα σε έναν ωκεανό πιθανοτήτων. Κι όμως, ένα μπουκάλι με ένα μήνυμα που πετάχτηκε κάποτε στον Ειρηνικό βρήκε τον δρόμο για το σπίτι του.
Ο καπετάν Σταύρος δεν είχε ύπνο εκείνη την νύχτα. Στριφογυρνούσε στο κρεβάτι του, βούλιαζε στη νοσταλγία για την πατρίδα, την οικογένειά του. Το ταξίδι ήταν μακρύ. Είχαν ξεκινήσει 20 Οκτωβρίου -1998 η χρονιά- από την Μπαλμπόα του Παναμά με προορισμό την Κορέα. Δεν θα φτάνανε πριν από τα τέλη Nοεμβρίου. Το ημερολόγιο έδειχνε 4/11 πια, αλλά ο χρόνος σαν να είχε σταματήσει. Ατέλειωτες οι μέρες και οι νύχτες. Εκείνο το βράδυ το φορτηγό πλοίο «Αναστασία» περνούσε κοντά στο Μαουί, ένα νησάκι του συμπλέγματος της Χαβάης. «Γιατί όχι;» σκέφτηκε ο καπετάν Σταύρος και σηκώθηκε μια και καλή από το κρεβάτι.
«Ενιωθα νοσταλγία»
«Σκέφτηκα να στείλω ένα μήνυμα με το θαλάσσιο ταχυδρομείο στη γυναίκα μου και τα παιδιά μου», λέει σήμερα στην «Κ» από το σπίτι του στην Αίγινα ο κ. Σταύρος Δρακάκης. «Ηταν αφόρητη η νοσταλγία που ένιωθα εκείνη τη μέρα. Μας πιάνει εμάς τους ναυτικούς αυτό στα μεγάλα ταξίδια. Οση πίστη κι αν είχα όμως, ποτέ δεν φανταζόμουν ότι το μήνυμα θα έφτανε τελικά στον προορισμό του. Εστω και έντεκα χρόνια μετά...».
Πράγματι, πριν από λίγους μήνες, σε κάποια ακτή της Ιαπωνίας, μια γυναίκα παρατήρησε κάτι να λαμπυρίζει στο νερό. Ηταν ένα μπουκάλι - δεν φαινόταν πια τι είδους, τόσο φθαρμένο ήταν από την αλμύρα. Η γυναίκα με κόπο το άνοιξε για να βρει μέσα τρία σημειώματα. «Λες;» σκέφτηκε και έδωσε να μεταφραστούν. «Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 1998, ώρα 6 π.μ.», ξεκινούσε το ένα γράμμα. «Κοριτσάκι μου γεια σου. Εφόσον αυτό το γράμμα γράφεται για εκείνους που αγαπώ πολύ, πώς ήταν δυνατόν να μη γράψω σε σένα που σ’ αγαπώ πολύ, σε λατρεύω, μου λείπεις και σε θυμάμαι πάντα; Ο Σταυρούλης σου». Το δεύτερο σημείωμα απευθυνόταν τα παιδιά, «Προς τον Πανούλη και τον Κωστάκη. Αγοράκια μου γεια σας. Βρίσκομαι στο παραπάνω στίγμα και σας γράφω δυο λόγια πελαγίσια χωρίς να ξέρω αν ποτέ θα τα διαβάσετε. Κι αυτό γιατί θα τα στείλω με μπουκάλι. Είναι μια παλιά συνήθεια να στέλνεις δυο λόγια μ’ αυτόν τον τρόπο σ’ αυτούς που αγαπάς πάρα πολύ. Σας θυμάμαι πάντοτε και παρακαλώ τον Θεό να περάσουν οι μέρες σύντομα και να γυρίσω για πάντα κοντά σας. Φιλάκια πολλά, με πολλή αγάπη, ο πατέρας σας». Το τρίτο γράμμα ήταν γραμμένο στα αγγλικά. «Αγαπητέ κύριε, όταν βρείτε αυτό το γράμμα παρακαλώ στείλτε το στο σπίτι μου. Ο καπετάνιος του “Αναστασία”».
Το μόνο στοιχείο
Αυτό ήταν και το μόνο στοιχείο που είχαν οι αρχές της Ιαπωνίας για να κατορθώσουν να βρουν τον αποστολέα του μηνύματος στο μπουκάλι. Το περίεργο θαλασσινό «εύρημα» εστάλη στην πρεσβεία της Ιαπωνίας στην Ελλάδα, η οποία ανέλαβε το δύσκολο έργο του εντοπισμού του ναυτικού.
Χρειάστηκε να ανατρέξουν σε αρχεία, με μέριμνα του ίδιου του πρέσβη που συγκινήθηκε από την ιστορία, και τελικά ο καπετάν Σταύρος βρέθηκε. Στα 72 του σήμερα, ευτύχησε να ενημερωθεί ότι το μήνυμά του είναι ασφαλές και έτοιμο να επιδοθεί στους οικείους του. «Μετά από εκείνο το ταξίδι, που ήταν ένα από τα τελευταία μου πριν συνταξιοδοτηθώ», όπως λέει στην «Κ», «είχα μιλήσει στη γυναίκα μου για το μήνυμα στο μπουκάλι. Δεν ξέρω αν με είχε πιστέψει τότε, αλλά τώρα πια έχω και τα πειστήρια!» λέει με κρυφή χαρά.
Με αφορμή τη λήξη αυτής της θαλασσινής ιστορίας, έχει προγραμματιστεί μια μικρή τελετή κατά την οποία το μπουκάλι θα παραδοθεί στον κ. Δρακάκη. «Δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο να μπουν σε τέτοιες φασαρίες», λέει σεμνά ο ίδιος. «Μα είναι τόσο όμορφη ιστορία κύριε Σταύρο!» του απαντάμε και γελάει. «Το πιο περίεργο είναι ότι δεν βρέθηκε σε κάποιο από τα νησιά της Χαβάης που ήταν κοντά. Το μπουκάλι ταξίδεψε τουλάχιστον 3-4.000 μίλια ώς την Ιαπωνία, από τη μέση του Ειρηνικού στο βόρειο Ειρηνικό».
«Τι μπουκάλι ήταν, θυμάστε;» τον ρωτάμε. «Ουίσκι πρέπει να ήταν παιδί μου. Δεν υπήρχαν και πολλά άλλα εκεί μέσα», λέει χαριτολογώντας.
Του έχει λείψει άραγε η θάλασσα; Οι ναυτικοί μαραζώνουν, λένε, στη στεριά. «Δεν μπορώ να πω ότι δεν μου έχει λείψει, αλλά στην πραγματικότητα δεν θα ήθελα να ξαναμπαρκάρω. Αγαπούσα πολύ τη δουλειά μου, δονούμουν στη δουλειά μου, αλλά τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τότε ήταν δύσκολη η ναυτοσύνη, αλλά ξεκουραζόσουν 5-10 μέρες στα λιμάνια. Τώρα η καταπίεση είναι μεγάλη, οι ρυθμοί άλλοι. Κι εγώ, μην ξεχνάς, τώρα ζω εκείνα που είχα χάσει όλα αυτά τα χρόνια. Από παιδί στη θάλασσα ήμουν, γέννημα θρέμμα από την Αίγινα, αυτή ήταν η μόνη προσιτή δουλειά για ανθρώπους σαν κι εμένα. Φτάνει τώρα, καλά πέρασα και καλά περνάω».
Από την άλλη άκρη της γραμμής ακούγεται η αγαπημένη του γυναίκα να τον φωνάζει να έρθει στο τραπέζι. «Ναι, Ελπίδα μου» της απαντά.
Πηγή: www.marinews.gr (http://www.marinews.gr)
Που να τολμήσεις να πετάξεις σήμερα μπουκάλι στην θάλασσα και να παραδεχτείς κατόπιν ότι όντως ήταν δικό σου! Η MARPOL δεν επιτρέπει πια τέτοιους ρομαντισμούς..!!! :rolleyes:
Που να τολμήσεις να πετάξεις σήμερα μπουκάλι στην θάλασσα και να παραδεχτείς κατόπιν ότι όντως ήταν δικό σου! Η MARPOL δεν επιτρέπει πια τέτοιους ρομαντισμούς..!!! :rolleyes:
Γιατί; Το γυαλί δε μολύνει απ'ότι ξέρω τη θάλασσα..εκτός αν οι λόγοι της απαγόρευσης είναι άλλοι....:confused:
Οντως δεν μολύνει αλλά δεν παύει να είναι σκουπίδια.
Επίσης μπορεί να προκαλέσει ζημιά σε σκάφος που θα περάσει από πάνω.
Καλό είναι να μην πετάμε τίποτα στη θάλασσα. Είναι ζωτικής σημασίας να κρατήσουμε ζωντανό ένα οικοσύστημα που δίνει ζωή είτε βρισκόμαστε στη Μεσόγειο είτε στον Ειρηνικό.
Ελάτε βρε παιδιά, στις ιστορίες των ναυτικών να μην το κάνουμε δύσκολο με MARPOL και οικοσύστημα, δεν λέει. Απολαύστε την ιστορία και σχολιάστε την θετικά ή αρνητικά σαν ιστορία, ανάμνηση, περιπλάνηση κλπ. Ακόμη κι αν ένας ζηλέψει και πετάξει ένα μπουκάλι για την καλή του, ας πάει ακι το παλιάμπελο, γιατί στην ηλεκτρονική εποχή μας δεν πιστεύω ότι θα υπάρξουν περισσότεροι, ώστε να προκαλέσουμε ρύπανση.... :D
Το σχόλιό σου, σχόλιό μου Καπτεν.. Απο την Κλαϊπέδα με αγαπη..!
Kapetanissa
09-07-2010, 13:45
Διάβασα όσα γράφτηκαν παραπάνω για το Μάσλοου, διάβασα και το μήνυμα στο μπουκάλι. Θέλω όμως να πω πως ακόμη δε βρέθηκε ένα κοινό μοντέλο κατασκευής του ανθρώπου. Καλά τα λέει ο Μάσλοου μα δεν είναι πάντα έτσι τα πράγματα. Και κυρίως γιατί ο Μάσλοου ξέχασε μια βασική παράμετρο. Το θάνατο.
Επιτρέψτε μου, μια και τόσος λόγος έγινε γι' αυτόν, να δημοσιεύσω την πυραμίδα του και στην ελληνική έκδοση:
http://64.19.142.12/i37.servimg.com/u/f37/11/67/15/71/maslow10.jpg
Δε διαφέρει μόνο στη γλώσσα αλλά και στον αριθμό επιπέδων. Εδώ βλέπουμε πιο απλοποιημένη τη θεωρία του Μάσλοου. Φυσικά η όποια πυραμίδα δίνει μόνο μια συμβολική της απεικόνιση, δεν την αναπαριστά πλήρως.
Ακόμη όμως και αν τίποτε δεν είχε γράψει αυτός ο Μάσλοου και πάλι θα ξέραμε από τις σοφές παροιμίες του λαού μας πως νηστικό αρκούδι δε χορεύει... Υπάρχει δηλαδή μια λογική ακόμη και στους απλούς αγράμματους ανθρώπους του λαού για την τήρηση προτεραιότητας στην κάλυψη των αναγκών μας. Λογική που ανατρέπεται στον κάθε εκπρόσωπο του είδους άνθρωπος ανάλογα με τα μυαλά που κρατάει. Κι αλίμονο αν δε συνέβαινε αυτό, θα μοιάζαμε ρομποτάκια που υπακούουν πιστά στις αρχές προγραμματισμού τους. Ιδιαίτερα όμως οι ναυτικοί είναι μακράν του καλουπιού του απόλυτα φυσιολογικού ανθρώπου ή αν θέλετε του κοινού ανθρώπου... Μια δόση τρέλας την έχουν, τρέλα ωραία και ιερή θα έλεγα. Αλλιώς πώς όχι μόνο θα άντεχαν τη ζωή του καραβιού αλλά και θα τους άρεσε;
Διάβασα, λέω, όσα επιστημονικά έγραψαν διάφοροι εγγράμματοι φίλοι παραπάνω. Μα τα έγραψαν με βλέμμα στεριανό που δεν μπορεί να προσεγγίσει την αλήθεια της ζωής στη θάλασσα. Αλλιώς θα ήξεραν πως η πυραμίδα του Μάσλοου ταξιδεύει ανάποδα στη θάλασσα.
Ποιες βιολογικές - φυσιολογικές ανάγκες καλύπτει ο ναυτικός; Και σε ποιο βαθμό; Τι τρώει, τι πίνει, πού και πώς κοιμάται, ποιες οι συνθήκες θερμοκρασίας κλπ; Για το νερό βαπορέτας έχετε ακούσει; Για κρέατα που μένουν μήνες στα ψυγεία του πλοίου; Ξέρετε τι είναι να μη σε αφήνει το μπότζι να κοιμηθείς; Και τι θερμοκρασίες επικρατούν στον Περσικό ή στα λιμάνια της Βόρειας Ευρώπης; Θυμάμαι στη Γερμανία να παραφουσκώνουμε τις φόρμες μας με τσαλακωμένες εφημερίδες για να αντέξουμε το κρύο. Και να λιώνουν οι σόλες μας εκεί κάτω στον Περσικό. Και μη μιλήσουμε για τους μηχανικούς. Γιατί αυτοί βρίσκονται διαρκώς στα καζάνια της κολάσεως.
Και όμως ο ναυτικός αντέχει. Και πρέπει να αντέχει. Δεν έχει πάει για κρουαζιέρα. Και τα ίδια θα πω για το επόμενο επίπεδο του Μάσλοου. Ειδικά γι' αυτό. Ποια ασφάλεια; Υπάρχει η απόλυτη ασφάλεια όταν ταξιδεύεις μεσοπέλαγα; Αστεία πράγματα. Και οι έξυπνοι ναυτικοί γι' αυτό κοιμούνται πάντα με την πόρτα στο γάντζο. Το αντέχουν όμως και αυτό. Όπως αντέχει ο ακροβάτης να περπατά στο σκοινί και χωρίς δίχτυ ασφαλείας από κάτω.
Βεβαίως ο Μάσλοου θα ήταν πανευτυχής αν ήξερε πως κάποτε που έπεσα σε κυκλώνα (http://kapetanisses.blogspot.com/2007/08/blog-post_6250.html) - 19 Φεβρουαρίου 1982, κάπου στον Ινδικό - έτρεξα στην κουζίνα και μαγείρεψα μια σούπα αβγολέμονο. Να πάω χορτασμένη, έτσι σκέφτηκα. Θα έτριβε τα χέρια του και θα έλεγε ιδού, προηγείται η ικανοποίηση των φυσιολογικών αναγκών και έπεται η ανάγκη της ασφάλειας!!!
Μα θα έμενε με την απορία πώς γίνεται μετά τέτοια εμπειρία να λαχταράει ο άνθρωπος να την ξαναζήσει. Θα σήκωνε τα χέρια ψηλά και θα καλούσε επειγόντως ψυχίατρο να με εξετάσει. Αυτό όμως που θα έπρεπε πρωτίστως να κάνει, αν ήξερε τι σημαίνει ναυτικός, θα ήταν να τουμπάρει ο ίδιος την πυραμίδα του. Και να θέσει προτεραιότητα στην αυτοπραγμάτωση. Γιατί αυτή η τρέλα διακατέχει το ναυτικό. Να ζήσει το όνειρό του. Και μπροστά σ' αυτό παραβλέπει όλα τα άλλα που ο σοφός ερευνητής έθεσε. Και μόνο ο καλλιτέχνης με την ευαισθησία του το έπιασε:
http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=1145
Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο
κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει!
Το ένα είναι αυτό. Πως ο Μάσλοου μίλησε για τους απλούς καθημερινούς και συνηθισμένους ανθρώπους. Όχι για τις εξαιρέσεις... που η ευτυχία τους είναι γραμμένη στις σόλες των αλήτικων παπουτσιών τους, κατά που είπε η Κατερίνα Γώγου.
Το άλλο, και το έγραψα ήδη, είναι ο θάνατος. Αυτόν ο Μάσλοου τον ξέχασε τελείως. Ευτυχώς όμως έχουμε έναν νεοέλληνα στοχαστή που τον μελέτησε σε βάθος. Ο Δημήτρης Λιαντίνης. Που είπαν ότι χάθηκε μια μέρα στον Ταΰγετο.
Τον γνώρισα όταν πια άφησα τα καράβια. Σπουδάζοντας για το δεύτερο επάγγελμά μου. Και επιτέλους κατάλαβα ότι δεν ήμουν τρελή που ένιωθα τέτοια ευτυχία όταν ταξίδευα. Τι έμαθα από το Λιαντίνη; Πως οι δύο πανεπίσκοποι νόμοι όχι μόνο της ζωής μας μα και του σύμπαντος, είναι ο έρωτας και ο θάνατος. Ούτε τα πέντε ούτε και τα οκτώ επίπεδα του Μάσλοου. Ο έρωτας και ο θάνατος σηματοδοτούν τη ζωή μας και ανάμεσα τους πορεύεται η ζωή μας. Φυσικά δεν επιτρέπει ο χώρος να αναλύσω τη θεωρία του Λιαντίνη. Θα περιοριστώ μόνο σε τούτο:
Το μεγαλύτερο και άλυτο πρόβλημα του ανθρώπου είναι ο θάνατος. Ωχριούν μπροστά του όλα τα άλλα. Και ωχριά και κάθε άνθρωπος όταν συνειδητοποιήσει πως ο θάνατος είναι το μοιραίο τέλος. Είτε είναι μούτσος σε σαπιοκάραβο είτε και ο γιος του Ωνάση. Υπάρχει όμως φάρμακο να νικήσεις το φόβο του θανάτου. Να ζήσεις τη ζωή σου όσο πιο ωραία γίνεται. Να την ρουφήξεις ως την τελευταία της σταγόνα.
Ο ναυτικός αυτό κάνει. Ζει μια ζωή εκτός ορίων γιατί αυτό γουστάρει. Κι αυτό τον γεμίζει ικανοποίηση. Αυτό και τον κάνει να αψηφά τον κίνδυνο του επαγγέλματος. Για να μην πω ότι τον εξιτάρει.
Όσο για το σεξ... εκεί θα διαφωνήσω τελείως. Στη δική μου φιλοσοφία υπάρχει η λέξη έρωτας. Και η ανάλυσή του έγινε άπαξ δια παντός από τη Διοτίμα στο Συμπόσιο του Πλάτωνα.
http://educandus.forumotion.com/forum-f53/topic-t296.htm
Εκεί και υπάρχουν οι αναβαθμοί του έρωτα και η απελευθέρωσή του από την αμερικάνικη εκδοχή που τον εγκλωβίζει στο σεξ και μόνο. Ναι, υπάρχει και ο έρωτας των ωραίων σωμάτων. Μα είναι ένας κατώτερος αναβαθμός. Οι ναυτικοί καταφέρνουν για βδομάδες ή και μήνες να ζουν χωρίς σεξ. Γιατί βρίσκονται σε υψηλότερο αναβαθμό έρωτα. Και κυοφορούν στις ψυχές τους κυρίως και όχι στο σώμα. Τυχαίο λοιπόν δεν είναι που πολλοί ναυτικοί κρύβουν μέσα τους έναν ποιητή.
Ούτε είναι τυχαίο που οι έλληνες που "γέννησαν" έναν Σωκράτη και έναν Πλάτωνα, είναι από αρχαιοτάτων χρόνων λαός θαλασσινός. Και η θάλασσα έρωτας είναι. Αλλά και διδάσκει τον έρωτα.
Ο Μάσλοου... τι ξέρει ο Μάσλοου και από θάλασσα και από έρωτα; Γι' αυτό και δεν κατάφερε να μιλήσει για το θάνατο. Αντίθετα με τους ναυτικούς. Που με το θάνατο τα έχουν βρει και σύντροφο τον έχουν στα ταξίδια χωρίς να τους τρομάζει στο ελάχιστο. Είναι γιατί η ζωή τους είναι γεμάτη έρωτα. Και το μόνο που τους φοβίζει είναι όσα έγραψε ο Νίκος Καββαδίας στον ιδανικό του εραστή:
"Και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές
χωρίς να σκίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.
… Και εγώ που επόθησα μια μέρα να ταφώ,
σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες
θα ΄χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες."
Ναι, θα τρελαινόταν ο ίδιος ο Μάσλοου, αν ήξερε πως εκείνη τη μέρα του Φλεβάρη, που πέσαμε σε κυκλώνα, κι αφού έφαγα τη σούπα αβγολέμονο, πήγα και σκάλισα στο ημερολόγιό μου στίχους του Καββαδία (http://kapetanisses.blogspot.com/2007/08/blog-post_6321.html). Για το θλιμμένο δόκιμο εν ώρα κινδύνου:
«Και τέσσερα σκέφτομαι γαλόνια εγώ χρυσά
και ένα θλιμμένο δόκιμο που δε θα τα φορέσει.»
http://64.19.142.10/i37.servimg.com/u/f37/11/67/15/71/iiiiii26.jpg
η σελίδα του ημερολογίου δια του λόγου το αληθές
και για να υπηρετήσουμε και το θέμα...
Να σαι καλά...Κάθε φορά που γράφεις νιώθω μια ευφορία που δε μπορώ να την περιγράψω..Να'σαι καλά kapetanissa....
Παναγιώτης
09-07-2010, 22:37
Είχαμε τις προάλες μια συζήτηση με το μαστρο-Κώστα και με αφορμή την τραπεζαρία του Hellas Liberty εδώ έλεγε πόσο θα ήθελε να ξαναδέι δύο ναυτικούς να παίζουν τάβλι στην τραπεζαρία των αξιωματικών.
Δεν μπορούσα να του χαλάσω το χατίρι...
96996
Roger Rabbit
10-07-2010, 03:12
Επιτέλους!
Αντε και ζαλίστηκα με τον Μασλο..αυτόν!
Ποιά είναι αυτά τα άτομα Παναγιώτη;;
mastrokostas
08-09-2010, 21:40
Τι μου εχουν τραγουδήσει σε καραοκε ,και τι έχω χορέψει το κέρατο μου !:roll:
Σιγκαπούρη 1991, και το τραγούδι (http://www.youtube.com/watch?v=py75c8CLpkI&feature=related) είναι από Ινδονησία !
Και μια πιο παραδοσιακη Ιαπωνεζικη γεφυρα.
124422
Και μια πιο παραδοσιακη Ιαπωνεζικη γεφυρα.
124630
Φίλε Eng τέλεια......ειδικά ο τηλέγραφος είναι όλα τα λεφτά....
Μου θύμισες κάτι Γιώργο και θα σας το μεταφέρω όσο πιο συνοπτικά μπορώ. Junior Ανθυποπλοίαρχος (3rd Officer) τότε στο Andros της N.J.G, μετά από 4 μήνες στην ράδα του Σατ Ελ Άραμπ, περιμένοντας την σειρά μας για εκφόρτωση σιτηρών στην Μπάσρα (Βασόρα) του Ιράκ. Οι σχέσεις Ιράκ - Ιράν σε τεντωμένο σχοινί. Ανεβαίνουμε το ποτάμι και έξω απο το Χοραμσάρ του Ιράν, ακούμε πυροβολισμούς. Ο πιλότος μας συμβουλεύει να πούμε στην πλώρη (stand by Γραμματικός-Λοστρόμος) να καλυφτούν και ποροσπαθούμε να καλυφθούμε κι εμείς μέσα στη γέφυρα. Μια σήκωνε κεφάλι ο πιλότος μια ο καπετάνιος και δίνανε εντολές στον τιμονιέρη. Το λιμάνι του Χοραμσάρ δίπλα μας δεξιά, κι εγώ "καλύτφτηκα" πίσω από έναν ολόϊδιο τηλέγραφο. Έτσι νόμιζα τουλάχιστον..... 2-3 μέρες μετά ήρθε στην Μπάσρα κι έδεσε, δυο βαποριές μπροστά μας το φορτηγό (με ακομμοδέσιο στην μέση) με το όνομα Δημήτριος.
Τα τραύματα του πλοίου στο ακομμοδέσιο ήταν διαμπερή, ο μαρκόνης σοκαρισμένος μας διηγήθηκε ότι ένα βλήμα πέρασε 10 εκατοστά πάνω από το σώμα του, ενώ ήταν ξαπλωμένος στην κουκέτα του.
Κι εγώ φυλάχτηκα πίσω από τον τηλέγραφο! :roll:
Μετά την εξιστόριση του μαρκόνη σκέφτηκα την ....... μου. Ήταν το τελευταίο πλοίο που έφθασε στην Μπάσρα τον Σεπτέμβριο του 1980, πριν ξεσπάσει ο πόλεμος Ιράν - Ιράκ, όπου σκηνές σαν τις σημερινές της Λιβύης ακολούθησαν, οδικά προς το Κουβέϊτ από χιλιάδες Ρώσους, Ινδούς και πληρώματα Ελληνικών πλοίων. Η αγωνία μας κράτησε κάπου ένα μήνα πριν βγούμε και μέσω του Κουβέϊτ, με ενέργειες της εταιρείας και της Ελληνικής πρεσβείας στο Κουβέϊτ γυρίσαμε ασφαλώς στα σπίτια μας. Θα πρέπει να πω ότι ο Έλληνας πρέσβης τότε είχε φιλοξενήσει πολύ κόσμο μέσα στο σπίτι του. Ανθρώπους που οι πλοιοκτήτριες Εταιρείες δεν είχαν μεριμνήσει τον επανπατρισμό τους κλπ κλπ.
Ζητώ συγγνώμη για το off topic και την πολυλογία.
Γι σένα Γιώργο που μου ξύπνησες μνήμες, σ ευχαριστώ, αλλάκαι για τον φίλο ithakos που του άρεσε ο τηλέγραφος "σωτηρία μου" :D
Φίλε Leo σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες την ιστορία σου μαζί μας...
Πάντα φυλασσόμαστε από κάτι που όταν το βλέπουμε ειδικά κάθε μέρα όπως εσύ τότε δεν του δίνουμε σημασία και όμως κάποτε γίνεται σημαντικό
Να είσαι καλά και γερός πάντα...
Μου θύμισες κάτι Γιώργο και θα σας το μεταφέρω όσο πιο συνοπτικά μπορώ. Junior Ανθυποπλοίαρχος (3rd Officer) τότε στο Andros της N.J.G, μετά από 4 μήνες στην ράδα του Σατ Ελ Άραμπ, περιμένοντας την σειρά μας για εκφόρτωση σιτηρών στην Μπάσρα (Βασόρα) του Ιράκ. Οι σχέσεις Ιράκ - Ιράν σε τεντωμένο σχοινί. Ανεβαίνουμε το ποτάμι και έξω απο το Χοραμσάρ του Ιράν, ακούμε πυροβολισμούς. Ο πιλότος μας συμβουλεύει να πούμε στην πλώρη (stand by Γραμματικός-Λοστρόμος) να καλυφτούν και ποροσπαθούμε να καλυφθούμε κι εμείς μέσα στη γέφυρα. Μια σήκωνε κεφάλι ο πιλότος μια ο καπετάνιος και δίνανε εντολές στον τιμονιέρη. Το λιμάνι του Χοραμσάρ δίπλα μας δεξιά, κι εγώ "καλύτφτηκα" πίσω από έναν ολόϊδιο τηλέγραφο. Έτσι νόμιζα τουλάχιστον..... 2-3 μέρες μετά ήρθε στην Μπάσρα κι έδεσε, δυο βαποριές μπροστά μας το φορτηγό (με ακομμοδέσιο στην μέση) με το όνομα Δημήτριος.
Τα τραύματα του πλοίου στο ακομμοδέσιο ήταν διαμπερή, ο μαρκόνης σοκαρισμένος μας διηγήθηκε ότι ένα βλήμα πέρασε 10 εκατοστά πάνω από το σώμα του, ενώ ήταν ξαπλωμένος στην κουκέτα του.
Κι εγώ φυλάχτηκα πίσω από τον τηλέγραφο! :roll:
Μετά την εξιστόριση του μαρκόνη σκέφτηκα την ....... μου. Ήταν το τελευταίο πλοίο που έφθασε στην Μπάσρα τον Σεπτέμβριο του 1980, πριν ξεσπάσει ο πόλεμος Ιράν - Ιράκ, όπου σκηνές σαν τις σημερινές της Λιβύης ακολούθησαν, οδικά προς το Κουβέϊτ από χιλιάδες Ρώσους, Ινδούς και πληρώματα Ελληνικών πλοίων. Η αγωνία μας κράτησε κάπου ένα μήνα πριν βγούμε και μέσω του Κουβέϊτ, με ενέργειες της εταιρείας και της Ελληνικής πρεσβείας στο Κουβέϊτ γυρίσαμε ασφαλώς στα σπίτια μας. Θα πρέπει να πω ότι ο Έλληνας πρέσβης τότε είχε φιλοξενήσει πολύ κόσμο μέσα στο σπίτι του. Ανθρώπους που οι πλοιοκτήτριες Εταιρείες δεν είχαν μεριμνήσει τον επανπατρισμό τους κλπ κλπ.
Ζητώ συγγνώμη για το off topic και την πολυλογία.
Γι σένα Γιώργο που μου ξύπνησες μνήμες, σ ευχαριστώ, αλλάκαι για τον φίλο ithakos που του άρεσε ο τηλέγραφος "σωτηρία μου" :D
Aυτά τα λόγια !!! η περιγραφή !!! φυσικά και από κάποιους άλλους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ που έχουμε ακούσει εμείς οι θνητοί, αγγίζουν τις καρδιές μας.
ΝΑΥΤΙΚΟΙ να είστε όλοι καλά.
mastrokostas
25-02-2011, 19:48
Santarem Amazon river 1987.
Κατεβαίνω στον ντόκο να περπατήσω λίγο να ξεμουδιάσω από την κλεισούρα του βαποριού ! Μικροπωλητές και εδώ όπως σε κάθε λιμάνι, έχουν απλώσει την πραμάτεια τους κοντά στην σκάλα και κατά μήκος του ντοκου.
Καρποσταλ ,ξυλόγλυπτα , δέρματα από πίθωνες , από αλιγάτορες , βαλσαμωμένα πιράνχας , όνυχες , πεταλούδες και διάφορα άλλα καλούδια .
Η μυρωδιά του ποταμού και της ζούγκλας έντονη όπως σε κάθε λιμάνι του Αμαζονίου. Ο ήλιος έχει ανέβει αρκετά ψηλά. Η ζεστή αφόρητη αν και υπάρχουν αρκετά σύννεφα , και κρύβουν τον ήλιο .
Με πλησιάζει ένας ταξιτζής και με ρωτά αν θέλω να αγοράσω κάτι που έχει στο ταξί του , που από τις περιγραφές δεν καταλάβαινα περί τίνος πρόκριτε !Από περιέργεια και μόνο τον ακολουθώ .
Ανοίγει το πορτμπαγκάζ και μέσα είναι μια μικρή αγριόγατα με ένα σταχτί παχύ τρίχωμα και μακριά ουρά .
-Μην φοβάσαι είναι εξημερωμένη .μου εξηγεί με μισά αγγλικά και πορτογεζικα μαζί !Χάιδεψε την !Είναι 4 μηνών μόνο .
Για 4 μηνών είναι πολύ μεγάλη για γάτα σκέφτηκα ,μιας και ήταν λίγο ποιο μικρή από ένα κυνηγόσκυλο .
Απλώνω το χέρι μου, και διστακτικά , άρχισα να την χαϊδεύω .Στην αρχή ήταν νευρική αλλά μετά αφέθηκε στα χάιδια μου και άρχισε να γουργουρίζει ,αλλά όχι σαν γάτα .Αλλά σαν λιονταράκι . Καταλάβαινες ότι ετούτο το ζώο ήταν πολύ μακρινός συγγενής της γάτας που εγώ ήξερα.
-Πόση γίνεται αν μεγαλώσει τον ρώτησα , και αυτός άνοιξε σχεδόν όλη την έκταση τον χεριών του .
Κατάλαβα ότι θα ήταν μεγάλο ζόρι να χωρέσουμε και τα δυο ζώα στην καμπίνα μου .και αργούσαμε να παμε και Ελλάδα !Αλλά και στην Ελλάδα, θα έπρεπε να την χαρίσω κάπου ,διότι ήμουν συνέχεια μπαρκαρισμένος .Μου άρεσε τρομερά ,μιας και λάτρευα τις γάτες ,αλλά εγκατέλειψα κάθε σκέψη να την πάρω .
- Ξέρει που μπορώ να βρω έναν καλό παπαγάλο ,τον ρωτάω μιας και έψαχνα να βρω και εγώ έναν παπαγάλο .όπως είχε όλο το πλήρωμα.
- Ξέρω μου λεει , αλλά είναι λίγο έξω από την πόλη , και δεν ξέρω αν τον πουλάνε !
- Μιλάει? Είναι ήμερος ?
- Και μιλάει και χορεύει και κάνει διάφορα .Είναι απίθανο πουλί ,μου απαντά .
- Καπετάν Βαγγέλη τι ώρα έχουμε αναχώρηση ?ρώτησα τον υποπλοίαρχο που είχε βάρδια στην σκάλα .
- Στις δυο είναι το standby , μου λέει .
Σκέφτηκα ότι χρόνο είχα αρκετό ,οπότε του λέω να πάμε να δω τον παπαγάλο, και αν ήταν όπως τα έλεγε, θα τον έπαιρνα .Άλλωστε το μεροκάματο στην Βραζιλία τότε ήταν 1$ ,και με 30$ αγόραζες και σπίτι που λεει ο λόγος!
Η διαδρομή απίστευτη μέσα από χωματόδρομους , δέντρα και παράγκες που ήταν σχεδόν όλα τα σπίτια που συναντήσαμε !
Παιδιά πετάγονταν και έκλειναν τον δρόμο και ζητούσαν να τους δώσω κάτι !Άλλοι πίσω από τις γωνίες κοιτούσαν διερευνητικά προσπαθώντας να καταλάβουν ποιος είμαι και τι ψάχνω .Δεν πρέπει να περνούν ξένοι συχνά από εδώ σκέφτηκα .Ο οδηγός με καθησυχάζει λέγοντας ότι είναι η γειτονία του, και ότι όλοι τον ξέρουν και δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα .
Ένοιωθα όμως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά ,και ότι αν ήμουν μόνος, θα με έκοβαν κομματάκια για να μου πάρουν ότι κουβαλούσα μαζί μου.
Είχα κάνει λάθος να ακολουθήσω τον ταξιτζή, και να μην του πω να τον φέρει αυτός στο λιμάνι, σκέφτηκα .Αλλά τώρα είμαστε εδώ, όποτε ότι γίνει ας γίνει.
Διασχίσαμε αργά –αργά τον χωματόδρομο μέσα από ένα πυκνό δασός ,που συναντούσαμε που και που και κάποια καλύβα .
Φτάσαμε σε ένα μικρό υψωματάκι ,όπου υπήρχε μια μικρή παράγκα ,φτιαγμένη από λαμαρίνες τενεκέδων .Ένα παράθυρο χωρίς τζάμι αλλά με ένα πανί, και για πόρτα μια παλέτα βαμμένη αρκετά χρόνια πριν πράσινη (με αυτά προσπαθούν να κρύψουν το εσωτερικό της) .Μπροστά υπάρχουν αρκετά δέντρα, και το χώμα από τα πατήματα έχει γίνει σαν τσιμέντο . Ο ταξιτζής φωνάζει κάτι στα βραζιλιάνικα , και ένας τύπος με ένα σορτσάκι ξυπόλητος εμφανίζετε στην πόρτα .
Κάτι λενε μεταξύ τους ,καθώς με κοιτά διερευνητικά που και που .
Έρχεται κοντά και μου λεει ότι ο παπαγάλος είναι της μικρής του κόρης και δεν ξέρω αν θα τον αφήσει να τον πάρουμε .Όλα αυτά με την συνδρομή του ταξιτζή που παίζει και το ρόλο του διερμηνέα αλλά περισσότερο νοηματική ήταν η συνεννόηση μας .
- Μπορώ να τον δω και τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε , λεω.
Άρχισε λοιπόν να φωνάζει στον παπαγάλο που ήταν επάνω στην κορυφή ενός δέντρου για να κατέβει .
-Loro !Loro ! Venha aqui meu amor !Venha!Venha !Φώναξε, ξανά φώναξε
,αλλά ο παπαγάλος δεν έκανε καμιά κινήσει να κατέβει .
Ένα κοριτσάκι εμφανίστηκε πίσω από την καλύβα ,γύρω στα πέντε από ότι μπόρεσα να υπολογίσω .Φορά ένα βρόμικο σορτάκι και ένα κίτρινο μπλουζάκι !
Τα μαλλιά του αχτένιστα ,και ξυπόλητο, με μαγουλάκια μπρούτζινα, και δυο ματάκια που κοιτούν το έδαφος από ντροπή στον ξένο που έχει έρθει σήμερα
Κάτι του είπε ο πατέρας του ,και αυτό άρχισε να φωνάζει αυτό τώρα στον παπαγάλο !Ήταν ένας παπαγάλος καταπράσινος ,με κόκκινο και κίτρινο χρώμα επάνω από το ράμφος του στην άκρη των φτερών του και πίσω στην ουρά .Σιγά- σιγά άρχισε να κατεβαίνει με τα πόδια από εκεί ψηλά ,καθώς του είχαν κόψει τα φτερά .Όταν έφτασε κάτω ,περπάτησε αργά προς το κοριτσάκι .
Αυτή τον πήρε στην αγκαλιά της και άρχισε να τον χαϊδεύει .Στην αγκαλιά της φαινόταν τεράστιος .Φούσκωσε τα φτερά του και απολάμβανε τα χάδια του παιδιού !Μετά τον ακούμπησε σε ένα τραπέζι και άρχισε να του τραγουδά κτυπώντας ρυθμικά τα χεράκια της .Ο παπαγάλος άρχισε να χορεύει και να κάνει στροφές .Του μιλούσε ,και αυτός επαναλάμβανε λέξεις πεντακάθαρα .Τρελάθηκα !Αυτόν τον παπαγάλο ήθελα .Να παω στην πρύμη το απόγευμα που θα φεύγαμε και θα μαζευόταν όλο το πλήρωμα ,να κάνω το κομμάτι μου, μιας και τέτοιο πουλί δεν υπήρχε σε όλο στο βαπόρι .
-Πόσο θέλουν , λεω του ταξιτζή .
-Κάτσε να δούμε διότι ο παπαγάλος είναι του παιδιού και δεν ξέρουν τι θα πει μου λεει .
Το παιδί μόλις το άκουσε ότι ο ξένος θα της έπαιρνε τον παπαγάλο ,έβαλε τα κλάμα και έτρεξε μαζί με τον παπαγάλο και αγκάλιασε το πόδι της μάνα της ,που είχε ζυγώσει και αυτή εκεί.
- 40 δολάρια λεω κοιτώντας τον πατέρα του κοριτσιού .
Γίνονται οι υπολογισμοί να δουν πόσα cruseros είναι ,μιας και τα δολάρια δεν του λενε και πολλά .
- Τα λεφτά μου λέει είναι πολλά, αλλά δεν μπορούν να στον δώσουν ,διότι το κοριτσάκι διαμαρτύρεται .
- 60 δολάρια ,τελική τιμή του φωνάζω !
Ξανά ξεκίνησαν οι υπολογισμοί ,και μόλις κατάλαβε ότι 60 δολάρια ήταν 1,500,000 cruzeiros , βούτηξε τον παπαγάλο από τα χέρια του κοριτσιού ,τον έβαλε σε μια μικρή κούτα και μου τον έφερε ..
Του δίνω τα 60 δολάρια ,και γύρισα να κατηφορίσω για το ταξί όλο χαρά που είχα βρει ένα τέτοιο πουλί .
Το κλάμα του παιδιού ακουγόταν τώρα ποιο δυνατό . Ένα κλάμα απελπισίας που γινόταν ποιο έντονο καθώς απομακρυνόμουν !
Σταμάτησα !γύρισα και κοίταξα το κοριτσάκι .Το μελαψό προσωπάκι του μούσκεμα από τα δάκρια του ,με κοιτούσε με ένα βλέμμα απόγνωσης !
Τόση ώρα με τα παζάρια και τον ενθουσιασμό , που είχα βρει ένα τόσο όμορφο πούλι ,δεν είχα δώσει και πολύ σημασία στο παιδί .Δεν είχα καταλάβει ότι της είχα πάρει ίσως το μοναδικό παιχνίδι που είχε .
Τώρα που το παρατηρούσα και άκουγα το γοερό κλάμα του ,κοκάλωσα .Δεν μπορούσα να κάνω βήμα .Κοίταξα γύρω από αμηχανία ,χωρίς να θέλω να δω κάτι συγκεκριμένο .
-Τι κάνεις σκέφτηκα ! Ένοιωθα άσχημα ! ντρεπόμουν !
Ξανά κοίταξα το παιδί ,και τα πόδια μου δεν ξεκολλούσαν από το έδαφος .
Γύρισα πίσω και άφησα την κουτά κάτω μπροστά στον πατέρα της ,και γύρισα να φύγω .
- Τα λεφτά! μου φώναξε ο ταξιτζής !
Δεν απάντησα αλλά συνέχιζα να κατεβαίνω προς το ταξί .
- Ε !estranhero !Μου φώναξε η μάνα του παιδιού .
Γύρισα και είδα το κοριτσάκι να έρχεται τρέχοντας προς το μέρος μου .
Έσκυψα ,την πήρα αγκαλιά και μου δώσε ένα φιλί, βρέχοντας το μάγουλο μου με τα δάκρια του .
Έσφιξα το μωρό στην αγκαλιά μου και τα μάτια μου άρχισαν να τρέχουν !Την κράτησα στην αγκαλιά μου αρκετή ώρα και μετά την ακούμπησα προσέχτηκα κάτω λες και φοβόμουν να μην σπάσει. Αυτή γεμάτη χαρά έφυγε βολίδα για το σπίτι .
Άναψα ένα τσιγάρο, κατέβηκα , και μπήκα στο ταξί .
- Πίσω στο βαπόρι, ψιθύρισα με μεγάλη προσπάθεια .
- Ξέρω κάποιον άλλον που έχει και αυτός έναν παπαγάλο που ......πήγε να πει ο ταξιτζής.
- Στο βαπόρι ,του ξανά λεω άλλα με διαφορετικό τόνο αυτήν φορά !αμέσως κατάλαβε ότι δεν είχα διάθεση για πολλά .
Το γεμάτο δάκρυα βλέμμα αυτού του παιδιού έμεινε χαραγμένο στην μνήμη μου, όλα αυτά τα χρόνια . Αλλά ούτε ξέχασα ποτε μου το μάθημα που είχα πάρει εκεί ,σε ένα μικρό χωριο στην μέση του Αμαζόνιου !
Αφιερωμένη σε όλους σας !;)
Κώστα, χαίρομαι πολύ που σε έχω γνωρίσει! Καθώς το διάβαζα ήμουν σίγουρος ότι θα γύρναγες να επιστρέψεις τον παπαγάλο!!
Σε ευχαριστούμε πολύ που μοιράστηκες την ιστορία σου μαζί μας!! Προσωπικά με συγκίνησες!!!
ΥΓ: Για να κάνουμε και λίγο χιούμορ...έπρεπε να πάρεις τη γάτα τελικά!!!:D (Να δεις χαμός που θα γινόταν στο πλοίο με το πουλιά των συναδέλφων σου!!!)
Ότι είχα να σου πω στο είπα! Ένα δημόσιο ευχαριστώ εδώ επιβάλλεται γιατον ΑΝΘΡΩΠΟ Κώστα, που κοσμεί την ναυτική οικογένεια με το ήθος και τη όμορφη ψυχή του.
Συμφωνώ με τον Leo και επαυξάνω!!!!!!!!
mastrovasilis
25-02-2011, 20:16
Για ακόμα μια φορά αποκαλύπτει ο φίλος Μαστροκωστας Τις υπέροχες και συνάμα συγκινιτικες ιστορίες του καθώς επίσης και τα αστειρευτα συναισθήματα που τρέφει ένας ναυτικός της κλάσης του. Ένα μεγάλο Ευχαριστώ για Όλα ;)
Δημήτρης Φάββας
25-02-2011, 22:38
Συγκινητική η ιστορία σου αλλά και ο τρόπος που την περιγράφεις μαστροκώστα.
Έχω γνωρίσει την περιοχή του Αμαζονίου και μια μεγάλη περιοχή της Βραζιλίας, όχι όμως σαν ναυτικός. Πρόσφατα έγραψα την ιστορία της ζωής μου σε στίχους (275 σελίδες)
το παρακάτω κομμάτι το παραθέτω για να δείξω ότι τρόπον τινά γνωρίζω τα μέρη της Βραζιλίας που αναφέρεσαι. Αυτή η γάτα πάντως πρέπει να ήταν onca. Σαρκοφάγο πολύ επικίνδυνο.
...μ' ένα σταθμό στο Σανταρέμ φτάνουμε στο Μανάος
μικρό τ' αεροπλάνο μας γύρω στις τριάντα θέσεις
βρίσκομαι μέσα στο ταξί και για την πόλη πάω
κι η πρώτη μου εντύπωση: Αφόρητη η ζέστη.
Πόλη μιας άλλης εποχής παλιάς ξεπερασμένης
που οι φυτείες καουτσούκ τη γέμισαν χρυσάφι
ήτανε μέχρι πρό τινος απ' όλους ξεχασμένη
περμένοντας την ώρα της να βγει από το ράφι...
,ηταν το 1968
Mπράβο φίλε μου. μεγάλη λαχτάρα το παιδάκι!!!!
mastrokostas
28-02-2011, 11:03
Σας ευχαριστήσω όλους για τα σχόλια σας ,και να πω ότι μερικές φορές η θάλασσα και η μοναξιά του ταξιδιού ,μας κάνουν σκληρούς και απότομους στην συμπεριφορά μας . Όμως είναι αρκετό ένα δάκρυ ενός παιδιού, να μας επαναφέρει στην τάξη .
Maroulis Nikos
28-02-2011, 12:02
Ότι και να πεί κανείς είναι λίγο για αυτά που μοιράζεται ο Κώστας μαζί μας, πραγματικά οι ιστορίες του μας ταξιδεύουν ...
Σε ευχαριστώ Κώστα για αυτά που μοιράζεσαι μαζί μας.
συγκινητικη ιστορια.
Σε ευχαριστω πολυ.
kastkon8
28-02-2011, 14:44
Υπεροχη ιστορια θα μπορουσε να γινει σεναριο ταινιας, ειναι πολλοι που δεν γνωριζουν την ζωη των ελληνων ναυτικων και τις εμπειριες στους στα λιμανια του κοσμου. Δεν ειναι τυχαιο που στο πιο απομακρυσμενο λιμανι και αν βρεθεις καποιος θα σου πει δυο λεξεις ελληνικες. Ευχαριστω
Συγκινητική η ιστορία σου αλλά και ο τρόπος που την περιγράφεις μαστροκώστα.
Έχω γνωρίσει την περιοχή του Αμαζονίου και μια μεγάλη περιοχή της Βραζιλίας, όχι όμως σαν ναυτικός. Πρόσφατα έγραψα την ιστορία της ζωής μου σε στίχους (275 σελίδες)
το παρακάτω κομμάτι το παραθέτω για να δείξω ότι τρόπον τινά γνωρίζω τα μέρη της Βραζιλίας που αναφέρεσαι. Αυτή η γάτα πάντως πρέπει να ήταν onca. Σαρκοφάγο πολύ επικίνδυνο.
...μ' ένα σταθμό στο Σανταρέμ φτάνουμε στο Μανάος
μικρό τ' αεροπλάνο μας γύρω στις τριάντα θέσεις
βρίσκομαι μέσα στο ταξί και για την πόλη πάω
κι η πρώτη μου εντύπωση: Αφόρητη η ζέστη.
Πόλη μιας άλλης εποχής παλιάς ξεπερασμένης
που οι φυτείες καουτσούκ τη γέμισαν χρυσάφι
ήτανε μέχρι πρό τινος απ' όλους ξεχασμένη
περμένοντας την ώρα της να βγει από το ράφι...
,ηταν το 1968
το 68 ε;;κληρούχοι είμαστε. τότε ήταν καλές εποχές, έχω γράψει κι εγώ μερικές ιστορίες αλλά είναι 25 σέλιδες. μεγάλες για να τις φέρω εδώ. λες να κάναμε σε ίδια εταιρεία;;;
Santarem Amazon river 1987.
Αφιερωμένη σε όλους σας !;)
Από κάτι τέτοιες αφηγήσεις !!! από τους ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ... Με όλη την σημασία της λέξης = ΝΑΥΤΙΚΟΥΣ με κάνουν να πιστεύω ότι όλη η ζωή η δική μας είναι μια Τετάρτη απόγευμα δική τους.
Να είσαι πάντα καλά.
Roger Rabbit
20-04-2011, 14:53
Καλές γιορτές να έχει η οικογένεια μας που ταξιδεύει αυτές τις άγιες μέρες μακριά απο τους δικούς της ανθρώπους.
Καλές και ήρεμες θάλασσες
kosmogyrismenos
05-12-2013, 09:50
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΙΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΅ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ΅ ΤΗΝ Τετάρτη 11 ΙΟΥΛΙΟΥ 1963 (Έτος 37ον Περίοδος Γ΄Αριθ.145-1249)
Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΙΜΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ
----------------------------------
Να φεύγης απ’τη θάλασσα και να σ’ακολουθη το μίσος κι’η κατακραυγή των συναδέλφων σου είναι φρικτό......Αλλά ν’αφίνης πίσω σου μια ζωή πολλών δεκάδων χρόνων ταξιδιών, νάσαι Καπετάνιος, κι’ οι ναυτικοί που σε γνώρισαν, σ’έζησαν και σ’αγάπησαν να σ’αποχαιρετούν με δάκρια, είναι η μεγαλύτερη τιμή, είναι το όνειρο του ανωτέρου ανθρώπου.........
Αυτό τ’όνειρο είδε να ζωντανεύη ο Ανδριώτης Πλοίαρχος Μαθιός Κουτσούκος, πούφαγε τη θάλασσα με το κουτάλι και ταξίδεψε με τρείς γενειές ναυτικών.
Τελευταίο λιμάνι η Φιλαδέλφεια, εκεί που θα «παραδώση» και θάρθη στην Πατρίδα να ζήση πιά με αναμνήσεις.......Αλλά ο αποχαιρετισμός γίνεται απ’το Σάντος της Βραζιλίας, απ’όπου όλα τα πληρώματα των εκεί 10 Ελληνικών καραβιών του στέλλουν ευχές , μαζύ με τους τρείς μακρούς συριγμούς των πλοίων, που άφισαν εκστατικούς τους ξένους και σταμάτησαν την κίνηση όλου του λιμανιού που παρακολουθούσε την συγκινητική αυτή στιγμή. «Καλή Πατρίδα» του εύχονται ό λ ο ι. Η ζωή του στη θάλασσα ήταν τέτοια που μόνο φίλους έκανε.
Άραγε, εμείς οι καινούργιοι, όσο ικανοί κι’αν γίνωμε στο επάγγελμά μας, θα μπορέσωμε να φτάσωμε τέτοια παραδείγματα; Θα κατορθώσωμε ν’ανέβωμε ηθικά τόσο ψηλά; Γιατί η αγάπη των συναδέλφων, αξίζει πειό πολύ απ’όλες τις τιμές και τις περιουσίες που μπορούμε να μαζέψωμε!.........
Χ............Κ.Κ.............
Δόκιμος Πλοίαρχος ΕΝ
Powered by vBulletin® Version 4.2.4 Copyright © 2026 vBulletin Solutions, Inc. All rights reserved.